donderdag 30 oktober 2014

retro vibe

Ik weet meestal wel wat ik wil. Maar heel soms ben ik compleet het noorden kwijt.
Momenteel zit ik in twijfel over mijn 'stijl', eventueel compleet gebrek daaraan, en combinaties. Qua huis dan toch. Ik hou erg van lieflijke oude dingen: een mooi oud bloemenservies, een antieke kast, een vergulde spiegel. Maar ik hou ook van de oranje seventiesstijl, retro prints, melanine spul. En om dat nog erger te maken, zo hier en daar een moderne toets, grote ramen en veel licht, witte muren, dat kan me ook bekoren. Compleet het noorden kwijt dus.

Ik besloot dat gewoon allemaal te combineren, Want hé zeg, ik hoef helemaal niet in een boekske te staan als eigenaar van een compleet huis in harmonie. Die combinatie van stijlen, dat licht chaotische, dat ben ik, helemaal ten top. Ik heb een zware houten tafel in de eetkamer staan en ik droom van witte Eams stoelen om daar rond te zetten. Ooit. En op die tafel komt dan mijn oude waterkan met oranje bloemen op die dienst doet als vaas, recht uit de jaren 70.

Ook qua kleding varieer ik erg. Van helemaal comfy met een losse jeans, all stars en trui, naar een retrojurk van Assemblé, terug naar een jumpsuit met pumps.
I was feeling a bit retro, een paar weken geleden. Ik dook in mijn kast en haalde daar een kleine lap stof uit. Die stonk naar muffigheid. Die lap, die kwam van de zolder van de Bomma, en die lap, die zag haar laatste daglicht in de jaren 60. Tot die een jaar of 2 geleden naar mijn kast verhuisde en daar toen ook nog wat onaangeroerd bleef liggen.

Een korte rok zou het worden! Want dat had ik nog niet.
Mijn laatste korte rok dateerde van toen ik 16 was en een jeansexemplaar kocht. Als er nu eens iets is wat ik zelden erg flaterend vind, is het een korte jeansrok. Dat zit ook nooit comfortabel. En dat draag je niet meer als je de 30 nadert vind ik persoonlijk.
Een korte rok dus, in de bomma-bloemenstof.

De Vent nam de foto's en had als taak mijn gezicht NIET te fotograferen, wegens niet voor publicatie vatbaar. We houden het op erg weinig slaap en een veel te lange werkdag. We mogen al blij zijn dat ik kleren aanhad en niet mijne pyjama.

Ik stak een gewone zwarte rits in achteraan, die zichtbaar loopt. Al moet je goed kijken door de donkere stof.
Het patroon van de rechte rok is dat uit het rokjesboek van ZsaZsa, maar dan wel zo een 20 cm korter ofzo. Ik moet al nooit extra zoomwaarde rekenen bij die patronen wegens niet zo groot van gestalte.

Beetje flou, maar De Vent deed zo zijn best dus gebruiken we de foto maar.
 
 
De Vent vond ook dat ik maar wat meer moest poseren, gezien Mila ook altijd poses moet aannemen en sprongskes moet doen...
 
Je kan er dus ook wel wat zot in doen, in zo een bomma-bloemenrok. Het zijn echt diolen, het rekt wat, niet te veel, en rimpelt nooit.

En in de categorie: 'je hebt geen fotoshop vandoen om es rare foto's te pakken'
Geen idee waar mijn been heen is, maar ik verzeker u, ik heb er nog 2!
 

donderdag 23 oktober 2014

Tussenseizoenproof

Tis zo wat tussenseizoensweer en ik hou niet van tussenseizoensweer. Ik vind dat zowat het lastigste ever om kleren te zoeken die daarin passen. Want dikke winterjassen, die zijn nog veel te warm. Maar soms zijn die lente-zomerjasjes dan weer veel te dun. En draag je al je laarzen? of nog niet? En is het al kousenbroeken-toegelaten?
Soit, lastige keuzes, op sommige dagen ben ik daar beter in dan andere.

Mila, die kan nog steeds in haar Jackie, Nena, die kon nog wat tussenseizoensgerief gebruiken. Met een jasje op de eerste plek, want haar Jackie, die werd een week of 3 geleden echt te klein. Het buikje eh, het buikje...

