vrijdag 17 juni 2016

Dat ad-rem zijn niet alle dagen werkt.

Na publicatie van mijn vorige blogpost kon ik uit de reacties vooral opmaken dat ad-rem reageren op zo een situatie niet evident is. En dat is het inderdaad ook niet. Dat gaat hier geen loftrompet worden over hoe goed ik dat wel kan. Neenee, dat gaat hier gaan over: ah maar ja, ik ben daar ook niet altijd op voorbereid.

Meestal ben ik best wel goed in het snel reageren op situaties. Ik kan iemand snel op z'n plek zetten met een repliek. Maar de ene dag is de andere niet. En soms zie je het ook gewoonweg niet aankomen en ben je zo verbaasd dat je er gewoon niets deftig weet uit te persen. Dat bewijst wel een situatie van nu zo een 2.5 jaar geleden. Een situatie die ik toen tragisch vond, maar nu al lang genoeg is geleden om het grappige er van in te zien.

Mensen die me kennen weten dat ik geen dunne, ranke lange lindeboom ben. Eerder type knotwilg: niet te groot, beetje ronder. Niet moddervet, maar euh, laat het ons houden op 'vrouwelijke rondingen'.
Ik en gewicht, dat is al een gevecht as long as I can remember. Maar ik nam wel vrede met mijn figuur en zit niet met het feit dat mijn heupomtrek waarschijnlijk evenveel is als die van alle Victoria's Secret angels samen geteld.
Wat niet wil zeggen dat ik niet op m'n eten let. Ik heb aanleg in verdikken en dat wil ik tegen gaan. Ik probeer dus gezond te eten maar met af en toe een uitspattingske.

Het is ook geen geheim dat ik tijdens mijn beide zwangerschappen 24 kilo bijkwam. Per zwangerschap dus, for the record. Dat kwam daarna telkens weer goed. Maar het is niet dat je die baby er uit perst en hup, een half uur later alweer 24 kilo minder weegt. Nena werd geboren 6 juni en vanaf half septemberging ik goed op dieet.

Tegen de feestdagen wilde ik een mooi kleedje aan dus werk aan de winkel. Nu hield ik ongeveer de hoeveelheid water op van een zwembad in zwangere toestand en was ik zo een week of 3 na de bevalling wel 17 kilo kwijt waardoor er maar een luttele 7 meer te verliezen waren.
Maar ik startte en hield goed vol. Tegen de feestdagen woog ik eigenlijk al net iets minder dan toen ik net zwanger was van Nena. Jongens ik was fier! Ik snoepte erg weinig en had er eigenlijk ook geen behoefte aan. Ik ging naar de spinningles, ging gaan lopen,... Go strakke ik!

Ik kocht voor de feestdagen een nieuwe jurk. Dat was er eentje met een strak koningsblauw rokdeel en een bovenstuk van zwarte kant. Ik voelde me er goed in!
Zoals elk jaar is het hier op het werk de traditie dat we de eerste werkdag met alle collega's iets gaan eten. Ik werk in Gent en we vertrokken vanop onze bureau met de tram richting centrum. Erg gezellig allemaal.

Toen ik 's avonds naar huis vertrok was ik de enige van de collega's die de tram moest hebben. Maar ik ben groot genoeg en pak de tram vaak genoeg in Gent, geen chaperon vandoen dus.
Ik stap op die tram, zie dat ik niet kan zitten en blijf staan aan de deur. Voor een omaatje en haar kleindochter die samen op een stoel zitten.
Zegt dat omaatje tegen haar kleindochter:
Och er gaan zoveel mooie dingen gebeuren in 2014! Je gaat veel plezier maken en veel lachen! En kijk, die mevrouw hier gaat een baby krijgen!

