dinsdag 15 januari 2019

Of dat wat lukt?

Een vrouw, alleen in een huis, week om week met haar dochters. Veel mensen vragen hun af of dat wel gaat, blijkbaar. Dan krijg je de vraag: en lukt het zo wat? Ik vraag me op mijn beurt dan af wat ze nu precies bedoelen, want wees eerlijk, het is een vraag waar je veel aspecten kan aan koppelen.

Lukt het om een week zonder mijn dochters te wonen?
Ja, dat is gelukt. Leuk is anders, dat is waar. Ik mis de kusjes en de knuffeltjes. De verhalen die ze vertellen, het gelach en gegiechel, de eindeloze discussies zoals die alleen tussen 2 zussen kunnen plaatsvinden. Maar het lukt wel, beter dan verwacht ook. Al was dat doemscenario in mijn hoofd moeilijk te overtreffen. Ze bellen me elke dag via Facetime, zodat we elkaar ook zien. Ze zien er ook elke dag gelukkig en content uit. Ze zitten daar goed, bij hun papa. Dus ja, als je gelukkige en blije dochters aan de telefoon hoort, dan maakt dat het leven voor mij ook een pak dragelijker als ze er niet zijn.
Het heeft ook voordelen. Zo ruimde ik woensdag, toen ze vertrokken waren, het huis op. En dat ligt nog steeds zo! Opgeruimd, niet bedolven onder een berg glitter, knipseltjes, stickers, poppenkleren, knuffels en kousen die ze ergens uitdeden. Ik heb dus een hele week een grote-mensen-huis gehad. met kussen geschikt in de zetel, kaarsjes op de tafel, bloemen daarbij en opgeruimd. Zei ik al dat een opgeruimd huis de max is? Een opgeruimd huis is dus keihard de max.

Lukt het om alles in en rond het huis te klaren op je eentje?
Bah jaat jong, da lukt. Voorlopig nog niets tegen gekomen wat me niet is gelukt. Ik voel me ook nie te beroerd om iemand om hulp te vragen. Zo is mijn pépéétje, mijn dooppeter, mijn nieuwe verlichting komen ophangen. En heb ik mijn kippen hun kot helemaal uit gekuist, nieuw stro gelegd, nieuw eet- en drinkbakken gekocht.
Ik ben al enkele keren op en af gereden naar het containterpark met bucht en rommel dat weg mag en waar ge echt niemand en plezier meer mee kunt doen. Ik ben ook nog geen vuilzakken vergeten buiten te zetten en ik ben de spanning in de banden van mijn auto zelf gaan bijregelen. Got this shit covered enal.

Lukt dat zo wat, een huis afbetalen en alle kosten enzo?
euh, tricky one deze. Want ja die eerste periode alleen, dat is nie representatief. Ik heb nog een hoop kosten die ik anders niet zou hebben natuurlijk. Nieuwe meubels, huisraad,... En laat het ook solden zijn...
In grote lijnen heb ik dit wel helemaal onder controle. Ik rekende uit wat mijn zware kosten zijn op jaarbasis. Kosten die niet maandelijks weerkeren zijn dat dat. Mijn KI, brandverzekering, mutualiteit,... en nog zo toffe dingen. Dat bedrag deelde ik door 12 en dat wordt maandelijks op kant gezet. Als ik dan een rekening krijg kan ik die van dat geld betalen en moet ik niet panikeren. Ik weet dat ik voor de rest niet gewoon onbezonnen 3 paar schoenen moet kopen. Maar tussen dat wéten en daar naar handelen zit wel een klein verschil... Zo bevond ik me zaterdag per ongeluk in de lingeriewinkel, kocht ik per ongeluk voor 350 euro en dacht ik: YOLO! No point in being the richest bitch on the cemetery!
Dus laat ons zeggen: nailed it, bijna dan. Maar ook dit puntje komt helemaal goed.

woensdag 9 januari 2019

handtekenen met betekenis

'Proficiat' kreeg ik van een aantal mensen te horen. Alleen weet ik niet goed goed hoe ik die proficiat in ontvangst moet nemen. Het is misschien wel een blijde gebeurtenis. Al is de aankomst van sinterklaas een toch net iets grotere blijde gebeurtenis vermoed ik.

