dinsdag 5 mei 2015

fluuuuuuuuooooooooooo todler insanity

Ik ben niet snel in mijn naaitempo. Waarmee ik wil zeggen: als er een boekske of patroon uitkomt kan ik instant enthousiast zijn, maar daarom heb ik nog geen tijd om dat ook instant te maken. En als ik het dan gemaakt krijg, dan duurt het vaak nog een maand voor ik daar foto's van kan maken. Waardoor ik vaak compleet achterop hinkel wat betreft vernieuwende dingen op mijn blog.
Ik zou kunnen zeggen 'boehoe', maar dat zeg ik niet zomaar. Ik ligt er eigenlijk ook meestal niet wakker van.
En als ik er wakker van lig, troost ik me met de gedachte: mijn manden was en strijk zijn wekelijks allemaal weggewerkt en in de kast gelegd. Das ook al een serieus punt toch!?

Een paar maand geleden deed Griet een oproep wie er bij haar thuis  van stoffenspektakeltje wou komen spelen. The word 'duh' comes to mind...
Ik vond er in haar stapel een restlap, die nog vrij groot was, in een soort van fluo oranje. In een zachte maar toch dikkere katoen. Die verhuisde naar mijn kast.
En toen kwam de La maison victor uit, met enkele erg mooie kinderprojecten in. De Jill jurk trok mijn aandacht. Maar dan vooral omdat het nogal schreeuwerig was, vond ik persoonlijk. Nader onderzoek deed me besluiten dat het me wel een tof model leek, dat weliswaar een rustiger stofje mocht hebben.
Ik kon het nét uit de lap fluo halen, de restjes waren verwaarloosbaar.
Die jurk, die paste ook nog eens perfct bij Mila haar nieuwe schoenen! Enthousiasme alom, bij mij dan toch...

De opstandige kleuter dat ik in huis heb, en af en toe eens luistert naar de naam Mila maar tegenwoordig meestal niet luistert, die wou de jurk niet aan. Enkel om eens heel snel een foto van te nemen, maar voor de rest is de jurk verbannen. Samen met nog enkele t-shirts, nog een paar schoenen en broeken.
U moet het dus doen met deze foto, want that's it.
 
 
Ik plande niet over deze jurk te bloggen, gezien het kind die toch niet wil dragen. En gezien ik maar 1 foto heb die scherp is, en ze de jurk niet meer aanwil.
Maar dit is geen blogpost over een jurk, eerder een blogpost van een licht wanhopige moeder, die haar kind probeert te snappen.
 
Sinds kort is er met Mila niet veel aan te vangen. Het kind wil altijd haar zinnetje krijgen, krijgt ze dat niet volgen er woedeuitbarstingen, ze liegt en is op z'n minst kieskeurig te noemen.
Kledij die ze niet zelf kiest, wil ze niet aan. Maar mee naar de winkel, dat wil ze ook niet. Webshoppen denkt u? ah nee eh, dan kan ze niet passen... Heb ik eens heel terloops gezegd tegen De Vent, of mijn moeder: dat jurkje is wat aan de korte kant aan het worden, of dat jasje is wat nipt aan het worden, dan weigert ze radicaal het nog aan te doen.
Roepen, tieren, duwen, schoppen en bijten zijn de gevolgen.
Iemand raadde met dit boek aan, en dat helpt op sommige vlakken, maar laat ons stellen dat misschien de helft dan is gecoverd...
Ik ben van het principe: Ze mag mee kiezen, ze mag haar zin hebben, maar ze moet wel nog steeds luisteren want wij zijn de ouders en zij het kind.
Wat vaak enorme oorlogstaferelen oplevert is een jas 's morgens. Het is vaak koud 's ochtends, of het regent. Dat wil zeggen dat ze haar jas aanmoet. Maar zij denkt daar anders over. Waardoor ze De Vent compleet gek krijgt want hij doet de ochtendshift.
2 weken geleden deden we van moeder-dochterdag. Ze mocht zelf wat kleren kiezen, vond dat erg fijn, we aten lekkers, ze kreeg een frozen pyjama en we gingen naar de film. Fijne dag dus, tot ze in de filmzaal een drinkfles van Frozen niet kreeg van mij. Enter ongelooflijke woedeuitbarsting. Ze kreeg haar zinnetje niet. En ik kreeg het haar niet uitgelegd, dat ze niet steeds alles kan krijgen wat ze wil.
 
