vrijdag 20 september 2019

The final curtain

Ik heb lang nagedacht over een goede openingszin voor mijn laatste blogpost maar hoe meer ik nadacht en begon te typen, hoe meer ik op backspace duwde. Geen enkele zin was ok. Ik kreeg in geen enkele zin het gevoel weergegeven dat ik zocht.

Ik vond dit een ongelooflijk fijn avontuur, die eerste stapjes in de wereld van bloggers zetten. Het internet is niet altijd een mooie omgeving, maar ik heb dankzij deze blog wel heel fijne mensen leren kennen, mooie momenten gehad en veel gelachen. Ook steun gevonden tijdens de moeilijke momenten in mijn leven. Ik heb er fijne vriendinnen aan overgehouden, al lopen we elkaars deur niet plat. Ik weet dat ik er op kan bouwen als dat nodig is.

Zonder haar had Liezewiezewoes waarschijnlijk nooit bestaan. Door dit hele stikken-en-handwerkavontuur leerde ik mijn achternichtje kennen. Waarvan ik tot daarvoor het bestaan niet afwist. Ze stond me vaak bij, met veel raad. Ze luisterde geduldig als het met mij niet zo goed ging en knuffelde me alsof alle zorgen dan opgelost zouden worden.

Zonder deze blog had ik nooit deelgenomen aan de wedstrijd van Zonen 09 om een Bernina te winnen. Ik wou eigenlijk geen Bernina ma bon, de adrenaline van de wedstrijkkick alleen al! Zonder deel te nemen aan die wedstrijd was ik ook nooit met lieve Eva beginnen praten. En had ik ook geen zalig lang weekend in Valencia gehad met als hoofdoel: eten en drinken.

Zonder deze blog had ik ook nooit An en Sylvie leren kennen, waar ik samen met Griet al een paar keer mee op shoppingtrip ging. 
Zonder deze blog was ik nooit op haar hilarische blog terecht gekomen. En dan had ik nooit op Pukkelpop samen met haar Soldiers of Love gezongen, voor publiek, inclusief dansje. Oh ja daar zijn beelden van. Oh nee, die ga ik hier niet delen. En ja we kregen applaus na afloop.
Zonder deze blog was ik nooit mee geweest op een naaiweekendje en lieve Nele leren kennen. En dan had ik misschien ook niet zoveel aandacht gehad voor het Berrefonds dat toch wel een belangrijke schakel was in de eerste editie van Bloggers For Life.

Ik ben blij en zo ongelooflijk dankbaar dat ik die 2 edities van Bloggers for life heb kunnen organiseren en tot een geweldig succes heb kunnen omtoveren. Feel-good-momenten bij de vleet toen ik alle warme reacties op Bloggers for Life zag verschijnen.
Ik heb dankzij bloggers for life ook Sarah beter leren kennen, een ware steun en toeverlaat en laat ons organisatorisch nu net perfect op elkaar afgestemd zijn. Sarah is zeker 1 van de meest fijne mensen die ik aan dit avontuur in het echt heb overgehouden. Zoals al gezegd lopen we elkaars deur niet plat, maar oh boy wat een luisterend oor en vat vol goed advies heb ik aan haar! Altijd eerlijk, oprecht en recht voor de raap. Love you babe!

Het waren dus fijne tijden, hier op de blog. Een wereldje waar ik graag vertoefde. Mijn 'veilige haven', mijn plekje waar ik al eens dingen van me af kon schrijven. Of waar ik een hilarisch verhaal kon delen dat ik had meegemaakt.
Mijn leven veranderde fel tijdens de laatste jaren. En stilaan werd mijn veilige plekje een plekje waar mensen al eens komen meelezen die het niet altijd goed voor hebben met mij. En ik besloot: het is tijd om dit plekje vaarwel te zeggen, te bedanken voor het schoons dat ik er aan kon overhouden en nieuwe horizonten te verkennen.