Ik ging een maand geleden namelijk naar de notaris. Daar werd ik de eigenaar van mijn eigen huis. Volle eigenaar dus. Niet meer in onverdeeldheid. Het kot is heel van mij dus. Een meisjeshuis, zoals de dochters dat nu bestempelen. Ik ben dan nu de eigenaar van een meisjeshuis. En ja ik ben daar zeker en vast blij om. Blij dat ik mijn vertrouwde plek kon houden, de plek waar ik altijd graag heb gewoond. De plek waar ik thuis kwam met mijn meisjes toen ik ben bevallen. De plek waar ik hun eerste stapjes heb zien zetten. De plek waar familie en vrienden over de vloer kwamen. De plek waar toekomstdromen werden gemaakt.

Veel mensen vragen me of het wel een goed idee is om in datzelfde huis te blijven wonen. Of dat niet teveel herinneringen gaat oproepen. Of het niet te kwetsend zou zijn.Te confronterend.
Ik kan daar vol 'Nee' op antwoorden. Nee het is niet te confronterend, nee het is niet te kwetsend. Ik woon er nog steeds graag. En het gaat de basis worden van mijn tweede leven. Van Liezewiezewoes 2.0. Mijn tweede boek dat ik nu ga beleven.

Het is op die korte periode dat ik er alleen woon al meer 'mijn' huis geworden. Al meer een echt meisjeshuis. Met nog hier en daar een gebrek en iets dat moet gefixt of aangepast worden. Maar van een uitdaging is nog niemand dood gevallen.

vrijdag 7 december 2018

music was my first love, part 3

Ergens voelde ik de breuk waarschijnlijk wel aankomen. Ik ging in 2018 dan ook naar veel optredens. Een luxe die ik me nog zeer makkelijk kon permitteren maar die ik wat meer zal moeten budgetteren vanaf 2019. Gelukkig is er zoiets als ticketswap.

Mijn muziekjaar in harde cijfers en feiten, in 2018 zal ik:
  •  32 verschillende bands aan het werk gezien hebben
  • Ik zag 5 bands 2 keer, namelijk Editors, The Offspring, Noel Gallaghers high flying birds, Oscar and the wolf en Lady Linn and her magnificent Bigband
  • Ik gaf 736.5 euro uit enkel aan toegangskaartjes. De bijhorende drankbonnetjes durf ik niet eens schatten. Laat ons zeggen: veel.
  • ik mocht 1 keertje gratis gaan toen ik een ticket won voor de Showcase van Editors via Studio Brussel. Dat was trouwens 1 van de beste optredens die ik zag dit jaar en kan je integraal zien via deze link.
  • Ik ging naar 4 festivals: 3 dagen Pinkpop, 1 dag Rock Zottegem, 1 dag Gent Jazz en 1 dag Rock Werchter
  • Ik was het meest verliefd op Alex Turner van de Arctic Monkeys, al kampt het serieus met Tom Smith van Editors.
Ik lieg het niet dus, music was my first love and it will be my last.  Ik neem jullie nog eventjes mee langsheen mijn muzikaal 2018 en enkele hoogtepuntjes.

In maart zag ik The Killers in het Sportpaleis. Lang naar uitgekeken maar toch niet helemaal de verwachtingen ingelost. De show begon maar matig van sfeer. Al maakt de indrukwekkende stem van Brandon Flowers het wel een beetje goed.



Half april zat ik opnieuw in het Sportpaleis, deze keer voor Arcade Fire. Het optreden waar ik letterlijk het meest naar heb uitgekeken dit jaar. Inclusief aftelkalender. Staat in mijn top 3 van beste optredens aller tijden. De sfeer en ambiance, de performance, alles was af. Van de eerste tot de laatste minuut. Zo enorm hard van genoten.



