vrijdag 23 september 2016

perfect enal

Gaat dat hier nog over naaien? Tja, het is al even geleden dat er nog eens iets naaierigs op de blog terecht kwam, dat is een feit. Dat wil niet zeggen dat ik thuis stil lig. Alleen dat het er niet altijd van komt daar foto’s van te nemen. U heeft wel nog een ongelooflijk grappig, rologend verhaal over een boekentas tegoed, dat beloof ik! Alleen even foto’s van die boekentas zien te nemen…

 Ik ben in tegenstelling tot mijne vava geen mens die de perfecte foto achterna gaat.  Ik trek denk ik ook geen lezers aan die de perfecte foto of setting  zoeken. Ik heb daar geen tijd voor.  Ook geen kinderen met het geduld daarvoor. Of die zich gewillig laten stylen door mij.

 Persoonlijk vind ik het niet onaangenaam naar mooie, perfect gestylede fotootjes te kijken. Maar er volgt een maar.
Ik vind ook dat die perfecte foto’s vaak een wrang gevoel oproepen.  Dat zijn foto’s van mooie huizen, perfect ingericht, gezellig, prachtige kleuren, knappe meubels, een fotogenieke kat erbij. Of dat zijn foto’s van mooie, immer lachende kindjes, met een heerlijk nonchalant kapsel, huppelend en springend, mooi blosje op de wang, prachtige outfit met passende kousen  en schoenen.

 In realiteit is dat hier:
Een huis dat wel al grotendeels verbouwd en geschilderd is geraakt, alleen zou die verf al eens opgefrist kunnen worden. En afwerkingen van verbouwingen die eigenlijk al 4 jaar geleden moesten gebeuren. Een mengelmoes van de startmeubels en een berg speelgoed, met ergens daartussen wel een vaas met bloemen voor de gezelligheid. Een kat die zelden idyllisch ligt te slapen in de zetel maar liever in de wasmand met gestreken was gaat liggen die aan de deur staat en waar iedereen al tig keer is over gevallen maar nog niet meenam naar boven.

 Of kinderen die een ochtendhumeur hebben die al eens de hele dag kan duren, die zeer vuil uit school komen, met haar dat compleet ineen geklit zit door god-weet-wat allemaal, die geen zin hebben om te lachen of huppelen als er een camera in de buurt is, die met de mooie nieuwe kleren instant op de glijbaan kruipen en door de plas water onder aan de glijbaan glijden, om zo de nieuwe schoenen al een beetje de verdoemenis in te helpen en ook maar de onderbroek uit te spelen wegens ‘ik heb een nat gat mama!’. Met kousen die met een beetje geluk van ver lijken te passen op de schoenen, of de jurk. Het is een goeie dag als ze passen op jurk en schoenen tegelijk.

 En ik vraag me dan af, is dat alleen bij mij? Ik kan toch niet de enige ter wereld zijn waar chaos overheerst op sommige momenten? Waar het niet altijd lijkt alsof VT Wonen komt fotograferen? Waar de kinderen soms zo vuil zijn dat ik ze eerst een uur wil laten weken in bad voor ze een kus krijgen?

 Trek ik mij dat aan? Meestal niet. Meestal glijdt dat allemaal mooi van mijn olifantenvel af. Maar er zijn van die dagen, van die periodes bij uitbreiding, waarbij het minder glijdt en meer absorbeert. Waar ik het me wel meer aantrek. Als het in je hoofd al even minder rooskleurig is en je wordt om de oren gesmeten met plaatjes van perfectie, dan kan dat aankomen.

 Dus als we allemaal zo op ons achterste poten staan bij gefotoshopte foto’s van zowiezo al veel te magere modellen, waarom dan niet bij alles wat impliceert dat het leven perfect gestyled verloopt?

dinsdag 13 september 2016

escape from

Roald Dahl zou 100 worden vandaag. Nu niet dat dit hier wereldschokkend nieuws is neem ik aan. Maar de Roald is wel mijn favoriete kinderboekenauteur aller tijden. Geniaal is de man. Grenzeloos is zijn fantasie.

 Ik ben een boekenmens. Al van in het eerste leerjaar, bij het leren van die eerste woordjes was ik verkocht. Ik ging zo goed als wekelijks naar de bibliotheek. Met de fiets of met de bus vertrekken van bij de Bomma op woensdag.
Uren aan een stuk kon ik lezen, boek na boek na boek na boek…
Ik vind dat heerlijk, helemaal wegzinken in een verhaal. Er compleet in opgaan en eigenlijk een beetje deel worden van dat boek. Het vervagen van die grenzen tussen fictie en non-fictie.

De boeken van Roald Dahl heb ik wel duizend keer gelezen. Mijn absolute topper blijft Charlie and the chocolatefactory, gevolgd door Matilda.
De wereld die werd gecreëerd voor Charlie, alles wat leeft in de fabriek van mijnheer Wonka, oempa-loempa’s, karamellen die nooit op raken, aflikbaar behangpapier… Ik vind dat schitterend. Ik hou van elke vierkante centimeter van die plek. Net als ik hou van de gekheid van Matilda en van de zachtheid van juffrouw Engel.
Het deed mijn liefde voor boeken en de fantastische werelden die ze maken alleen maar toenemen om nooit meer te doven.