Het meisje dat er zo engelachtig uitziet, dat zo lief, braaf en slim is op school, is een beetje een wolf in schaapsvacht dus. En dat is niet simpel. Niet omdat veel mensen mij vol ongeloof aankijken als ik dat vertel. Maar ook omdat ik ten einde raad ben. Ik weet vaak niet meer hoe ik best reageer. Ik probeer mijn kalmte te bewaren, ik probeer consequent te zijn, maar soms, na een drukke en lange werkdag, is dat gedrag de druppel en ontplof ik mee met haar. Dan is de opgehoopte stress te veel.
En vraag ik me af: is dit een 'standaard' fase bij kinderen? Gaat dat over? hoe pak je dat aan? Hoeveel beslissingsruimte kan ze zelf aan? Ben ik de enige met zo een ongelooflijk koppig kind?
Maar het belangrijkste, als er nog mensen zijn met zo 'problemen', waar zitten die dan verstopt? En wat doen die? Hoe reageren die? En helpt dat?
 
Is er iemand mijn reddende engel?
 


dinsdag 28 april 2015

Als het maar schoon is.

We situeren ons bij de uitkomst van de vorige editie van La maison Victor. Ik blader en stel vast dat er best wel veel leuke patronen in het boekske staan. Mijn oog valt op de Jill jurk. Net zoals driekwart naaiend België denk ik.
Maar mijn oog valt ook op de gastsamenwerking van dat moment met Straight Grain, en het mooie slaapzakje dat die samenwerking heeft opgeleverd.

Zonder veel nadenken teken ik het patroon over, knip ik stof en tussenvoering ideaal voor een zomerslaapzak en begin ik te naaien. Zo een slaapzakje, dat gaat verbazingwekkend goed vooruit. En voor ik het weet, heb ik een afgewerkte slaapzak op je tafel liggen, met knopen uit de knopenvoorraad die er perfect bij passen. En schoon dat ik dat allemaal vind!
Oh en er zit een blinde rits in de zijkant, om dan snel en makkelijk de baby in het slaapzakje te leggen. Dat die blinde rits aan de verkeerde kant zit, dat lijkt me alleen de handigheid voor linkshandige moeders te vergroten. En dat is niet erg, want het slaapzakje, dat is gewoon schoon jong. Die rits mag zelfs aan de verkeerde kant zitten! Dat mag allemaal, want het is schoon, of zei ik dat al?
Het is ook pas als de slaapzak helemaal af is, ik besef dat ik de voering van het voorpand ondersteboven heb geknipt. Maar dat is niet zo erg, want de buitenkant is schoon en de voering van het achterpand hangt recht.

  




U ziet, een beetje ondersteboven geknipt gebladerte.
 
Het is pas als ik de foto's neem, dat ik ook ten volle besef dat ik geen baby meer heb, om in die slaapzak te leggen. En ik heb ook absoluut geen plannen die in die richting. Nu heb ik dus een schone slaapzak, ideaal voor de zomer, maar geen kind.
Maar hé, ik treur niet, ik heb een schone slaapzak!

vrijdag 24 april 2015

letterbakken en k****verf

Ik hou van letterbakken. Eigenlijk zou ik erg graag zo een volledige oude letterkast hebben. Maar daar vragen ze daar tegenwoordig belachelijk veel geld voor. Ik troost me met het feit dat ik eigenlijk toch geen plaats heb om er zo eentje te zetten. Maar een letterbak, dat kan ik wel ergens kwijt en is the next best thing.