Ik kijk even snel rond, ik zie geen mevrouw, laat staan een mevrouw die een baby gaat krijgen. Ik kijk terug naar dat omaatje, en die zit me met haar grootste glimlach aan te kijken.
'Ik heb daar een goed oog voor' zei ze blijkbaar tegen mij. 'Ik zie dat direct als er iemand in verwachting is. Jij hebt zo al dat typische buikje. Ik schat dat het al een maand of 3 is? En dat het jouw tweede kindje is?'

Ooooooow ja, ik was de persoon tegen wie ze aan het praten was... Ik was zo verbouwereerd, ik stond voor 1 van de eerste keren ooit met mijn mond vol tanden.
Ik was er echt zo van gedaan dat ik gewoon heb geantwoord: 'Ja, het is voor juni. Mijn tweede kindje jaja.'
Dat het kind juni 2013 al was geboren, dat vertelde ik er niet bij. En dat kleed, dat ging rechtstreeks de zak in voor spullenhulp.

maandag 13 juni 2016

some bitch slapping

De meeste mensen kennen mij wel als een vredelievend persoon. Dat ben ik eigenlijk ook wel, maar samen met die kalme ik zit er zeker en vast een licht ontvlambare furie in mij. Al zorgt mijn werk er wel voor dat ik dat meestal gewoon kan inslikken en verder gaan.

Gisteren was het vaderdag. Mijn eigenste papa was niet thuis wegens feestelijkheden waar hij en mijn mama heen moesten. Dus gingen wij met ons gezin naar een vaderkesdagbruch. Georganiseerd door een ex-klasgenoot van mij en ex-cafébaas van het café waar De Vent al eens een paar uur spendeerde. Allemaal fijn en gezellig, met wat vrienden van ons daar samen zijn.

Tot het voor de kinderen dessertjestijd was, that is. Ik weet niet hoe het bij jullie kinderen zit, maar die van mij hebben een saus-fobie. Bij Mila begint dat te beteren, bij Nena is dat nog vollenbak aan de gang. Is er saus? Dan wordt er niets van het bord-met-saus gegeten tot alles sausvrij is gemaakt.
dat geldt ook voor chocoladesaus. Consequent kind, die kleinste.

Het dessert waren dus ijsjes met chocoladesaus. Ik vroeg een ijsje zonder saus en de kok ging dat wel even fixen voor ons. Hij kwam terug met een plateau met zo een 20 hoorntjes met ijs waarvan 3 zonder saus. Ik neem een hoorntje zonder saus voor Nena en op dat moment wil een klein jongetje dat ijsje uit mijn hand nemen.  Ik zeg tegen dat kind: Neem jij een ander ijsje want op deze is geen saus en mijn kindje lust geen saus. Ik wil me omdraaien en Nena het ijsje geven als ik daar een tirade van jewelste over me heen krijg. Moeder kloek van dat klein manneke begint me daar uit te schelden, dat ik haar zoon zijn ijsje afpak, dat ik dat aan hem moet geven, bla bla bla.
Geen zin in zo een gesprek draai ik me gewoon om, komt die trien naar mij gelopen en krijg ik volgende zin over mijn kop gegooid: 'Anders moet gij u nog ne crème pakken schaap, dan kunt ge nog wa uitzetten!'

Euh, pardon? Op zo een moment gaat er vanalles door mijn hoofd en dat in een nanoseconde!
Ik kon de stoel die daar naast me stond nemen en die voetbalhooligansgewijs op haar verwaande smoelwerk kapot meppen...
Ik kon het haar op haar kop er gewoon uittrekken! Al had ik aan dat slap futloos pierenverdriet dat zij vast haar noemt geen grip gehad om es goe te trekken...
Ik had wat kunnen staan roepen en haar compleet de vernedering in kunnen schelden...

Maar niets van dat alles is iets waar mijn mama of papa fier zouden over zijn. Zo ben ik ook niet opgevoed. Ik kan er niet van over hoe onopgevoed en onbeleefd sommige mensen zijn. Ik hield dus gewoon even mijn adem in, slikte alles wat ik voelde in, keek haar recht in haar ogen en zei:
'Kind, ik hoop dat diene kleine van u een beter karakter gaat hebben dan dat van jou...' en liep weg.