 Ik hou van het comfort dat boeken kunnen bieden, van de veiligheid die ze geven. De wereld die ze creëren. Het is een soort van escape route, een vluchtplan voor als de realiteit even niet is wat je wil dat het is.

Met groter worden (of ouder dan toch, veel groter werd ik niet meer na mijn 12e) begon ik vooral thrillers te lezen. Detectives, misdaden oplossen, het betere speurneuzenwerk, een occasioneel lijk opruimen, verdachten ondervragen, ik doe het allemaal in mijn gedachten.
Boeken zoals ‘Vele hemels boven de zevende’ me ook bekoren. Het moet vooral goed geschreven zijn, enige diepgang hebben en een einde hebben dat ik niet van mijlenver af zie komen.

 En ja ik geef toe, als ik echt eens weg wil van de wereld, als ik mijn ogen wil sluiten en weer opendoen op een magische plek, dan heb ik een gouden toegangskaartje in mijn hand en ga ik naar de fabriek van mijnheer Wonka. Die man snapte toen al dat alles een beetje beter kan worden als er maar genoeg chocolade in de buurt is.
 
 

woensdag 24 augustus 2016

Soldiers of Love en krekels op stekels

Zo rond mei-juni begint bij mij de festivalmicrobe lustig te kriebelen. Vaak is Pinkpop al geweest en is het aftellen naar Rock Werchter.
Dat kan de hel zijn, zo een festivalweekend, of in ons geval na de komst van de kinderen, -dag.
De hel dan vooral als het water giet, je tent een beetje onder loopt en al je kleren toch half nat zijn ondanks dat ze in plastiek zakken zaten. De hele wei is een moederpoel, je verloor er al minstens 1 schoen in en neerzitten in die modder is eigenlijk geen optie want je laatste propere broek heb je al aan. Gegarandeerd heb je in je vriendengroep een zager mee die steen en baan klaagt over het weer. Dat het toch wel erg nat is en om alle clichés te omvatten, dat het geen zomers meer zijn gelijk vroeger.

Maar zo een weekend of dag kan ook hemels zijn. Een blauwe hemel, een frisse pint in een bekertje dat niet kapot is, een perfect gebakken festivalfriet, een zalig optreden en je favoriete groep die net als allerlaatste dat nummer speelt waar je op hoopte. Met bergen slappe lach hebben, volledig me zijn in een optreden en je compleet laten gaan, chillen op een stuk plastiek dat dient als verzamelplek van volk en gerief dat mee is.

Ik doe dat graag, festivallen. Ik had dan ook gigantisch veel spijt dat ik dit jaar niet op Rock Werchter was. Nog steeds geen idee hoe dat is gekomen. Twijfelen over welke dag, dan wel, dan toch niet, misschien beter Pinkpop? Of toch gewoon Werchter?
Maar er werden geen kaartjes gekocht en de verkozen dagen bleken uitverkocht.

Ik werd dan ook compleet overdonderd door een laat gevoel van FOMO, toen werchter gedaan was. Zo erg dat ik begon te zagen gelijk een klein kind. Ik wou naar Pukkelpop, nah. De Vent, die kon geen verlof meer nemen, dus zocht ik een stoere chick om me een dagje te vergezellen naar Kiewit.
Ticketjes voor de donderdag werden gekocht en er werd verlangend uitgekeken naar een top festivaldagje!




Stik al die vlagjes eens bij elkaar zeg...
 
Petit Bazaar werd ingekleed in kerstsfeer. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met een beetje HoHoHo-sfeer!

Waarom zijn alle kerken niet roos en opblaasbaar?

Festivalfood gaat er ook wel op vooruit. je moet niet persé nog dagen leven op een dieet van frieten, durum en hamburgers. In het FoodWood stonden veel foodtrucks met echt lekkere dingen!
 
Al kon je in deze foodtruck insectenspul kopen. Een potje wormen, een meelwormloempia en een krekel op een stekel. Een beest op een satéstokje dus. Niet direct mijn ding al was die krekel op die stekel wel grappig gekozen.
 


Maxi relaxi op ons gat.
 

Ooooooh Alex...
 

Ooooooo Miles...

 
En een applausje voor wat no doubt de grappigste marketingvergadering ooit moet geweest zijn. De reclamecampagne om je vuilnis niet gewoon op de wei te gooien maar in de vuilnisbakken was subliem!
 