Juni was Pinkpoptijd. Voor het eerst in 10 jaar stond ik nog eens voor 3 dagen op een festivalterrein. Hoogtepuntjes genoeg dus. ik haal er even uit elke dag eentje.
Dag 1 was voor mij de mindere van de 3 met als headliner Pearl Jam. Niet slecht, maar geen giga grote fan van den Eddy.

Ik zag er voor de eerste keer BlØf life spelen. Nu vooral bekend door  Zoutelande. Ik scoor hier hipsterpunten want ik kende ze al veel langer. 




Dag 2 was een topdag. Noel Gallaghers High Flying Birds, Foo Figters en ook Parov Stelar. Mijn gat er af gedanst met die laatste!


Dag 3 sloot af met Bruno Mars. Ik beken, ik wou die wel eens zien want ik verwachtte veel show en dansplaatjes. Het is een performer in hart en nieren, dat zeker. Maar deftig live zingen, vermoedelijk is dat niet zijn grootste talent. Het was vooral een grootse-Amerikaansachtige show met veel visuals en schoon volk op dat podium. Maar onderhoudend, dat wel.


Rock Zottegem was het volgende op het lijstje. Typerend daar is het overvloedige gezelschap van fijne vriendjes en evenveel pintjes. De punker in mijzelf kwam boven tijdens The Offspring. Nostalgie ten top was het. Gewoon volledig gaan. Fuck Authority.


Begin juli stond Ed Sheeran ook op de wei van Werchter. Een top zanger en vast 1 van de beste songwriters van zijn generatie. Maar laat ons stellen dat de main van Werchter net iets te groot is om 1 man en 1 gitaar op te stellen. Zet dit optreden in een zaal en het is duizenden keren beter dan het nu openlucht was. Desondanks wel blij dat ik hem zag. Al zou ik voor hem enkel optredens in een zaal of een tent aanraden.


Ik ging ook voor de eerste keer naar Gent Jazz. Hoe ouder ik word, hoe meer ik jazz echt apprecieer en opzet. Ik heb de volledige vinylcollectie van mijn vake thuis staan. Regelmatig zet ik een plaatje op en leer zo ook nieuwe dingen kennen. Deze dag koos ik uit omdat Lady Linn kwam spelen met een Bigband. Maar ook Tom Jones stond er die avond. De man kan het nog steeds. Een stem als een klok en nog steeds een ladykiller vermoed ik. En bij de volgende plaat denken we allemaal spontaan aan Carlton uit The fresh prince of Bel-air en doen een dansje.


Enkele dagen Na Gent Jazz stond een dagje Werchter op het programma, samen met deze fijne madam. Ik liet me onderdompelen door de heerlijke vibe van Eels, Novastar, ontdekte dat ik écht geen fan ben van Nick Cave en stond te kwijlen op Alex Turner. Ik kon hier niet 1 plaatje kiezen dus happy hour for all!



Dan was het eventjes stil op muziekvlak. Pas eind oktober begaf ik me nog eens naar het Sportpaleis voor Oscar and the wolf. Topshow, zoals we gewend zijn van Max.


In november kwam de nieuwe plaat van Lady Linn uit. Een plaat opgenomen met een bigband, voor extra jazzy sfeer en gezelligheid. Ik blijf het 1 van de beste zangeressen van ons land vinden. Jammer genoeg niet altijd evenveel geapprecieerd op radiozenders. Maar een topper, dat zeker.


Ik sloot mijn muzikaal jaar, onder voorbehoud, af met Arsenal in de Depart in Kortrijk. Kleine zaal, geweldige band, zalige vibe, fijne mensen om het mee te beleven. Een topavondje. Dat het een topband is om live mee te maken.


Benieuwd wat 2019 me allemaal zal brengen. Alvast zeker een optreden van Fleetwood Mac. Daar kan ik al naar aftellen!

vrijdag 16 november 2018

start

Een nieuw leven jong, dat klinkt simpel. Dat is het niet, believe me. Dat is vallen en opstaan, en nog wat meer vallen, en hopen dat ge weer recht recht gekrabbeld zijt voor ge nog es tegen de grond smakt.

