vrijdag 11 juli 2014

Baby Suarez

Dat je als mama je eigen kweek graag ziet, is vanzelfsprekend vind ik. Van het eerste moment dat ze die  vuile glibberige worm op je buik leggen voel je je hartje groeien. Moederschap en bijhorende gevoelens enzo. Moeder Natuur heeft dat mooi geflikt.

Wat ik wel verwonderlijk vind is de liefde tussen de 2 zusjes. Vanaf de eerste dag dat Mila Nena zag, ziet ze haar zus graag. Ze geeft kusjes en knuffeltjes, beschermt haar.
Nena ziet op haar beurt ook Mila graag. Ze fleurt helemaal op als ze grote zus ziet. Die 2 kunnen elkaar lang bezig houden, met kriebelspelletjes, dansjes doen of gewoon samen met de pop spelen en tv kijken.
Uiteraard is het af en toe eens ruzie, het zijn ook zussen eh.
Maar toch, heel verwonderlijk vind ik dat, die band.

Grappig, dat zijn ze ook samen.
Vorige zondag hadden we een date, de meisjes en ik. Een date met een hele hoop andere mama's en hun eigen kweek.
Ik had een beetje schrik om te gaan geef ik toe. Niet voor het gezelschap, maar omdat Nena tegenwoordig nogal graag knabbelt en het liefst op de arm of in de schouder van anderen. Of in haar bed. U ziet, niet ideaal dus om haar op een speelmat tussen een hoop ander kinderen neer te ploffen. Mila beloofde echter wel goed op te letten, zodat de bijtincidenten niet te talrijk zouden zijn.

Toen de date over was, we huiswaarts gingen en er geen bijtincidenten waren geweest, was Mila dan ook fier op kleine zus:
'Maar Nenaatje, zo flink dat jij vandaag was! Je krijgt een dubbele dikke duim van mij omdat je vandaag nog niemand hebt gebeten!'

Fier, dat zijn we vooral, op die zelf gekweekte kinders.

maandag 7 juli 2014

13 maand

Zo groot is mijn jongste telg alweer geworden!
Het werd geen groots verjaardagsfeest vorige maand want dat hadden we al eens op die dag gehad. Meter, peter en grootouders kwamen wel iets drinken, er werden ook wat hapjes gegeten, de kindjes speelden lekker in het zonnetje. Een fijne dag.


Haar ik-deed-niets!-blik, na het stelen van een nectarine uit de fruitmand.



 En ik? Ik mijmer nog steeds verder hoe het komt dat mijn lieve kleine baby ineens zo een grote meid aan het worden is en denk terug aan de dagen dat ze zalig in mijn arm sliep. En nog in maatje 56 pastte en dat nog kilometers te groot was!


vrijdag 4 juli 2014

Fairy tales

Ik ben dol op sprookjes, in alle mogelijke uitvoeringen. Bij de Bomma had ik, toen in nog een klein Liezewiezewoesje was, een groot sprookjesboek van Grimm. Al een oud boek, dat nog van mijn mama is geweest, toen zij nog een kleine meid was.
Het is dus een gekoesterd boek, al heeft het in de loop der jaren afgezien en vallen er hier en daar bladeren uit. Ik las het wel 1000 keer, helemaal, in de zetel bij de Bomma, in de vakantie, met de poes op mijn schoot. Nu staat het in mijn boekenkast. Te wachten om uit voor te lezen en gelezen te worden.

Naast de sprookjes van Grimm ben ik ook fan van die van Andersen. Vooral van 'Het lelijke kleine eendje'. Toen ik overlaatst tijdens mijn middagpauze een tripje naar deze winkel ondernam, zag ik daar een heeeeerlijk lief stofje liggen van dat sprookje!
Voor Mila zijn zo zaken verleden tijd, daar vind ik haar te groot voor. Gelukkig heb ik nog een klein spook lopen voor wie het stofke ideaal was!

Ik wou een rokdeel met de eendjes en het bovendeel ging ik knippen uit het luchtgedeelte van het paneel. Ik nam het basispatroon van SVDHZ en tekende daarvan de 92 voor mijn kloeke 1-jarige maar verkorte wel het rokdeel een beetje.

Gezien het al maat 92 moest zijn had ik net niet genoeg aan enkel het luchtdeel om het bovenstuk uit te knippen en werd er dus een beetje eendenhoofd gemolesteerd onderaan het voorpand ma soit, daar lig ik nu niet wakker van. Het valt ook niet zo erg op.
Ik vind dat Nena vooral geweldig schattig staat in haar jurk!





Haar ik-ga-iets-doen-wat-niet-mag-maar-wel-leuk-is-blik.

Beetje hulp van grote zus om rechtstaand te poseren.

 Hier lijkt het alsof de jurk zowat op de grond komt, maar dat is niet het geval. Ze is zeker nog wat lang, maar tegen dat mijn dametje stapt, is die perfect!


Ongeveer 30 minuten na het nemen van de foto's moest ik het jurkje reanimeren... Living on the edge enal, gaf ik Nena haar fruit. Madam eet geen papjes meer maar wil zelf bijten in een groot stuk. Op het menu die dag: nectarine, lekker sappig, en aardbeitjes. Zeer voorzienig als ik ben deed ik haar een bavet aan, zo een model met armen aan, die water afstoot. Of dat dacht ik toch, dat dat water afstoot...
Toen het fruit op en genoeg gesmoest was deed ik de bavet uit en zag ik dus over het héle bovenstuk sapvlekken van aardbei en nectarine...
Maar een emmer heet water, 2 scheppen vanish en een uur weken later waren alle vlekken weg. Gelukkig maar! Dus bij deze ook wat onvervalste reclame: Vanish werkt!

dinsdag 1 juli 2014

Originaliteit ten top

Dat gaat u niet vinden in deze blogpost. Zoals zo vaak kom ik karrenvrachten achter met mijn exemplaar...
Zo een sunnypants van La Maison Victor, dat ken u dus waarschijnlijk wel van de miljoenen exemplaren die al op verschillende blogs werden gepost.
En gelijk hebben ze, die sunnypantsmaaksters want damn, die zit lekker! Dus het kan me eigenlijk geen fluit schelen dat de originaliteit ver te zoeken is!