Nena is een beetje een wild geval. En een wild geval, die heeft graag wat plek in een jas, plek om in te bewegen. Iets wat bij  stoere Maëlle beter ligt dan de stijlvolle Jackie.

Stoere Maëlle werd het dus, weliswaar in een stijlvol stofje. Best of both worlds nietwaar.

Model in kwestie, die had er niet zoveel zin in eigenlijk. Ook al had ik net haar schoenen gepoetst voor de gelegenheid!

Broekhangen, dat was eigenlijk dé bezigheid van den dag


en erg hard wenen, toen we van de broek afgeplukt werden.
Mijn moederhartje breekt alweer als ik haar zo zie wenen. Dus speelden we maar verder van fotoshoot, zonder model dan.


Fotogenieke plooi. Ik stikte alle plooitjes wel 1,5 cm dicht. Het is vrij dikke stof en ik vind dat de plooien dan mooier vallen.



De knoopjes passen perfect bij het jasje. Ik kocht er eens een hele voorraad op een uitverkoop.
 
 
De grote fans van mijn blog vragen zich nu misschien af: Allé jong, paars, gij ziet toch nie graag paars?

Awel nee, ik zie nie graag paars. Maar sommige tinten van paars vallen mee, zeker als die dan in combinatie gezien worden met andere kleuren. En dat is hier het geval. De tint van paars valt al goed mee en er zit ook een mooi hemelsblauw verweven in het patroon, wat het eigenlijk meer een blauwe schijn geeft onder bepaald licht.

Het jasje is volledig gevoerd met een blauwe matelassé. Ik kocht beiden stofjes een tijd geleden al In Den Beer.
Tussenseizoensklerengewijs zijn we hier toch weer al een stap verder. Nu nog de sjaals en mutsen eens verder afwerken. Of is dat dan specifiek winterspul?



donderdag 9 oktober 2014

In tijden van crisis

Wie ons hier ten huize Liezewiezewoes een beetje kent, weet dat wij niet direct van het meest georganiseerde type zijn.  Dat wij ook wel een beetje sloddervossen zijn. Al een geluk dat vossen schoon beestjes zijn zeg.
Ik zei het al vaker en zeg het nog eens: in mijn hoofd, daarin zit alles best goed georganiseerd.  Het is de uitvoering die al eens wat te wensen overlaat.
Maar ik werk eraan! Op het gemak wordt elke kast eens onder handen genomen, uitgehaald wat er werkelijk niet gebruikt wordt. Reorganisatie enzo.

Waar we nog een oplossing voor zoeken,  is onze laptop. Meestal blijft die, met laadkabel ingeplugd, ofwel in de zetel liggen ofwel op ons salontafeltje. U ziet het al van ver, erg slecht plan, zeker met dat kleinste monstertje dat een waar talent is in alles vastpakken en hard weggooien.

Een kleine 8 à 9 maand geleden hadden een probleem met de laadkabel van de laptop. Een probleem als in: de kabel doet niet wat ie moet doen, namelijk de laptop opladen.

Het was toen dat we besloten om toch eens een externe harde schijf te kopen,  want ja, al die foto’s van ons bloedjes van kinderkes! Dat moest veilig gesteld worden! Zie dat er eens iets serieus aan de hand is met die laptop! Een trip naar de externe-harde-schijvenwinkel werd stante pede ingericht! We kochten daar iets met belachelijk veel geheugen ook.
En tot daar het actieplan. Die harde schijf, die lag er vrij werkloos te wezen. Tot gisteren…

Stel u voor: een gewone woensdagnamiddag. Ik thuis, bezig in de keuken, 2 koters waarvan koter 2 eigenlijk haar dutje moet gaan doen maar nog niet kan omdat koter 1 naar een feestje gevoerd moet worden waardoor zij nog niet kan dutten maar moet wachten tot we koter 1 hebben afgezet. Kortom, koter 2 is moe, en erg lastig.
Ik dus in de keuken, koters voor de tv aan het spelen. Pedagogisch verantwoord enal.
Ineens hoor je vanuit de keuken een boink, maar zolang die boink niet gevolgd wordt door gehuil of gepaard gaat met bloed, moei ik me over het algemeen niet.
Koter 1 komt wel zeggen dat kleine zus de laptop op de grond heeft geveegd.
Het ding wordt opgezet, er wordt geconstateerd dat het werkt. Koter 1 wordt afgezet op het feestje, koter 2 mag slapen, mama heeft eindelijk wat stilte in huis.

