donderdag 18 december 2014

gezellig door de feesten

Ik las dit artikel tijdens een pauze op het werk:
http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20141217_01434696?_section=63263356&utm_source=nieuwsblad&utm_medium=newsletter&utm_campaign=she&M_BT=2211597880418&adh_i=dc2bafed36cbfccb42ce3e6d3a070fa9

En ik dacht: mens hoe zielig is dat eigenlijk???

Ik schets u even een situatie, namelijk mijn situatie. Ik ben geen supermodel. Echt, ook al denkt u misschien van wel. Ik kan in de verste verten NIET in een maatje 34. Ook niet in maat 38. En pas met vreed veel sjans in een 40. Om niet te zeggen dat een 42 meestal comfortabeler zit. En is dat erg? Absoluut niet!!

Ik geef toe, ik ben wel al es op dieet in mijn leven. Onlangs nog. Toen ik na de zwangerschap van Nena even checkte hoe dat zat, moest ik toegeven dat het euh, niet bepaald strak in het pak was.
Collateral damage, dat hield ik wel over aan 2 zwangerschappen waarbij ik ongeveer 2 keer zoveel bijkwam of zou moeten bij een zwangerschap. Ik klokte 2 keer af op 22 kilo extra. En daar bleef iets te veel van hangen dan voor mijn kleine gestalte goed was. Dieet dus. Ik doe dat niet graag, diëten, maar wie wel eh.

Gezondheidshalve was dat wel het beste idee. Maar ik doe dat dus enkel en alleen daarvoor. Om een gezond gewicht te hebben, niet om in maat 38 te passen.
Waar ik trouwens nooit in zal passen. Mijn heupen, die zijn daar niet op gemaakt, evenmin als mijn borsten. Dat is gewoon mijn bouw niet, en dat is ok.

Persoonlijk vind ik het wel triest, dat er mensen zijn die niet kunnen genieten van een gezellig hapje mét drankje, een hoofdgerecht mét saus én die extra kroket én een dessert.
Dat zijn geen dingen die je elke dag kan eten, wegens niet erg gezond. Maar nu, in de feestperiode, is het toch ronduit triest vind ik als je constant moet zeggen tegen jezelf: neen dat mag je niet eten want dat is te vet...

Tijdens het jaar probeer ik gezond te leven, als in: veel fruit en groenten, veel water drinken, weinig vetten gebruiken, opletten met suikers, niet alle dagen koeken, snoepen of chocolade. En ik ga sporten, 2 a 3 keer per week. Want ik moet aanvaarden dat ik een aanleg heb in verdikken.

Maar nu, met de feestdagen, nu kijk ik niet op een extra hapje. En geef me nog maar een glaasje cava. Ik geniet ervan, met volle teugen. Spreken we af dat we dat allemaal gaan doen? Dat maakt het feesten nog zo leuk!
Kunnen we ineens ook dansen op dit geweldige lied:
http://www.youtube.com/watch?v=7PCkvCPvDXk

dinsdag 16 december 2014

sweet fluffy clouds

Nena, dat is dus het 2e meisje. En dat wil meestal zeggen: de sukkelaar die alle kleertjes van grote zus nog eens mag dragen. Nu is daar zeker niets mis mee, want veel van die kleertjes, daar is het nieuwe nog niet af. En het is zonde die mooie spulletjes niet meer te gebruiken!

Ik ben wel erg selectief in de selectie: 'te houden', 'naar de kringwinkel' of  compleet niet bruikbaar'.
Spullen met vlekken gaan weg, dingen die ik ooit kreeg en niet zo erg graag zag en dus ook geen tweede ronde hoef te zien, gaan naar de kringwinkel of verkopen we op een tweedehandsbeurs.

Enkele zelfgemaakte jurken van Mila verkocht ik wel al. Niet omdat ik ze niet mooi vond, maar vooral omdat ik graag naai. En omdat ik ook voor Nena al eens graag iets nieuw maak. En omdat ze misschien niet dezelfde smaak in kleding zullen hebben ook. En omdat kleine zus niet altijd in de te kleine spullen van grote zus moet rondhuppelen.

Met die gedachte knipte ik dan ook een lief klein jurkje voor lieve kleine Nena. In kleurtjes die haar erg mooi staan vind ik. Nu ik die kleine maatjes nog kan maken, moet ik daar van profiteren!