Dit is dus mijn laatste blogpost als liezewiezewoes. Ga ik nog bloggen, ooit? Misschien, al zal dat niet direct zijn denk ik.
Ik sluit het hoofdstuk Liezewiezewoes af, met veel liefde in mijn hartje voor alles wat ik er door heb verkregen. Maar het is tijd om verder te gaan. Bedankt voor alles, bedankt voor de steun, de grappige comments en lieve commentaren. Eeuwige dankbaarheid!



dinsdag 18 juni 2019

Blijf hopen, willen, dromen, wensen

'Leef hard en goed en schoon en wild. 
Kijk goed, voel beter. 
Wees niet bang. Kies voor wat u blij maakt, wat het ook moge zijn. 
Durf proberen wat te lastig lijkt. 
Leg de lat hoog genoeg. 
Koester en laat u koesteren. 
Geef anderen wat ze verdienen, en uzelf minstens ook. 
Blijf hopen, willen, dromen, wensen.'



 een paar weken geleden begon ik een tweede keer te lezen in Vele hemels boven de zevende. Een topboek geschreven door Griet Op De Beeck. Met kilometers voorsprong mijn favoriete schrijfster. Ik doe dat soms, boeken herlezen. Ik doe dat vaak eigenlijk, boeken herlezen. Het valt me altijd op hoe anders je naar een boek kijkt, hoe anders je bepaalde nuances gaat interpreteren, hoe anders je naar het verloop van het leven van de personages kijkt als je toch al weet wat er gaat gebeuren.

Het viel me ook hard op hoe boesj op de woorden vaak zijn. Zoals de quote hierboven. Hoe enorm waar is dat zeg? En hoe hard heb ik dit gedaan het laatste jaar? Keihard dus.
Ik heb gekozen voor wat me blij maakt, ook al leek dat lastig. Al was dat vooral de schrik dat ik had van hoe de kinderen gingen reageren. Hoe mijn meisjes er mee om gingen gaan.

Goed dus. Ok, voor Mila is het elke wissel even emotioneel omdat ze de ouder die ze 'achterlaat' gaat missen. Maar dat is een fase die slechts 10 minuten duurt, maximaal. Nena is de troostende factor op zo momenten. Dan slaat ze dat kleine armpje om haar zus en zegt: 'Niet wenen Mila, ik zal voor je zorgen.' En ze meent dat oprecht. Dat vult je hart met extra veel liefde voor die 2.
Intussen zijn ze ook gewend aan B in ons leven. Ze vragen spontaan wanneer hij komt, ik moet foto's en filmpjes van hun doorsturen. Ze geven hem al eens spontaan een knuffel. En dat is zalig. B draagt veel zorg van ons. Van ons alle 3.
Hij is soms wel hard, voor mij. Ik heb dat soms eens nodig, iemand die me doet inzien wat ik wel waard ben. Iemand die zegt waar het op staat of dat ik nie onnozel moet doen over wie ik ben of wat ik kan. Onomwonden want B doet niet aan flou.

Ik zal dat dan nog wat harder proberen, kiezen voor wat me blij maakt, die lat misschien iets hoger mikken, me laten koesteren en zelf ook dubbel koesteren wat ik heb. Want wat ik nu heb maakt me gelukkig. Oprecht gelukkig. En dat is het enige dat telt.

donderdag 2 mei 2019

lucky shot

"Vissen zijn vriendelijk en meelevend en passen zich heel gemakkelijk aan anderen aan. Jammer genoeg zijn ze soms wat overgevoelig en niet bepaald praktisch; ze zijn aan de mysterieuze en dromerige kant. Veel zelfvertrouwen hebben Vissen niet, maar ze zijn trouw aan hun vrienden en kunnen ook goed alleen zijn."

Onlangs kreeg ik dit tekstje doorgestuurd van een collega/vriendin. Ik slikte even en las het een tweede keer. En zat dan wat verbouwereerd voor me uit te staren. Het is best confronterend om een beschrijving van jezelf te zien staan dat blijkbaar 1 of andere pipo uit de Feeling heeft geschreven. Al klopt het niet helemaal. Ik ben alles wat ze hierboven zeggen, maar ben naast (misschien) soms wat overgevoelig wel enorm praktisch aangelegd. Enfin, een beetje verlies hebt ge altijd zegt mijn bomma.