 Alles peis en vree. De Vent, komt thuis, we eten, wassen wat kinders en die gaan mooi gaan slapen om 20u. De Vent begint daarna aan zijn dagelijks ritueel van laptopje-claimen. Uren brengt die achter dat ding door, kwiskes opstellen. Het tijdstip komt dat de laptop moet geladen worden wegens bijna platte batterij.  De kabel, die standaard achter de kussens van de zetel ligt (gemakkelijkheidshalve), wordt in de laptop gestoken, en niets…  er word niets geladen. We merken ook een klein scheurtje op ter hoogte van het gat waar die kabel in past.

En toen, paniek! Een klein moment van blinde paniek! Die batterij is ver plat! De Vent die net niet jammert dat we alles gaan kwijt zijn van die schijf! Hij denk aan zijn kwisvragen! Ik aan de honderden foto’s en filmpjes van de kindjes! Die schijf! Waar is die schijf! Zoek die! Klap de laptop even toe zodat die in energy save modus gaat! Waar is nu g********e die schijf! Geef die laptop es hier, misschien kan ik die knop wel goed steken zodat er wel stroom is! Allé pak die kabel nu es op!
Ah, oei, ik kan daar zo veel aan trekken?! Oh, steek misschien de stekker es in het stopcontact, dat zou wel kunnen helpen…

Intussen is de schijf gevonden én al uit het doosje gehaald! We gaan er op vooruit. Maar we zoeken wel een andere vaste plaats om die laptop te leggen.

donderdag 25 september 2014

Zachtheid

Dingen die fluffy zijn, waar hebben we hier ten huize Liezewiezewoes een zwak voor. We hebben 2 poezen, al fluffy op zich, dekentjes in langhaarige fleece, zachte wollen sjaals, een jurk-in-wording voor Mila met veel fluffy-gehalte...
Fluffy dingen hebben als voordeel dat ze bijna 100% zeker ook erg zacht zijn. En zachte dingen, dat voelen we graag op ons velletje.

Voor de herfst en winter hou ik wel van wat flanel op tijd en stond. Alleen jammer dat de meeste prints op flanel werkelijk op niets trekken, toch niet in de winkels die ik bezoek. Ik kocht dan ook enkel nog maar een soort wit, die ik als voering bij een jasje gebruik.

Toen ik een paar weken geleden wat aan het virtuele windowshoppen was bij Mon Depot, zag ik een stof, met erg mooie herfstige kleuren. Bij de vermelding stond dat het katoen was, maar erg zacht aanvoelt. Ik was nieuwsgierig, ik bestelde en zag al een mooie jurk voor me hangen.

Probleem was dat ik graag een eenvoudig maar perfect zittende jurk wou voor Mila, met lange mouwen. Om eens niet eindeloos te moeten zoeken naar een passende trui en/of rolkraag.
Dat is niet of nauwelijks te vinden. In een Knippie kom je al eens iets tegen met lange mouwen. Maar qua breedte kan je daar dan wel 4 kinders in kwijt. Dat is nu niet direct een flaterend model voor Mila. Voor niemand eigenlijk ma soit.

Maar geen nood! Ik verkeer in een bevoorrechte positie! Ah ja, ik kreeg sneak peaks van Griet haar nieuwe boek, ik weet wat er zal in komen te staan. En ik weet ook dat ik zeer ongeduldig sta te trappelen om dat boek te hebben! Mindblowing, ik zeg het u!

Maar even terug naar de jurk dus. In het boek staat een jurk, met lange mouwen. Perfect bleek die! De stof trouwens ook. Werkelijk heerlijk zacht! Flanel-zacht! Ik voerde dan ook het bovenstukje met dezelfde stof.



strike a pose honey!


Aan het bovenstuk rimpelde ik gewoon de stofbreedte voor de rok.


Maar zie nu es wat een gewoon perfecte laarsjes dat dat zijn! Werkelijk zeg!