Some verbal bitch slapping, dat mocht wel vond ik. En toen nam ik me een kommetje rijspap mét bruine suiker. Ik moet tenslotte van iets uitzetten.
En intussen, speekmedaille voor mezelf voor buitengewone zelfbeheersing!

dinsdag 31 mei 2016

choose life.

Ik geef toe, ik heb de film Trainspotting ooit eens met een half oog gezien en had geen idee what the fuss was about. Niet mijn genre film. Maar Choose life, dat is wel iets dat blijft hangen natuurlijk.

Onlangs ging ik op weekend met een bende fijne dames. Er werd gelachen, geschaterd, maar ook wel eens serieus geweest. Issues zijn er overal, het leven is niet altijd hip hoi. Een lieverd van op weekend zei tegen me: Je moet proberen altijd je eigen geluk voorop te stellen.

Ja, dat is zo, je moet dat doen. Je krijgt maar 1 leven. Dus zou het logisch zijn om altijd je eigen geluk voorop te stellen om zo het maximale uit dat leven te halen.
Maar kom, geef toe, dat is niet altijd evident. Al helemaal niet als je Liezewiezewoes bent en blijkbaar bent geprogrammeerd om altijd anderen voorop te stellen. Net als haar ben ik een zorger. Familietrek blijkbaar. Ik zorg altijd voor iedereen rond mij en probeer te vermijden dat ik dingen doe die anderen niet leuk vinden.
Toen ik studeerde had mijn mama niet graag dat ik uit ging in de week. Ik deed dat dan ook nooit. Ik ben die studente geweest die 4 jaar hogere studies afwerkte zonder ooit 1 tweede zit, maar ook zonder studentenleven. Geen gemis toen, maar het illustreert wel een overheersende karaktertrek van mij.

Al jaren dacht ik echt na over een tattoo. Ik vind dat dat erg mooi bij iemand kan passen. Tattoos vertellen vaak ook een verhaal. Er zit een hele betekenis achter. Mensen verwerken daar vaak een verlies mee, herdenken iets of iemand. Maar ik een tattoo? Nee jong! Zot! Mijn ma krijgt een hartaanval en mijn va der bij!

Begin dit jaar kwam daar verandering in. Waarom zou ik het niet doen? Werd het niet eens tijd dat ik mijn leven zou leven? En niet het leven dat een ander voor mij in gedachten heeft? Ik contacteerde Ellemieke (een echte aanrader trouwens! Een supertoffe madam die weet wat ze doet en je erg op je gemak kan stellen) en legde mijn afspraak vast. Een maand geleden was het zover, ik liet mijn eigen tattoo zetten.
 Net geplaatst. Nog rood en een beetje zwelling.

 
 
Ik liet de tattoo op mijn pols zetten. Ik wou een plek die ik zelf ook kon zien waardoor mijn rug en bij uitbreiding mijn hele achterkant was uitgesloten.
In the running waren dan mijn pols en dat plekje tegen de holte aan je elleboog. Maar de pols won, om 3 redenen:
 
1. aan die holte van mijn elleboog zou de tekening groter moeten om toch wat te passen bij de plek waar de tattoo staat en ik wou een mini tattoo van ongeveer 3 op 2 cm.
2. Ik koos heel bewust voor mijn tattoo en heb daar ook geen schaamte in. Maar je weet nooit dat er een gelegenheid zou zijn waarop die weg moet gestopt worden. Dan is dat zo gefikst met een armband of horloge.
3. Dat stukje vel daar aan die pols is niet snel onderhevig aan ouderdom of gewichtsschommelingen. Er komen relatief weinig en laat rimpels op dat deel. En als ik verdik is dat nooit aan mijn polsen. Niet onbelangrijk vond ik toch.
 