Het is gewoon een basisjurkje met kraag uit SVDHZ2 en een rimpelrok eraan. Maatje 92 voor de dame.


Stilzitten, dat kan het kind niet, nooit. Werkelijk zeg, 'die heeft mieren in haar gat' zeggen ze hier.

zeversnoet

Beetje raam likken, altijd fun.


Ja ok, als je haar eten geeft, kan ze al eens even stil zitten.

Geen enkele poging om een print te laten doorlopen!


Grote zus, die wou ook even op de foto met haar beste vriendin. Schattig toch eh, die 2 lieverds! <3


dinsdag 9 december 2014

Oh deer!

Stoffen in fotoprint, erg fijn allemaal. Het is verbluffend welke details ze op een stof kunnen printen. De kleuren zijn vaak erg levendig en je bij het bekijken van de stof ontdek je altijd iets nieuws.

Het is ook heel erg 'in' allemaal, die fotoprints. Bijna ben je de rare als je nu niets hebt waar een beest staat op geprint. Nogtans hou ik me niet vaak bezig met zo trends. Ik draag en maak wat ik zelf mooi vind.
Ergens begin van de zomer bestelde ik ergens een stof in fotoprint, wat een toevalligheid. Bambi's, want dat vind Mila leuke beestjes. Omdat de kleuren wel erg herfstig waren bleef de stof dan ook even liggen.
Ik wou ook de komst van SVDHZ2 afwachten, voor het nieuwe model, de goeie maten en de mouwtjes.

Mila houdt nog steeds van wijde rokken. En ik vind haar nog steeds enorm schattig in wijde rokken, dus dat komt goed uit.

 
weg mooie krulletjes! Maar wat een mooie natuurlijke kleurschakering heeft dat kind toch!


 
'Zo breed kan dat gaan mama!'


 
Ziet u daar ook die, weliswaar niet zo gelukte, poging om de print door te doen lopen?



 
Ik nam 2 keer de stofbreedte om de rok te rimpelen. Die door mijn poging om het achterpand te laten doorlopen, net iets korter valt dan ik gewoonlijk maak. Maar, pittig kort, dat is ook 'in'.


 
Om het geheel niet 'echt wel gewoon veel te kort' te maken, koos ik voor een biais om de rok af te werken, om geen enkele cm verloren te laten gaan. Hierdoor valt de rok ook wel iets wijder onderaan vind ik, wat een mooi effect is bij deze jurk.

 
een warm rood spits kraagje, dat ik doorstikte bovenaan zodat ze mooi blijft liggen en niet opwipt.
 
Herfstige jurk: check!

maandag 1 december 2014

Monkey girl

Dat kleine Nenaatje, dat is me er eentje. Je kan zeggen dat het een deugniet is, als je voor het understatement van het jaar wilt gaan.

Het kind heeft iets met kasten. Ze is wild enthousiast van mijn kast in de keuken die gevuld zit met conserven en bokalen. Het is werkelijk ontelbaar hoe vaak ik in de zetel ga zitten en er een blik zalm of bokaal appelmoes onder het kussen blijkt verstopt te zitten.
Het kind 'winkelt' ook echt in die kast. Ze neemt pakjes, brikjes en conserven vast, bekijkt ze aandachtig, om dan te beslissen welke er mee mogen op haar tocht doorheen het huis, waarbij de kleine poppenplooibuggy dienst doet als winkelkar.

De boekenkast is ook zo een geliefde plek. Want naast boeken uit die kast sleuren, kan je daar ook inkruipen, monkey style enzo.

Kleine Nena, die beseft ook wel dat ze dat allemaal niet mag doen, want ze gaat er als een pijl uit een boog vandoor als ze doorheeft dat je haar ziet en zou kunnen 'straffen'. Die mollige peuterbilletjes dragen haar zo snel ze kan ergens anders heen dan. Heel grappig, dat wiebelende loopje, met dat pamperkontje.