Een paar weken geleden spotte ik bij Mon Depot een libertyprintje. In grijsachtige tinten. Ideaal voor zo een broek leek me toen. En ik kreeg gelijk. Heerlijk als dat gebeurt!

Ik nam maten, tekende, knipte, stikte en een kleine 2 uur later had ik een broek. Easypeasy!

En ja, ik masterde de skills om mijn foto's in zo een collage te zetten! Dat moest uiteraard geprobeerd worden.

De foto van mijn gat vergat ik in de collage te steken. Het is niet dat ik denk dat mijn gat een foto voor zich alleen waard is...

De broek, die is eigenlijk al een maandje af. Ze ging ook al een paar keer in de was. Dingen die ik voor mezelf maak verschijnen nu eenmaal moeilijker op foto. Ik moet De Vent al aanspreken daarvoor. En laat ons zeggen dat er geen fotograaf aan hem is voorbij gegaan. Als ik er trouwens al in slaag hem uit de zetel van voor het voetbal te krijgen, that is.

Er wachten trouwens nog een jurkje en rokje om op de foto te gaan ook. 
En ja ook een June-dress staat nog op de planning. Maar daarvoor wacht ik even tot heel blogland die maakte voor ik met mijn exemplaar kom aandraven.

vrijdag 27 juni 2014

Dank je wel!

Dank je wel juf Evelien, om zo goed zorg te dragen van mijn lieve Mila, om haar uit te dagen in haar kunnen, om haar honger naar meer kunnen te voeden, om haar te helpen met een grote meid te worden!

Dat ideetje zat al lang in mijn hoofd. Ik zou met Mila fimo kralen maken en daarmee een ketting maken voor juf Evelien. Dat deden we dan ook een week of 2 geleden. Mooi op tijd klaar dus dit jaar!
Ware het niet dat ik woensdag toch nog vond dat er misschien nog iets klein bij kon. Een boodschappentasje ofzo...
In Zo Geknipt staat er eentje, patroonblad werd gezocht, stof werd uit de kast gevist en hup, op nog geen 2u zat dat ding in elkaar, tekenen en knippen inclusief! Er konden dan ook nog fotookes genomen worden, alles nog steeds op schema! Om maar te zeggen, die tasjes, die gaan vlotjes! Moest ik een bandwerkmeisje zijn, ik zou het al voelen komen!

Onze geknutselde ketting, weliswaar met mij als model. En nee ik heb geen erg lange nek, ik rekte die gewoon wat uit om een dubbele kin te vermijden.
De ketting werd zo geknoopt dat je de ketting ook kan verlengen. Misschien maak ik er toch eens eentje voor mezelf ook.


De bloemenstof kocht ik eens op een stoffenveiling van ons naaiclubje.
Hoe de blauwe streepjes in de kast kwamen zou ik niet meer weten.

De knoopjes zijn uit mijn rommelmarktverzameling

De choco, die hangt nog een beetje uitgesmeerd op haar kaak.

Een beetje extra stiksels op de riempjes.

Opgevouwen ziet dat er zo dus uit.

Veel vakantiegenot juf Evelien!


 

dinsdag 24 juni 2014

In alle eenvoud

Het moeten niet altijd toeters en bellen zijn. Soms is teveel gewoon teveel en is eenvoudig zoveel mooier.
Dat is zeker het geval bij blauwe oogschaduw. Niemand wil er namelijk uitzien als zijn eightiesvariant zonder dat je naar een eigtiesfeest moet gaan. Dat is gewoon fout.

Ik had zo een sobere bui toen ik een rokje ging maken voor Mila. Niet teveel poespas, enkel de stof, een bronzen paspeltje en blauwe kamsnaps.
Ik wou een rok met knopenpad maken uit het boek van Madam maar ik snapte toch die uitleg niet zo. Ik vouwde de uiteinden dan maar gewoon om en da twerkt ook. Eenvoudig enzo. Meer moet dat niet zijn.
De rok zit het kind goed. Een sjans want het is er eentje zonder elastiek deze keer.

De kamsnaps (van bij Koekepeertje trouwens) zijn net dezelfde tint blauw als de bloemmetjes.
De binnenkant is gevoerd met gladde voering die ik helemaal mee vaststikte zodat je eigenlijk geen wapperende delen hebt. Zo is het rokje ook draagbaar met kousen in de herfst.


Een restje paspel dat nog rondslingerde van mijn tassenproject.


Je kan ook vliegen in zo een rokje, zeer handig lijkt me dat!

Het stofje kocht ik een jaar of 2 terug over van iemand samen met nog een paar mooie lapjes. 
Toch geweldig, zo een snel en eenvoudig rokje!

donderdag 19 juni 2014

hopeloos achter

Ik wou eens zien hoe die bloglovin nu eigenlijk werkt... ik moest blijkbaar iets publiceren, strange stuff als ge het mij vraagt! maar alle, we zijn braaf en luisteren en publiceren dus:

<a href="http://www.bloglovin.com/blog/4572397<a href="http://www.bloglovin.com/blog/4572397/?/?claim=rm7wypnxstq">Follow my blog with Bloglovin</a>