Ik krijg ook veel de vraag waarom ik net die tekening heb laten zetten. Het is een origami kraanvogeltje. Origami omdat dat paste in wat ik voor ogen had. Ik wou een kleine tattoo met fijne lijnen. De kraanvogel werd gekozen om zijn symboliek.
Een kraanvogel staat symbool voor lang leven, gezondheid, trouw en geluk. Lang leven en gezondheid, spreekt voor zich dat die best samen gaan.
Trouw en geluk staan hier in de eerste plek voor mij. Ik wil trouw blijven aan wie ik ben, aan wat ik wil. En kiezen voor mij en mijn geluk. Mijn vogeltje is een reminder daarvoor, dat ik niet altijd moet doen wat een ander gelukkig maakt, maar dat ik mezelf ook wel mag voorop stellen.
Om het op z'n l'Oreals te zeggen: want ik ben dat waard.

dinsdag 24 mei 2016

deadline-flirten

Ik denk dat ik al wel eens liet vallen dat ik een autistische chaoot ben. Mentaal gezien een hele uitdaging. Ik wil alles altijd netjes en gepland, maar de uitvoering jongens, dat is vaak een ramp. Wat de autist in mij niet zo tof vindt uiteraard. Al is de chaoot in mij er dan wel om die autist te sussen. Heerlijk, zo een wisselwerking.

Voor de communie van Mila zat ik vrij goed op schema, vestimentair gezien, waardoor ik relatief easy-peasy kon aftellen naar de dag.
Ik vergat echter wel dat we een week voor onze communie naar een andere communiefeest gingen en ik voor dat feestvarken een jurk ging maken. Feest op zondag dus tijd genoeg op zaterdagavond om die jurk te naaien! Lang leve grote voorraad van alles in huis hebben!

Knappe Evita is de jongste van 2 zusjes en zoals veel het geval is, draagt de kleine zus vaak kleertjes van grote zus. Daar is uiteraard niets mis mee. Zonde om die mooie schatten verloren te laten gaan zelfs. Maar geef toe, soms is een splinternieuwe jurk, helemaal alleen voor jou toch iets speciaal. Dus kreeg het feestvarken een nieuwe jurk, eentje speciaal voor haar en niemand anders.

Ik dook mijn kast in en haalde er een Soft Cactusstofje uit. Eentje die ik persoonlijk erg graag zag, maar Mila afketste toen ze het zag. Wat ze na het zien van de afgewerkte jurk wel erg jammer vond. Told her so...

Evita ziet graag oranje. De mama is het daar niet mee eens. Compromissen dus met de blauwe jurk en oranje details.

Paspeltje onderaan om het oranje nog eens te laten terugkomen.

Jep, ik deed hier mijn stinkende best om de print te laten doorlopen. Op wat licht geamputeerde beerneuzen na lukte dat redelijk goed. Volgende keer misschien eens aanduiden waar die cm precies ligt.
 
 
 
 
De feestprinses was wondermooi in haar communiejurk. De locatie was zalig ingericht. Het weer had er zin in en er was lekker eten. Wij waren gelukkig! 

vrijdag 20 mei 2016

Meet de Fons

Ik weet niet hoe dat bij u in de kleuterschool zit, maar hier is er in de peuter- en 1e kleuterklas een klaspop. Zo een ding dat elk weekend mee mag met een kindje naar huis. Waar je dan op zondag nog halsoverkop een hoop vrolijke avonturen voor moet bedenken die in dat weekend plaatsvonden, voor in het verslagje.

Nena kreeg enkele weekends geleden de Fons mee. Fons de klaseend.
Standaard bij het thuiskomen met die klaspoppen is dat ze eerst en vooral een plonske mogen doen in aquapark Zanussi om daarna in Saunacomplex AEG te mogen opdrogen. Kwestie dat alles wat er zou inzitten van leven toch versmoord en verdroogd is.