 
De laarsjes komen van bij Raaf en Vos, evenals de kniekousjes van Collégien.
 
En dan kunnen we nu gezamelijk zitten afwachten, tot dat nieuwe boek er is!

maandag 22 september 2014

A few of her favorite things

Ik denk dat ik zowat de enige ter wereld moet zijn die er is in geslaagd om 29 jaar te worden en nog nooit, ik herhaal, nog NOOIT, The sound of Music heeft gezien. Ik ken wel een paar van de scenes, ik ken een paar van die liedjes, maar ik zag de film nog nooit. Sterker nog, ik ontdekte pas een jaar of 3-4 terug dat het een  film is die zich afspeelt tegen de achtergrond van WOII.

Het liedje’ My favorite things’, daar ben ik wel fan van. Gewoon, omdat het fijn is om aan een paar van je favoriete dingen te denken. De geur van versgemaaid gras, of de geur van een beginnende mooie zomerse dag, als eerste een voetstap zetten in een mooi wit sneeuwtapijt, de geur van cake of koekjes die bakken in de oven…  Allemaal kleine dingen, die me toch gelukkig kunnen maken.

Mila heeft ook zo haar favoriete dingen. En daar zitten paarden bij, uiteraard, en regenbogen, kleine poesjes en hondjes, koekjes, lippenstift… Enzo kunnen we nog wel even verder gaan.

Toen ik een paar maand geleden dan ook in De Stoffenkamer stof spotte met regenbogen en eenhoorns wist ik dat het serieus scoren zou zijn bij die kleine prinses-in-wording.
Ik ben geen fan van paard, dat hoef ik misschien niet meer te herhalen, maar deze stof vond ik oprecht leuk voor een kleine-meisjesjurk. Veel kleurtjes, handig om passende kousen en truitjes te vinden.
 
De rok vond ik het mooiste gewoon recht, zonder veel zwier en zwaai. Gelukkig discuteert ze daar niet te fel over. Al vindt ze een zwaairok wel nog steeds de max.

Het idee van de doorgeknipte schoudertjes zag ik bij Atelier Assemblé. Ik heb een jurk voor Nena deze winter die dat detail ook heeft.
Het bovenstuk van de jurk is uit Stof voor durf het zelvers, maar ik tekende het voorpand wat dieper, op een v-tje.

Baby Born, zoals ze het kind consequent blijft noemen, moest een boertje laten.

En dat deed baby born flink, wat werd beloont met een zoen van de mama.

Een echte fiere mama, me dunkt.
 
De laarsjes, die komen van bij Raaf en Vos en zijn van Ocra.
 

 

dinsdag 16 september 2014

Soms is lengte wel belangrijk!

Lengte, dat is niet altijd van belang. Toch niet volgens veel mannen. En ik geef toe, soms zijn kleine dingen gewoon beter. Een kleine courgette bijvoorbeeld, zoveel smaakvoller dan dat gigantisch exemplaar! Of jonge worteltjes!

Er is wel 1 ding waar ik consequent ga voor het moto “hoe langer, hoe beter!”, en dat is mijn wintersjaal. Een sjaal die zo maar 1 keertje met veel moeite rond je nek gedraaid kan worden, dat komt er bij mij niet in. 2 keer draaien en nog genoeg sjaal over om voor of achter de rits of knopen van je jas te stoppen, zodat alles lekker warm blijft. Heerlijk!

Ik maakte dus mijn eigen sjaal. Ik begon, volgens mijn instagram zo een 13 à 14 weken terug met breien. En nu is hij af, net op tijd voor de winter! Ik heb er niet constant aan verder gedaan, ik heb ook geen uren na elkaar zitten breien. Maar zo nu en dan wat voor de tv of in de tuin.
Ik gebruikte de stersteek. Ik zag die een tijd terug verschijnen bij Mina Dotter en het idee bleef hangen. Ik vond het zo een mooie steek! Ik begon vorig jaar een paar keer aan een sjaal. Maar het lukte nooit, geen idee hoe het kwam. Ik liet het maar voor wat het was. Maar kijk, het idee, dat bleef in mijn hoofd zitten. En toen er een lokale wolwinkel uitverkocht en ik een giga voorraad mooie wol kocht, begon het plan zich opnieuw te vormen in mijn hoofd.
Ik nam dus wol, breinaalden en een youtube-filmke bij de hand en begon nog eens. Hoera voor doorzettingsvermogen!