Ik was dan ook erg content toen ik er onlangs eentje vond in de kringwinkel voor een democratische tweedehandsprijs! Alleen was de bak erg gehavend. Krassen overal en stinken. Stinken naar muffigheid en sigaretten, geen topcombi. Verven dus.

Ik waste het spul uit en trok naar de plaatselijke Doe het zelf om verf. Want André de verfman die daar werkt, das ook een topkerel! Altijd paraat met advies.
Hij raadde me een verf aan, primer en afwerkingslaag in 1, gezien André de verfman weet dat ik een luie verver ben. André de verfman zei wel nog: Het moet iets langer drogen dan gewone verf maar het blinkt schoon en ge gaat ne schonen letterbak hebben dan ze!

Ik begon dus erg enthousiast te verven. 1 laag scheen niet voldoende, het donkerbruin van de bak kwam er nog door. Drogen en 2e laag dus. Alleen was dat drogen niet evident. Tussen laag 1 en 2 zaten 24u, en dan nog was het niet volledig droog. Na laag 2 heeft die bak 3! dagen staan drogen buiten, in wat wind. En dan nog is die verf niet helemaal uitgehard... Ik vind het dus persoonlijk kakverf. Toen ik die bak oppakte, 'wreef' ik de verf zelfs naar boven, wat een hoop rimpels in de verf opleverde. En nee, ook in verf ben ik geen fan van rimpels, zelfs niet als het karakteristieke rimpels zijn.

Maar zin in nog een laag verven had ik niet. De bak moet het zo maar doen. Ik ben dus eigenlijk maar semi blij met het resultaat, maar Mila, die vind het de max. Want de letterbak is voor haar. Voor de nog groeiende collectie Sony Angels en kindersurprisebucht in onder te brengen.

Aan 1 van mijn vorige hobby's hield ik nog wat scrapbookpapier over. Dat kwam nog eens handig van pas nu.

Nieuwe zebravriend. Ik ben naast Sonny angels tegenwoordig ook erg fan van de diertjes van Schleich.

Naast het stinkdier zie je trouwens de rimpelverf... Maar laten we afspreken dat we daar niet meer over praten.

Dé ster van de angelcollectie ten huize Liezewiezewoes, want hip to the bone, onze ananas!

 

de kindersurprisebucht, die al bij al vrij goed past bij het vlinderpapiertje. Die mag dus blijven.
 
 
Dan kan ik nu nog wat dromen van mijn kast.


zaterdag 18 april 2015

birthdaygirl Queen Mila

Ja ik ben rijkelijk laat met deze post, ik weet dat. Maar tijd eh, tijd. Voor je het weet ben je 2 maand verder! Just like that!

Maar het is dus alweer 6 jaar en euh, meer dan 2 maand geleden dat ik wakker werd op een nacht, met buikkrampen, zeker zijn dat ik nu ook nog es een soortement buikgriep had opgeraapt ergens. Zo een paar uur voor ik binnen moest om die baby uit mij te persen die al vrij groot en vooral zwaar werd geschat.
Nu buikgriep bleek dat niet te zijn. Weeën daarentegen wel. Maar soit, ik overleefde en durfde zelfs een 2e kind aan! Superwoman, ikke.

Maar terug naar de jarige, ahum. Het zal u vast niet verbazen, maar Mila, die wou als thema voor haar verjaardagsfeest Frozen. Ik roloog even, want alles is hier tegenwoordig in Frozen-style thuis. En hoewel ik best een Disney fan ben, is genoeg soms echt wel genoeg. Maar voor haar verjaardag einde februari gingen we dus wel all the way.