Laat me nu wel een down-to-earth meisje zijn en niet geloven in dingen zoals een horoscoop. Ik vind het moeilijk te geloven dat pakweg 1/12 van de wereldbevolking deze karaktertrekken heeft, simpelweg omdat ze geboren zijn onder het sterrenbeeld Vissen. Maar wie ben ik om het ook in twijfel te trekken natuurlijk. Het punt is dat dit wel een treffende beschrijving is van mijn persoontje en dat vond ik op zijn minst gezegd wat bizar. En bizar, dat is dan wel weer iets wat ik leuk vind.

Ik was nieuwsgierig, zocht eens op welke sterrenbeelden de mensen hebben die ik graag heb en ging dat eens vergelijken met hun karakter. Ik hou het erop dat ze bij de Feeling nu gewoon een lucky shot hadden in de beschrijving van mijn karakter.


vrijdag 1 maart 2019

loslaten

Het leven is, als je het allemaal wat simplistisch bekijkt, een aaneenschakeling van loslaten. Je laat je moeder los om geboren te worden. Je laat de tafel los om te leren stappen. Je laat de hand van je ouders los om de wijde wereld in te trekken. Je laat je eigen kinderen los zodat die zelfstandig  worden. We laten ook relaties los, omdat ze ons beklemmen. Omdat ze simpelweg niet goed zijn voor ons.

In het hele break-up gedoe vind ik dat nu het enige moeilijke. De dingen loslaten. Niet de relatie op zich want ik weet dat die me niet gelukkig maakte. Maar het nu al loslaten van die kinderen. Geen vat hebben op de helft van hun leven. Loslaten dat ze bij papa andere dingen mogen dan bij mij. Dat is geen evidentie. Zeker niet omdat ik hun hele leven al voor alles heb ingestaan. En dat valt nu voor de helft weg. Een soort van lege-nest-syndroom voor de nest leeg is.

Ik voel het wel beteren, week na week. Ik mis uiteraard mijn kleintjes als ze er niet zijn, maar ik kan mijn kinderloze week wel opvullen met genieten van dingen die anders niet gaan. En ik kan genieten van dat opgeruimde huis waardoor het niet zo erg is dat in dat huis de week nadien een speelgoedbom ontplofte. En zo zit ik voor op het schema van leren loslaten wat de kinderen betreft.

Het loslaten van de oude relatie bracht wel teweeg dat ik plek en ruimte maakte voor nieuwe ervaringen, nieuwe mensen. En een nieuwe Liefde. met een grote L. En daar ga ik me nu wat in wentelen. Ik mag dat want ik verdien dat.

donderdag 21 februari 2019

zachtheid

Een breuk. Nooit plezant, al kies je het zelf. Er zijn geen winnaars in zo een situatie. En het doet altijd een beetje pijn, ook al is het de beste beslissing van je leven. Iedereen gaat daar op zijn geheel eigen manier mee om. Heel persoonlijk allemaal. En het maakt een mens kwetsbaar. En laat dat nu net iets zijn waar mensen niet mee om kunnen.

Ik kan oprecht zeggen dat het nu redelijk goed gaat met mij. Dat ik gelukkig ben in mijn keuze, dat mijn leven zijn gangetje gaat en op z'n gemakje aan het uitwijzen is hoe het wel zal lopen. Het is echter niet altijd zo geweest. Ik heb 3 jaar strijd gevoerd. 3 jaar van doodgaan vanbinnen en van wanhoop. 3 jaar van dat vakkundig wegsteken ook. Dodelijk vermoeiend is het. En dat laat sporen na. Uiterlijk misschien niet altijd zichtbaar. Maar geloof me, het laat sporen na.