Omdat zo van die avonturen toch best te doen zijn in comfortabele kledij, draagt Nena vrij vaak een legging. Ook al omdat een jeans niet altijd makkelijk aangaat, aan die billetjes van haar.
Ik had nog ergens diep in de kast een restje tricot, ooit een t-shirt geweest voor mijn nichtje haar jongenstweeling. Net genoeg om een legging uit te maken, volgens haar gratis patroontje off course.

Het kind heeft naast een fascinatie voor mijn blikken zalm ook een juwelenfascinatie. Ze wil zowat altijd een ketting aan, om dan fier met de borst vooruit doorheen het huis te paraderen.


<3 de billetjes!

 

 

En <3 dat pamperpoepje!

Naast een beetje kwajongen schuilt er zeker een meisje meisje in haar. Want een echt poppenmoedertje is ze zeker. En dol op schoenen, dat ook!
 

vrijdag 28 november 2014

Een tragisch verlies

Tranen met tuiten zou ik kunnen janken, maar ik doe het toch niet, ik hou me sterk. Ook al omdat het me eigenlijk nog niet zo erg was opgevallen en ik nog niet weet of ik dat pas erg vind of net niet. Dagelijks met iets geconfronteerd worden, dat zorg ervoor dat de subtiele veranderingen niet zo opvallen.
Maar toch is het erg duidelijk. Zeker in vergelijking met vorig jaar. Ze zijn weg, allemaal, van de eerste tot de laatste. Maar wat er in de plek komt, is toch ook niet mis. Gelukkig

Ik breng hier dus een laatste ode, een eerbetoon als het ware.
Vaarwel prachtige engelenkrulletjes op mijn Mila haar hoofdje! Jullie zullen enorm gemist worden!
.
 
 
 
 

Welkom mooie steile glanzende lokken van mijn grote meid!
 
 
Over deze laatste foto later wel nog meer!
 
 
En dan ga ik nu wat rouwen, dat is me gepermitteerd. Maar ook wel een beetje gelukkig zijn, want op dat hoofd van mijn kleine Nena, daar staan ook krulletjes op!

 
 
 

 

maandag 24 november 2014

Omdat het soms ook gewoon es serieus is in het leven

Dat gaat hier een lang en misschien wat droog bericht worden mannekes, zeg nie dat ik u niet heb gewaarschuwd!

U weet het misschien al, of u weet het misschien nog niet. Maar ik trek me erg weinig aan van wat anderen denken. Wat iemand denkt van mijn roze blinkende broek? Ja zeg, ik vind dat een geweldige broek. Wat zou het me dan kunnen schelen dat iemand anders dat niet vindt?
Das wel een gemak, me zo weinig aantrekken. Instant stressrelief, ik zeg het u.
Ok, de ene dag is dat al makkelijker dan de andere.
Naast een slanke dame staan aan de kassa in de kantine op het werk, met op haar plateau een bord sla en tomaat, op mijn bord een portie vol au vent met frieten én mayonaise, werkt soms misschien iets demotiverend. Maar meestal denk ik: 'Help zeg, leef daar es op, dag in dag uit sla en tomaat', om daarna al te denken aan een dessert.

Waar ik wel es wat lastig van kan lopen, is het gevoel dat sommige artikels me 'aansmeren'. Ik hou niet van hokjedenken.
Ik geef toe: ik zou het zalig vinden, tijd om eens alles op mijn gemak te kunnen doen. Zalig veel tijd 's morgens om kindjes klaar te maken en naar school te brengen, om daarna in alle rust boodschappen te doen, een lekker gezonde maaltijd klaarzetten, kindjes ophalen van school, samen spelen en knutselen, eten, badje, bedje... Ideaal en romantisch lijkt dat, en zo heel erg onrealistisch...