De Fons, die had uiteraard ook een hele uitzet mee, die moest meegesleurd worden in een sleur van een rugzakje. Dat zakske zag er niet meer uit. Het was een eenvoudig rugzakje type Noodlehead maar waarvan aan 1 kant het touw al volledig uit de tunnel was getrokken. De stof rafelde enorm uit ook en de kinderen konden het niet meer als rugzak gebruiken.

Alsof moeder niet genoeg te doen heeft zo een week voor een communiedeadline besloot ik dat ik met die restlap gele gabardine toch niet veel meer ging aanvangen. Nieuwe rugzak voor de Fons dus. Een model waar we ons wat lieten gaan in het hele eend-concept...

 Ik knipte wat improvisatie vleugels en poten en vulde die op met pandavulling. De eendvulling was uitverkocht...
 
 Ons Lola vertrouwde die hele zaak niet echt. Iets teveel gevogelte op haar terrein.
De oogjes en de bek maakte ik met flockfolie die ik nog had liggen.
 
Maar kom, ook al had ik daar eigenlijk geen tijd voor, ik maakte wel een hele klas kleuters én een kleuterjuf blij. En de Fons had ook geen klachten.

zaterdag 14 mei 2016

parapluutjes

Zo een zomerse cocktail is net iets leuker én feestelijker met een parapluutje in. Liefst zo een old-school parapluutje met zo een rood ringetje aan dat je naar boven moet schuiven om dat parapluutje open te houden. Instant summer feelings zeg ik. Als heb je eigenlijk een parasolletje nodig in de plek van die paraplu in de zomer. But what's in a name.

Bij Mon Depot kocht ik onlangs een metertje gele parapluutjesstof van Strass. Ok ik lieg, ik kocht ook een meter van die blauwe parapluutjesstof omdat ik die zo tof vond!
Mila vond de gele de tofste dus werd er een geel jurkje geknipt.

We gingen nog eens voor een Tinny in maatje 6 jaar voor mijn 7-jarige. Het kind valt niet klein uit, het patroon wel eerder ruim. De 6 jaar zit haar perfect.

Het is een erg vloeiend stofje. Zalig om te dragen vast, maar wat een plezier om te stikken zeg. Roloog.

 De jurk werd in elkaar gestoken op een zalig ontspannend naaiweekendje. De keuze van de knoopjes werd daar genomen. De winnaars waren deze mooie roze knopjes uit mijn verzameling. Rommelmarktvondst van ooit eens. De afvallers waren mintgroene, in hetzelfde kleur als het topje van de parasolletjes. Maar na zwaar beraad werden het dus de roze.
De knoopjes naaide ik op een vals knopenpad dat ik maakte door het voorpand enkele centimeters van de stofvouw te leggen om te knippen. Plooi strijken, vaststikken en hupla: vals knopenpad.
 


De zomerse kleerkast begint hier stilaan goed vol te raken. Dus hup weer, doe je best en laat die zon maar schijnen vanaf nu tot euh, oktober ofzo.



maandag 9 mei 2016

Party Princess part 2

Bijna 2 uur, zolang stond ik ergens in februari met beide kinders bij stoffen Van Leuven. Nena viel in de tussentijd 2 maal in slaap. Eens op het trapje waar ze geduldig zat te wachten en eens in mijn armen toen ze op de toonbank zat en ik haar vast hield terwijl alles werd geknipt. Om u een idee te geven hoe boeiend het hele gebeuren was voor haar.

Mila daarentegen, die was zo enthousiast dat we bijna de hele winkel moesten kopen. Met het fotootje van onze droomjurk gingen we dus naar Van Leuven, waar ze ons echt super hebben geholpen. Allerlei soorten kant, gaas, voile, bont, fournituren en tule werden in de strijd gegooid tot we uiteindelijk kwamen tot dé ideale combinatie. De dame die me hielp had ook in de mot dat ze mij zo snel mogelijk moest redden toen Mila een ijswitte voile koos met witte ijssterretjes op. Kom, ze wou ineens voor een Frozen-communiekleed gaan. Dat koude ijs-wit flatteert zelden iemand, laat staan een bleke 7-jarige snoet met blond haar.
Een erg mooie kanten bloemmetjesstof kwam to the rescue! We kochten een paar lopende meters tule, kant, soepele katoen als basis en applicaties. Ook een mooie rekening maar een fractie van de prijs van het oorspronkelijke kleed.