Ik lijk misschien dat immer opgewekte vrouwmens, die spring-in-het-veld met pakken zelfvertrouwen. Ik doorbreek de bubbel dus even, dat ben ik niet. Of dat was ik niet altijd die laatste 3 jaar. Daar heeft de innerlijke strijd vakkundig komaf mee gemaakt. Zelfvertrouwen, wat is dat nu alweer? Nee, dat is iets wat ik lang niet had en wat nog steeds een innerlijk strijdpunt blijkt te zijn. Of dat is het gevolg als degene waar je je leven mee deelt precies ook andere vrouwen interessanter blijkt te vinden. 4 keer. Dat breekt een mens. 4 keer.
Dus nu, nu doen we van self-care. En omring ik me met mensen die me wel waarderen voor wie ik ben en wat ik doe.Mensen die me weer doen inzien dat ik wel de moeite ben. Mensen die me de energie geven om vooruit te gaan, richting die toekomst die ik verdien. Richting spring-in-het-veld.






woensdag 30 januari 2019

Liefde

Zij was er ineens
geheel onverwacht
en zij was de wereld 
de dag en de nacht

de tafel de stoelen
het brood en het bed
mijn eerste mijn tweede
en laatste couplet

de lach die ze lacht
is al bijna een kus
ze past in mijn armen
het sluit als een bus 

ik hou van je, hou van je 
stamel ik zacht
dat is de liefde 
ze komt onverwacht

je kunt haar niet zoeken
niet vragen niet wenken
niet organiseren
en ook niet bedenken

ze is er ineens
geheel onverwacht
en zij is de wereld
de dag en de nacht
  
Toon Hermans

donderdag 24 januari 2019

kick back and relax

Dat ik zo goed als alles onder controle had, zei ik laatst. Jaja, zo goed als alles. Het leven loopt hier smooth as a baby's butt.
Al zijn er van die dagen waarom alles mis gaat, ge Murphy en zijne wet vervoekt gelijk ne ketter en ge gewoon in een diep gat wil kruipen naast dienen beer die in winterslaap is.

Vorige vrijdag was zo een dag. Alles ging zijn gewone gang overdag, tot ik thuis kwam.
Ik begon aan mijn gewone dagelijkse routine: vaatwas leegmaken. Alles schoon weggezet, ik wil de deur van de vaatwas dichtdoen en het spel blokkeert. Het zit vast. Muurvast. ik begin die deur half te demonteren want ik kan da, wa vijzen losdraaien. Bleek er een ijzer deel dat meedraait met de deur afgebroken te zijn. Dat Nena, aka kleine babyveelvraat, haar ooit es op haar gemak op de deur heeft gezet toen ze klein was, gaat daar al geen goe aan gedaan hebben.
Het feit dat die vaatwas al 9 jaar oud is, zo goed als dagelijks draait en dus waarschijnlijk met de huidige normen van elektronische apparatuur rotversleten is, zal ook wel meespelen in het ter ziele gaan van de vaatwas.

Nu is er iets wat ik werkelijk haat, en dat is afwassen. Dat is zo banaal, mijn handen drogen daar van uit en het is gewoon tijdrovend. Ik moest dus zo snel mogelijk een nieuwe vaatwas hebben. Vader werd gevorderd om de dag nadien een nieuwe te gaan kopen en te installeren. Dat ik eigenlijk geen vaatwas gebudgetteerd had denk ik niet aan. Die vaatwas is levensnoodzakelijk voor mij.

Verder dan met de orde van de dag op vrijdag. Dat was dus een gigantische hoeveelheid vol-au-vent maken... Ik had enorm fijn bezoek op zaterdag en beloofde dat te maken en had ook alle boodschappen al gedaan. Vol-au-vent dus, dat zijn bergen afwas... maar belofte maakt schuld.
In het uur na het ter ziele gaan van mijn vaatwas ben  ik er in geslaagd mij serieus te verbranden aan de stoom van de kippenbouillon die opstond én is er een liter van die bouillon over mijn kasten op de grond gelekt omdat mijn Ikea-zipbag die ik vulde met bouillon om in te vriezen een slecht gelaste zijnaad bleek te hebben...
Ik zeg het je, dat is een vettige bedoening om van uwen vloer en kasten te krijgen, die verse kippenbouillon. En nekeer dat gelukt was, kon ik de afwas starten...

Zaterdag bleek dan dat een inbouwvaatwas niet op stock was. Maar geen nood, vandaag word mijn nieuwe geleverd! Ik heb dus slechts 5 dagen moeten afwassen en uit flessen drinken.