Ik werk sinds dit jaar 4/5. Ik heb gekozen om mijn ouderschapsverlof zo op te nemen. Op woensdag ben ik thuis. Wat een zaligheid dacht ik toen. Woensdag shmoensdag denk ik nu vaak.
Want zo ziet een gemiddelde woensdag er uit:
7u: opstaan en mezelf klaarmaken
7u30: Mila wakker maken en helpen met tandjes poetsen en opfrissen
7u45: Mila eten geven, zelf iets in mijn mond proppen, schooltas maken, Mila helpen met ritsen en knopen aan haar kleertjes
8u10: Nena uit bed vissen, kleren aandoen en een fles melk geven
8u25: Mila haar haartjes kammen, proberen 2 dezelfde schoenen te vinden voor Mila, proberen te achterhalen waar Nena haar schoenen heeft verstopt
8u35: jassen aan, oorlog voeren over een sjaal die niet wil aangedaan worden, Nena half klem houden om een muts op haar hoofd te krijgen.
8u40: al te laat kinders in de auto proppen en snel vertrekken, in de hoop Mila om 8u50 als de bel gaat af te leveren aan school
tussen 9u en 11u15: boodschappen doen, boodschappen wegzetten, opruimen, was strijken en opvouwen, was wegleggen. Intussen Nena entertainen.
11u15: vertrekken om Mila op te halen van school want die is al om 11u30 gedaan.
12u: met veel sjans al thuis en dan eten.

En tot voor kort zag het vervolg van die woensdag er zo uit:
12u30 a 13u: Mila klaarmaken voor de dansles
13u: vertrek naar de dansles, Nena naar mijn papa voeren voor haar dut terwijl het dansles is.
13u30-14u30: dansles
14u45-15u30: Bibliotheek boekjes gaan halen
16u: Nena ophalen van mijn ouders
16u30: eindelijk thuis, maar al tijd om bijna aan het avondeten te beginnen.

En dan is het dus etenstijd. Wat ook niet zo romantisch verloopt. Want ja, die gezonde maaltijd die je in gedachten had, daar zal kind 1 niet van willen eten, wegens geen ketchup die er bij mag én wegens aanwezige groenten die geen rode kool, wortels of tomaten zijn tout court.
Kind 2 strooit vrolijk rond met haar eten nadat ze het vakkundig tot moes heeft genepen. Om dan de restjes die aan haar handen hangen te aanzien als een soortement gel die met veel gevoel voor show in haar haar wordt gewreven.
Tijd om de keuken op te ruimen. Of te ontsmetten, wat soms beter zou helpen. Bijna de hele keuken kuisen dus.
Om dan daarna de kinders in bad te steken en de halve badkamer te mogen dweilen. Tegen dat dat gedaan is zegt de klok al dat het na 19u is. Nog een half uurtje spelen dan met die kinders, Nena nog een fles melk geven en dan eindelijk, om 20u, bedtijd.

En dan, dan kan ik eindelijk zelf een douche nemen, mij nog een goei uurke en een half in de zetel zwieren, en zelf gaan slapen. Alweer een woensdag die erop zit.
Ok, nu heb ik de namiddagrush niet meer want Mila wou niet meer naar de dansles. Maar de poetshulp is hier wel op woensdagnamiddag, wat maakt dat ik eigenlijk niet op mijn gemak zit in mijn eigen kot.
Ja de poetshulp, ondanks het feit dat ik 4/5 werk. Een luxe waar ik graag iets voor over heb. Een luxe die zorgt dat ik tijdens de gewone werkdagen ook niet nog eens moet staan dweilen en stof afdoen.

Wat ik vooral wil zeggen is:
Ja, ik zou graag de tijd en de luxe kunnen hebben om mijn kinderen te zien opgroeien. Ja, ik wil graag een paar extra dagen, zodat ik tijd aan hun kan spenderen. Ja, het is tof dat ze mij kennen, en dat ik hen ken. Ja, ik vind het leuk om hen te verwennen met wat zelfgebakken taart en wafels. Tot hier volg ik het eerste artikel.
Het is belangrijk om je kinderen genoeg te zien, het is belangrijk hun een warme en veilige thuis te geven, waar ze altijd ten alle tijde terecht kunnen. Of ze nu 5 of 15 zijn. Of ze nu een probleem hebben met een stokpaardje dat stuk is, of een probleem met hun lief in hun tienerjaren.
Maar nee, ik kan daarom niet voltijds gaan thuis blijven. Ik kan dat niet, toch niet zonder dat er ongelukken gebeuren. Ik heb tijd nodig, enkel voor mezelf. Tijd om wat te naaien, om in de zetel te hangen en dat te kunnen, tijd om iets te gaan drinken, tijd om mijn eten warm op te eten zonder 10 keer te moeten rechtstaan. Ik kan dat ook financieel niet. Ik ben gesteld op af en toe eens gaan eten, een uitstapje, reizen,... Dat zijn dingen waar ik liever niet teveel op bespaar.
En dan hebben we het nog niet over later, als de meisjes groot zijn en hun eigen nest gaan bouwen. Ik wil hun dan graag kunnen helpen. Een centje toesteken, hun af en toe iets extra geven zodat ze toch net die mooiere tegels kunnen nemen. Of dat ze ondanks de vele werken aan een huis toch nog een paar schoenen kunnen kopen. Dat zijn dingen die moeilijk zouden gaan, gesteld dat ik niet of maar halftijds zou werken. En dat zou ik erg jammer vinden. Want dat is de hulp die ik nu ook al eens van mijn ouders krijg, en hun daar zo vreselijk dankbaar voor ben.