 
 
en glimp van een deeltje van ons nieuw terras, dat krijg je ook!


<3
 
 
In totaal gebruikte ik 4 bollen merino van 100 gram. De sjaal heeft dan ook de comfortabele lengte van 2.4 meter. Het mag nog eventjes zomer blijven, maar de winter, die kan ik wel aan!
Nu enkel nog de kindertjes voorzien van wat wollig gerief!

donderdag 11 september 2014

Grijze haren

ik zit hier niet met een inspiratieblock. Ook al is dat hier tegenwoordig vrij stil op blogvlak wat maaksels betreft. Ik ben wel degelijk nog bezig met vanalles, al komt daar niet altijd een naaimachine aan te pas.

Ik heb wel last van een verbouwingsuitputtingsslag. En oh boy welke woordwaarde zou dat opleveren bij scrabble!

Wij besloten namelijk dat  we deze  zomer ons  terras wilden leggen. Alles verliep zelfs volgens plan enal! Ik was toch een beetje fier dat al mijn geregel zo vlot was gegaan! Begin augustus de boel laten afgraven, rond 15 augustus beginnen met terras zelf te leggen, eind augustus of begin september met nog wat mooi weer en zonnestralen dat terras inwijden!

Dat afgraven begin augustus, dat verliep volgens plan. De rest, dat werd een beetje improvisoir geklungel. Dat begon al met een vriend die opmerkte dat we toch wel beter al buizen zouden leggen onder het terras. Iets met gescheiden rioolwater en afvalwater, een duidelijkere uitleg moet ik u schuldig blijven. Het zou binnenkort verplicht worden en bij de eerstvolgende rioleringswerken in de straat zouden we dan ons terras weer kunnen openbreken. Dat streven we niet echt na kan ik u zeggen.

Soit, in allerijl iemand zoeken die die buizen kan leggen dus! Snel! Maar ‘Snel!’ en ‘bouwwerken’, das moeilijk in 1 zin te plakken. Toch niet tegen een aanvaardbare prijs. Zo bleek dat uit 2 offertes.

Net na de afgraafwerken belt onze terraslegger, dat hij toch niet kon beginnen rond 15 augustus en dat het dus eerder half september zou worden. Oh joy, we gingen dus meer dan een maand leven op een stuk afgegraven grond waar er een terras en oprit moeten komen… Zeer handig, ik zeg het u. Zeker op een regenachtige dag, waarbij het water en de modder enkelhoog stond aan ons achterdeur…

Ook zeer handig om uw kinders buiten te laten spelen, waarbij dat kleinste mormeltje steeds alles in het werk stelt om toch maar aan die modder te geraken of toch om minstens 1 steentje op te eten.
Zeer gevaarlijk ook voor de voeten en enkels, zo bleek uit mijn verstuikte enkel in week 1 van de afgegraven oprit.

 Maar bon, om veel gezaag en geklaag samen te vatten: die buizen, die hebben onze vaders dan maar zelf gelegd. En nu hopen we dat alles goed zit en niet gaat lekken. Dat terras, dat beginnen ze nu eindelijk te leggen, dit weekend. Hoera zeg!  En dat pas met een maand vertraging!

Maar door alle miserie, rondbellen, bestellingen, leveringen, containers, graafwerken, offertes vragen, kleine beroertes krijgen door die prijzen van die offertes, bleef mijn naaimachine voor een groot deel onbemand staan. Hier en daar werd een beetje voorbereidend werk gedaan, beetje geknipt enzo, maar niets groots en noemenswaardig.

Ik wou vooral op mijn gemak in de zetel ploffen ’s avonds.  Ik haakte en breide wel wat. Maar nog niet veel dat af is en dus blogwaardig is. Maar dat komt er wel aan, één van dees dagen.
Met foto’s, genomen op ons splinternieuw terras! En gelukkig bestaat er haarverf, om mijn grijs haar dat ik van al die miserie kreeg te verdoezelen, zodat ik wat deftig op die foto's sta.