Het is veel geregel en veel organiseren. Het is veel vragen stellen en veel zaken blijkbaar vergeten. Het is niet goed weten wat ge dan moet aanvangen met fiscaal co-ouderschap, laat staan dat ge weet wat ge daarvoor in orde moet brengen. Dat is denken aan contracten van Electrabel, Telenet, Farys en weet ik nog veel wat nog.

Het is tellen en nadenken en nog wat tellen. Want wat betalen we nu ook alweer maandelijks aan vaste kosten? En wat mag ik niet vergeten bij te rekenen? Eten, dat is geen overbodige luxe zeker?
Schoenen wel blijkbaar. Zonde. Of toch de soort schoenen die ik graag kocht. En veel kocht.

Maar ik overdacht deze stappen wel allemaal duizenden keren. Ik telde vaak eens uit hoever ik met mijn loon alleen zou komen. Ik rekende uit wat ik dan op kant moet zetten voor jaarlijks terugkomende kosten zoals verzekeringen. Ik spring hier niet zomaar geheel blind in dat avontuur dus. Het gaat aanpassen zijn, ik weet dat wel. Maar het komt wel goed, dat aanpassen. Ik kan dat wel.

En ik krijg van mijn vrienden dus veel steun. Dat maakt ook heel veel. Nu enkel nog mijn ouders overtuigen dat ik me écht niet ga gedragen als een compleet losgeslagen idioot met een nieuwbakken cocaïneverslaving. Dat ze er maar gaan op moeten vertrouwen dat ik niet compleet zot ben.Tips iemand?

woensdag 7 november 2018

hello, denk ik

Dat het bijna een jaar geleden is dat ik een blogpost schreef. Het ontbrak me niet direct aan goesting of onderwerpen, eerder aan de moed om er aan te beginnen ofzo.
Het is hier geen geheim dat ik me al een jaar of 2-3 niet op-en-top voelde. Niet dat het zo rotslecht met me ging, maar er waren vrolijkere en gelukkigere jaren. Dat zeker. Maar die niet-zo-fijne-jaren, die kabbelden rustig verder. En ik werd daar rusteloos van. En moe.

Gelukkig had ik in de maanden dat ik steeds minder mezelf was, wel de steun van vrienden en vriendinnen. Mijn stevige basis, stuk voor stuk mijn rotsen in de branding. Mensen die me ook durfden zeggen dat ik steeds minder mezelf was. Ik ben hun daar dankbaar voor. Voor mij zijn het niet 'alleen maar' vrienden en vriendinnen. Ze hebben oprecht het beste met mij voor. Ze zien mij graag, onvoorwaardelijk. Ze zijn voor mij de chocoladeschilfers op de slagroom op die warme chocomelk. Die extra portie mozarella op mijn 4 stagioni. De verse zalm of tonijn van mijn sashimi. Ze zijn belangrijk. Onmisbaar.

Maar nu, nu geraak ik er wel. Met vallen en opstaan en met een serieus nieuw begin. En de steun van mijn vrienden. Na lang wikken en wegen werd er thuis besloten dat het na een relatie van 17 jaar het moment er is om elk onze eigen weg te gaan. Er zijn hele mooie jaren geweest die ik zeker koester. Onvergetelijke momenten en 2 mooie dochters. Maar op is op. Dus vanaf nu ga ik op weg naar mijn nieuwe leven, een nieuw begin. Hopelijk volgen jullie nog wat mee met mij.


vrijdag 12 januari 2018

always classy

Daar zit je dan, cosy en comfy in de zete, en dat voor 20u. You have your shit together enal. Je bedenkt dat je voor het eerst in weeeeeeeeken wel eens naar Thuis kan kijken, er is verder toch niets op tv en netflix kan je later nog opzetten.

Terwijl je Thuis kijkt besef je dat het toch nog steeds zo slecht is als vroeger, maar je aandacht wordt afgeleid. Ah, Lowieke loopt daar met een scrabbledoos rond. Dat het lang geleden is dat je dat nog speelde denk je stilletjes in je hoofd. Maar wacht! Het wondere gadget genaamd IPhone staat tot uw dienst! Ge herinnert u daar ergens een langvergeten app Wordfeud, dat eigenlijk een soort van scrabble is op afstand. De app kiest je een tegenspeler en off you go. Playtime.