Ik kocht een voorraad kant-en-klare Frozen versiering maar vond toch niet alles wat ik wou. Ik gooide er een paar witte en lichtblauwe papier pompons tegenaan en besloot zelf sneeuwvlokken te maken. De avond voor haar verjaardag, om 21u... Want hoe tof zou dat niet zijn zeg! Een sneeuwvlokslinger! Ik roloog, again. Ik doe het mezelf toch ook altijd aan.
Hoewel het resultaat wel tof is, is dat het werk eigenlijk niet waard. Ik knipte zo een 2u30 sneeuwvlokken, en die slinger ligt momenteel al in de papierbak want absoluut niet meer bruikbaar eens je die slinger naar beneden haalt. Dat verstrengelt in elkaar en scheurt.
Maar toen ze opstond was het kind bij, echt! Dat maakt veel goed uiteraard.

U moet het stellen met die erg crapy iphone-in-kunstlicht-foto. Maar u snapt het idee wel.

Maar die vlokken waren niet het enige prachtidee dat ik had! Ah nee! Ik zou ook de taart zelf maken. Ik bak graag, dus dat zat wel snor. Voorzienig als ik ben maakt ik zelfs 2 weken op voorhand een testversie van de taart. De keuze viel op biscuit gevuld met dulche de leche en afgewerkt met chocoladeganache. Dat bakken en smeren, dat viel allemaal reuze mee! De taart was lekker. Die voor de verjaardag zou dus een eitje worden. Ik kocht zo een ouwelvel van Frozen en ging dat gewoon even op wat rolmarsepein plakken en over die taart draperen.
Dat stuk oefende ik dus niet... Thank god had ik toch het verstand op vrijdag die taart al te maken die we zaterdagnamiddag nodig hadden. Ik bespaar u de details maar had die taart moeten betaald worden, was ze werkelijk onbetaalbaar qua werkuren.
Ze zag er absoluut niet strak uit, ze was ook wat scheef omdat ik de ene kant van de taart blijkbaar iets teveel dulche de leche had gewreven, maar het kind was erg blij!




U moet me ook niet laten weten dat de schoonheid van de foto's te wensen over laat, dat besef ik ook wel ten volle. Maar het is dit of niets. En kom, naast de lach van het kind verbleekt alles toch in het niets.





dinsdag 31 maart 2015

Het universum

Veel valt er niet over te zeggen. Enfin, over het universum valt veel te zeggen, maar niet door mij. Ik weet daar niet veel van. Het is groot, dat weet ik.

Een niet zo interessant wist-je-datje over mij is dat ik een abonnement hebt op de Flair. Al van mijn 16 jaar. Ik zit ook constant zeker 4 boekskes achter om te lezen, er staat bijzonder weinig in dat ik al niet weet, maar ik kom er niet toe dat op te zeggen. Dus blijf ik met enige vertraging de Flair lezen.

Gisteren las ik een stuk over een dieethoroscoop, echt zeg. En niet zozeer het dieet viel me op, wel de beschrijving van mij in mijn sterrenbeeld...

 
 
Ik stop dus met me te verzetten, ik ben van nature uit een chaotische, suikerverslaafde, creatieve zottin. En als het universum dat zegt, wie ben ik dan om het tegen te spreken? En het staat in de Flair, dus zal het wel waar zijn...

zondag 22 maart 2015

werkvloerfun

Ik kom goed overeen met mijn collega's. En een sjans, want uiteindelijk zit je toch wel enkele uren per dag op elkaars kop te zien. Mooi meegenomen dat je er ook kan op kijken dan.
 
Ik had al een paar keer laten vallen dat die nieuwe voordeur me toch wat zwaar viel, iets waar dan ook deftig wat mee afgelachen werd in alle mogelijke woordspelingen die er zijn maar kom. Daar heb je collega's voor nietwaar?
 
Mijn verjaardag zelf, die spendeerde ik met De Vent dobberend en zwetend in de wellness en daarna smullend in ons favoriete restaurantje van het moment. Een fijne dag, dat was zeker. Ook al werd die 3 het nieuwe prefix van mijn leeftijd.
 