Omdat ik precies ook vond dat 'eentje geentje is' werd er de week van het festival nog beslist ook zaterdag te gaan. Met mijn harem mannen deze keer, die volgens haar waren uitgekozen volgens kwaliteit en niet kwantiteit. Ik kan dat bevestigen
Ik weet dat de juffrouw al jaar en dag op Pukkelpop zit, het kwam er alleen nog nooit van haar eens in het echt te zien. Haar blog was zowat de eerste ooit die ik las en ik deed ook werkelijk een beetje pipi in mijn broek van het lachen. Nog steeds de grootste zonde van vorig jaar, dat ze stopte met bloggen.  Maar ik mocht har dus nu wel even in het echt zien! Better stuff dus.
 
Na 5 minuten stonden we op petit bazaar mee te dansen op All I want for Christmas is You van ons Mariah, na 10 minuten besloten we dat het tijd was dat we zelf maar eens moesten optreden op Pukkelpop. Enter Jingle Jam, een soortement van karaokebar maar dan met 2 echte gitaristen en een echte drummer. Omdat het allemaal al wat vrolijker mag zijn ten tijde van een festival kozen we voor Soldiers of Love, inclusief de dancemoves uiteraard.
Zingen uit volle borst, met dancemoves en met publiek, het is eens wat anders dan alleen pinten drinken.
Om maar te zeggen, misschien is het niet slecht dat de juffrouw en ik ver weg van elkaar wonen. Want als wij samen zouden unleashed worden, het zou vonken geven zeg ik u.
 

 Mijn kwalitatieve harem
 


 Ooooh Sam....
 
 Aanvulling van vriendjes iets later op de dag.
 
 Ertebrekers
 
 oooooh Max...
 

 
Dat ik nu mijn festivalzomer op het gemakske ga afsluiten. Ik kan al een beetje uitkijken naar volgend jaar. Of zoals Nena, naar de editie van 2029.
 
 

zondag 21 augustus 2016

party dresses enal

Mila haar feestoutfit, die zag u al. Die van Nena en mij nog niet. Veel foto's van de feestdag zelf waar onze volledige outfit opstaat hebben we niet. Maar ik kan u wel een impressie geven van een fijne zonnige dag.




Mijn jurk is er eentje uit het boek 200 jurken. Ik maakte ze in een paneel van Lotte Martens. 
Uiteraard was het maakproces zeer dolletjes. Ik ben niet zot en wou zo een mooi maar toch prijzig paneel niet verpesten. Ik maakte dus een testjurk. Die zat perfect. Toen de echte feestjurk klaar was bleek ik echter op een worstje te lijken, zeker in dat roos. Niet direct het doel dat ik voor ogen had. De jurk was te krap, hoewel het testmodel me perfect zat. Na enig geklaag bij haar wist Sarah me te vertellen dat de stoffen van Lotte Martens op een andere manier worden gedrukt zodat de rek in de lengte zit, niet in de breedte. En dat voel je in draagcomfort. Ik tornde de héle jurk weer los en stikte zo dicht mogelijk bij de rand en won zo nog wat plek. Weg worstjesgevoel.
Mijn vestje is er eentje uit de JBC en paste perfect bij de kleur van mijn jurk en de print.


Mijn pépétje, ofte mijn dooppeter. 

The best friends I can dream off. Al jaren mijn trouwe partners in vele crimes. Not to mention: verdraaid schoon vrouwvolk!






 We huurden een zaaltje van stad Zottegem waar eigenlijk de speelpleinwerking is. Geen fancy mooie zaal, wel een zaal met een groot terras én een gigantisch speelplein, een grote zandbak met veel toestellen, een basketbalpleintje en een voetbalplein en een bosje. Ideaal voor kinderen dus. Wij hadden het geluk een mooie dag te hebben en hadden alles op het terras gezet.  Het voordeel van de grote speeltuin was ook dat wij rustig buiten zaten maar geen last hadden van joelende kinderen door het grote terrein.






 De communiemis was al om 9u 's morgens. Wat mij niet echt tijd gaf de zaal daarvoor klaar te zetten. Ook op zaterdag was de zaal verhuurd voor een feestje dus dat was ook geen optie. Ik schakelde dus mijn decoteam in. Nogmaals dikke dank je wel lieverds om de zaal zo mooi aan te kleden terwijl wij in de kerk zaten!





Nena kreeg een jurk uit hetzelfde paneel als mijn jurk. Werkelijk beeldig staat ze er mee! Haar favoriete jurk nu want roze en blinkend!









Wij gaan erg graag uit eten maar omdat het Mila haar feest was mocht ook zij kiezen wat we gingen eten. Ze wou barbecue die lieten we iemand komen om dat te fixen voor ons. Heerlijk was het!








De fotograaf van dienst was uiteraard onze vava.

Het was een fijne dag, al zou ik hem nog eens over willen doen om er ook meer van te genieten. Het leuke aan zo een zaaltje is dat je een beetje doet waar je zin in hebt. Het nadeel is dat er geen personeel is, iets wat ik ook een beetje was vergeten, waardoor de afwasberg zelf moest overwonnen worden. 
Dus note to self voor volgende feestjes: voorzie een traiteur die zijn afwas zelf doet of zoek personeel.