Timm ofzo, die zit ook al klaar voor een potje scrabble want je hebt direct een spelletje toegewezen gekregen. Je blokjes zijn 'gene vetten' zoals de Bomma zou zeggen maar als opener kan je toch 'zegen' leggen. Timm begint een gesprek, want dat kan blijkbaar in die app. Geestig, kan je wat lachen om woorden die je vormt maar compleet niet kent laat staat gebruikt. Timm zegt dat het een schattige profielfoto is.
je hebt geen idee wat die profielfoto zou moeten wezen gezien die app al 3 jaar verstoft ergens in een games verzamelmapje. Je zoekt die en ziet dat het er eentje is van 3 jaar geleden, wat logisch is want toen zette je vast die app er op. Maar je had nog dat korte haar en Nena die er bij staat was nog een kleine molly flappy. Dus je past de profielfoto aan. Timm komt met een reeks complimentjes en het gaat niet over het feit dat je 'broeden' kon leggen op het speelbord. Je bedankt hem voor het compliment en probeert te bedenken welk woord je in hemelsnaam moet maken met 2 keer een C, een K, een H een P en nog zo onbruikbaar spul.

Die Timm blijft onverstoorbaar verder chatten. Je kijkt wat die nu toch te zeggen heeft ipv hem te focussen op het spel.  En dan is dat het moment waarop je weet dat de wereld echt wel om zeep is mijnheer...
Want Timm, die zegt dat hij wel een vriendin heeft maar dat hij het graag spannend wil houden en wat fotootjes wil sturen en krijgen via snapchat of kik. Je hebt geen idee wat kik is en snapchat gebruik je alleen voor de filters. En sinds wanneer is ook al een stom spelletje Wordfeud een reden op iemand dickpicks te sturen? Je verwijdert Wordfeud en bedankt snapchat dat je mensen die jou toevoegen ook moet goedkeuren voor ze iets te zien krijgen.

Debiel, dat denk je ook nog. Very classy.

donderdag 7 december 2017

handleidingen

Ik ben niet de madam van de handleidingen. Ik lees die dingen zelden. Voornamelijk omdat die te dik zijn, te saai geschreven en dat het spul in kwestie zichzelf meestal wel uitwijst.

Een handleiding voor het leven daarentegen, dat was welkom geweest. Daar had ik vast wel eens de moeite voor gedaan om me doorheen te worstelen. Of ik had via de handige inhoudstafel kunnen doorbladeren naar de delen die op mij van toepassing zijn.
Je leert van alles op school, waaronder een hoop nutteloze zaken (zo heb ik in mijn job nog nooit uit mijn hoofd 2/6 moeten vermenigvuldigen met 5/9, enter het nut van een rekenmachine), maar hoe je het leven moet aanpakken, daar piept geen kat over.

Dat het leven niet all rainbows, unicorns en white fluffy clouds is, dat leer je maar door keihard met je smoel tegen de grond te kwakken.
Ik zag het misschien komen, The rembrandts zongen het al, So no one told you life was gonna be this way. Maar voorbereid zijn? Nee, niet echt.

Ga ik de onversneden waarheid dan aan mijn kinderen meegeven? Had ik graag gehad dat mijn ouders mij die onversneden waarheid hadden verteld? Ja, in die mate dat je daar mentaal klaar voor bent. Want aan wat flou advies heeft niemand iets. Aan een kop-in-het-zand-manier van leven ook niet. Niemand heeft dé wijsheid in pacht, wat mij gelukkig maakt, maakt jou daarom niet gelukkig en omgekeerd.
Maar daar wringt al vaak het schoentje, wat maakt ons dan gelukkig? Waar willen we voor gaan in het leven? En is het waard om die zaken na te streven als je daarvoor alles op z'n kop gaat zetten? Weegt het geluk van de ene op als de keuzes van die ene een negatieve invloed hebben op anderen?

Daarvoor zou ik die handleiding wel eens willen inkijken. Kan iemand ze mij eens bezorgen?