En toen viel ik stil. De jurk op zich ging ik maar maken ergens tegen de paasvakantie. Maar ik had ook schrik. Ik kocht nog nooit zo dure stof, en als ik het verprutste, dan waren we ook al giga te laat om nog een wit taartkleed te kopen in een winkel.
Testjurken drongen zich op om de maat te bepalen, zodat die toch al goed zat. Mila zit net tussen maten in. Een 128 kan soms al wat nipt vallen, een 134 is dan weer koeien te groot. Geen enkel model kon ons bekoren. Een communiejurk, en zeker deze soort van jurk, die gaat niet afgedragen worden. Dus mag die mooi gepast vallen. Enter de hulp van Griet, die me hielp met een bovenstuk maken aangepast aan Mila. En die me ook hielp met het tekenen van een bolero op basis van het Tinny-patroon. Niets te vroeg want de vava liet me weten dat we op een zondag de foto's gingen gaan nemen. Dat die bewuste zondag maar 5 dagen verder lag was op z'n minst gezegd een kleine oppepper.

Ik kreeg een berichtje van lieve Tine, dat zij ook communiekleedjesstress had (ik zag een kleine sneak peak van haar jurk trouwens, een pareltje werd dat!) . Samen overwonnen we wat angsten en ik knipte in de stof. Jurken, die steek ik op automatische piloot op een uurtje of 2 in elkaar. Deze, daar deed ik uiteindelijk 4 avonden over. Maar het was het waard. Mila, die is doodgelukkig met dat kleed. Het past perfect bij haar. Prinsessig zonder té. Een prinses verdient ook een vorstelijke fotoshoot. Onze vava nam de foto's in een kasteeltje in het pittoreske Roborst.
Voor schoenen gingen we uiteraard naar Raaf en Vos. Mila mocht ze ook zelf kiezen. Al moesten ze roos zijn van mij om het wit te breken. Wat geen probleem leek voor haar. Uiteraard koos het kind de zee van glitters en niet de roze schoenen die ik voor ogen had.

Na maanden van stillekes zijn, na maanden van niets mogen tonen, behalve aan een handvol familie, mag ik jullie nu dus de vruchten van mijn stress tonen. Ik ben er echt oprecht content mee. Ik ben fier op wat ik maakte. En mila is doodgelukkig in haar unieke droomjurk. Daar trotseer je al wat stress voor natuurlijk.




Uit schrik dat het misschien toch slecht weer zou zijn kocht ik nog een roos giletje bij. Maar de weergoden waren ons vrij gunstig en schonken ons een fijne dag en 24 graden. Merci daarvoor!




Een korte bolero in witte nepbont met aangeknipte kapmouw hoort er bij. De rok werd niet gewoon gezoomd maar aan de binnenkant afgewerkt met goudkleurige biais.

De roze glitterschoentjes zijn van Eli. Onder de jurk komt een petticoat (of poefierok zoals Mila dat noemt) om de rok volume te geven. Die kocht ik online.



De applicaties naaide ik met de hand aan de naad van de rok en bovenstuk vast. Ze geven een beetje een losse-blaadjeseffect op de rok. Er zitten ook een beetje pareltjes op, maar subtiel weinig zodat het niet té is.


Wat een engeltje is dat toch! <3




Ik kan gelukkig nog een paar jaar bekomen voor ik opnieuw in dat communiegeweld gesmeten ga worden.
Mijn jurk, die van Nena , het feest en die bijhorende stress, dat heeft u nog tegoed!