Intussen spendeerden mijn collega's hun tijd aan het versieren van mijn bureau. Wij hebben een relatief saaie werkomgeving. Geen mooie kasten, geen fancy gekleurde muren. Zeer basic. Gelukkig hebben we fluostiften én gekleurd papier! En post-its, die ook!

 


 
Een rondvraag op de héle verdieping leverde genoeg 'confetti' op om mijn bureau te decoreren. En hoe lief dat ze toch mijn toetsenbord wilden sparen door er wat dossiers over te draperen!

 
 

De kroon heb ik een hele dag opgehouden. Een beetje respect voor de makers van de kroon was wel op z'n plaats.
 
 
 
Zo was die 3 trotseren best wel draaglijk! Merci collega's, echt!

donderdag 19 maart 2015

Blogvulling

Ik zei het al veel en ik zeg het nog es: ik blog wanneer ik daar zin in heb én tijd voor heb. Niet altijd evident in het leven van een werkende moeder van 2.
En dan mag ik eigenlijk niet klagen, ik werk relatief dicht bij de deur, ik kan als ik dat wil om 16u thuis zijn iedere dag. Tijd genoeg voor boodschappen, eten maken, kinders wassen, beetje samen spelen en ze om 20u in bed te leggen. En dan is er nog tijd over voor mij, voor de hobby, voor mijn naaimachines. Mensen die elke dag treinen naar Brussel of ergens anders heen, pas tegen 18u thuis zijn en dan nog aan alles moeten beginnen, helden zijn het, ik zeg het u!

Ik blog ook niet altijd alles wat ik maak. Soms komt het er niet van om foto's te nemen, of dan komt de rebel in mij boven en blog ik niet wat ik al duizend keer zag verschijnen in blogland. Soms is het ook gewoon kastvulsels in de vorm van een legging. Die al vuil is nog voor ik er deftige foto's van kan nemen.

De truitjes waar dat hier eigenlijk over gaat, die waren al gemaakt van de week van de release van svdhz2... Ik knipte meteen, stikte ook, de meisjes droegen hem, en toen kwam er en gat in die van Mila, een naad die niet goed was gestikt. En de trui van Nena was eigenlijk te kort. De band onderaan kroop steeds tot halverwege haar peutertonnetje. Ik ging die wel eens verlengen, en dat gat van Mila, zou ik wel eens toedoen...
Ha dat kent u vast. Uitstelgedrag ten top!
Nu had ik een goei maand geleden de truitjes vast. Ik was namelijk mijn stoffenkast aan het reorganiseren en besloot ze dan maar eerst en vooral aan te passen, gezien het exemplaar voor Nena al bijna te klein is.



Een zeldzaam moment ook zeg, die 2 staartjes in haar haar. Meestal trekt ze al aan haar haar nog voor de rekkertjes er in zitten. Het feit dat ze moe was, dat hielp vast.

dodo mama!

Sweaterstof in roze glitter. Die kocht ik het eerste stoffenspektakel in Aalst.

De konijnenstof is een zeer licht en luchtig stofje, iets tussen katoen en linnen in. Het is oud, want komt van op de zolder bij de Bomma. Ze heeft zelf geen idee meer van waar het komt of hoe oud het is. Maar Vintage, dat is zeker. Ze had nog een vrij groot stuk liggen ook, Lucky me!

Er werden kammen gesnapt voor het truitje. Zeker omdat het een kleine maat van trui is, past die maat van kamsnap perfect vind ik.

 
 
De slecht belichte foto's die moet u er maar bijnemen .
Voor Mila is het dus dezelfde trui, want dat wou ze erg graag, toen ze zus haar afgewerkte trui zag liggen. Maar die zal de blog vast niet meer halen, om het 'been there, done that' effect wat te vermijden.