Maar nee, het gevoel dat ik overhoud aan zo artikels, dat hoef ik zeker niet. Ik moet en wil me niet schuldig voelen, omdat ik niet thuis blijf bij de kinderen. Ik wil me ook niet schuldig voelen omdat ik soms eens verlang naar een kinderloze dag. Ik wil me ook niet schuldig voelen omdat ik toch kies om te gaan werken, met 2 kleine kinderen. Ik wil me ook niet schuldig voelen omdat ik 'maar' 4/5 werk en toch een poetshulp neem. Ik wil me niet schuldig voelen omdat ik die dag in de week wel thuis ben, al is het om een hele dag om en weer te vliegen met kinderen.
Maar wat ik zeker al niet wil, is me extra schuldig voelen, voor iets wat in mijn ogen vaak een utopie is.

Want geef toe, we zien onze kinderen graag, zonder twijfel. Ze zijn lief, schattig, komen je knuffelen en houden onvoorwaardelijk van jou zoals je bent. Maar het zijn ook kleine monsters. Die nooit content zijn, die steeds alle aandacht eisen en als ze die niet krijgen, het kot op stelten zetten. Monsters die alle speelgoedbakken uitkiepen en dan op zoek gaan nog wat extra die ze op de berg speelgoed kunnen zwieren. Monsters die met stift overal optekenen, behalve op hun blad.
Het is een rush om alles gedaan te krijgen op een dag, het huis iets of wat bewoonbaar te houden én de kinderen tevreden houden. En dan is er niet altijd tijd om een taart of wafels te bakken.
Maar ook die erg grootse voldoening uit je werk halen, das voor mij iets euh, onbekend.
Ik doe mijn job graag, ik ga (meestal) niet tegen mijn zin werken. Ik doe in mijn ogen een zinvolle job, heb veel afwisseling, toffe collega's en moet geen uren file trotseren. Maar om te zeggen dat ik de vreugde uit mijn leven haal uit die job? Nee, dat zeker niet. En dat is ok. Daar moet ik me niet slecht over voelen.
Dus mijnheren en mevrouwen van de gazet of andere boekskes en blogs, laat mij gewoon gerust jong. Mijn leven is veel simpeler zonder al dat compex gedoe.
Ik ben content en meer moet dat niet zijn. En geen enkel boekske of artikel moet anders beweren.

woensdag 19 november 2014

the power is in the flower

Mila en broeken, das geen ideale combinatie. Stille getuigen zijn de 2 splinternieuwe skinny jeans in haar kast, 1 keer gedragen. Of nee das overdreven. 1 keer gepast, in de winkel dan nog, en goedgekeurd door dochterlief. Maar eenmaal thuis gekomen toch nooit willen aandoen.

Soms zijn broeken nu wel eenmaal makkelijker dan jurken en truien. Tijdens een boswandeling, of tijdens het kleuterturnen op school.
Nadat ze deze broek alleen voor de show eens aandeed koos ze zelf een stofje met bloemen uit de kast. En die werd een broek. Die ze gelukkig wel aandoet. Hoera voor deze broek!



Ik verlaagde het patroon uit SVDHZ2 een kleine 4 a 5 cm, want het origineel kwam een beetje te hoog vond ze.
Ik stikte ook een elastiek in het achterste deel van de tailleband zodat ze mooi aansluit aan de poep. Mission accomplished.

Sluit met een kamsnapsknopke



Er volgen zeker nog broeken, het kind heeft er toch meer dan 1 vandoen ook eh.