donderdag 7 december 2017

handleidingen

Ik ben niet de madam van de handleidingen. Ik lees die dingen zelden. Voornamelijk omdat die te dik zijn, te saai geschreven en dat het spul in kwestie zichzelf meestal wel uitwijst.

Een handleiding voor het leven daarentegen, dat was welkom geweest. Daar had ik vast wel eens de moeite voor gedaan om me doorheen te worstelen. Of ik had via de handige inhoudstafel kunnen doorbladeren naar de delen die op mij van toepassing zijn.
Je leert van alles op school, waaronder een hoop nutteloze zaken (zo heb ik in mijn job nog nooit uit mijn hoofd 2/6 moeten vermenigvuldigen met 5/9, enter het nut van een rekenmachine), maar hoe je het leven moet aanpakken, daar piept geen kat over.

Dat het leven niet all rainbows, unicorns en white fluffy clouds is, dat leer je maar door keihard met je smoel tegen de grond te kwakken.
Ik zag het misschien komen, The rembrandts zongen het al, So no one told you life was gonna be this way. Maar voorbereid zijn? Nee, niet echt.

Ga ik de onversneden waarheid dan aan mijn kinderen meegeven? Had ik graag gehad dat mijn ouders mij die onversneden waarheid hadden verteld? Ja, in die mate dat je daar mentaal klaar voor bent. Want aan wat flou advies heeft niemand iets. Aan een kop-in-het-zand-manier van leven ook niet. Niemand heeft dé wijsheid in pacht, wat mij gelukkig maakt, maakt jou daarom niet gelukkig en omgekeerd.
Maar daar wringt al vaak het schoentje, wat maakt ons dan gelukkig? Waar willen we voor gaan in het leven? En is het waard om die zaken na te streven als je daarvoor alles op z'n kop gaat zetten? Weegt het geluk van de ene op als de keuzes van die ene een negatieve invloed hebben op anderen?

Daarvoor zou ik die handleiding wel eens willen inkijken. Kan iemand ze mij eens bezorgen?

woensdag 22 november 2017

Winterkonijntjes

Ja ik naai nog. Nog relatief vaak. Als mijn kinders kleren nodig hebben. Ik ben niet zo aan het duusd stukken naaien die vervolgens niet uit de kast komen. Ten eerste is dat nogal ecologisch onverantwoord en ten tweede is mooie stof niet goedkoop waardoor het ook belachelijk duur zou zijn om al dat ongedragen gerief te laten verpieteren in de kast. 

Maar kijk, een naaigelegenheid dring zich op. Nena groeit blijkbaar, en het kind haar jurken leken eerder iets weg te hebben van korte tunieken. En ik ben niet zo zot fan van tunieken. Meestal dan.
Nieuwe kleren dus. En hey, de semi-lelijke-met-slecht-licht-foto’s-nog-steeds-gepakt-aan-mijn-keukenkast krijgt u er gratis bij! Mijn handelsmerk enal eh.

Ik maakte ergens in september een vilette-jas voor mijzelf (topjas werd dat! wie weet heb ik ooit goesting daar foto’s van te pakken. Stel je voor!)  met een ongelooflijk schoon stofje uit de stoffenkamer. Toen ik daar dan toch was en elke rol stof van dichtbij bewonderde, viel m’n oog op een lichtroze stof met konijntjes en op een roze-met-gouden-spikkeltjesstof. Perfect voor Nena. Niet alleen zitten we nog steeds in de roze fase, het blinkt dan ook nog eens én er waren konijnen. Scoren in het drievoud. 

Dat moest hier rap gaan dus veel moeite deed ik niet. Ik nam het al getekende en geknipte maar verder werkloze patroon van Tiny, knipte stof en stak het ding in elkaar. Blij kind als resultaat. Blije moeder ook. Weer een tuniek minder in de kast.  














Veel meer valt daar niet over te zeggen. Behalve dan dat het stofke eentje is van Cotton + Steel en dat het kei schoon is, maar ook wel kei slecht strijkt.

maandag 13 november 2017

it's a woman's world

Ik ben niet zo vreed aan de cliché rolmodellen en toestanden. Ik ken mannen die beter strijken dan de meeste vrouwen en ik ken vrouwen die nauwgezetter elektriciteit kunnen leggen dan mannen.
Thuis ben ik ook de klusser in huis. Ik hang kaders en rekjes op. Met een boormachine en waterpas.
Aan een rekje waar je gerief afrolt omdat het niet recht hangt heeft niemand iets.

I don't need a man dus, voor het dagelijkse leven en wat daar bij komt kijken. Ik trek mijn plan wel. Met vallen en opstaan. Zo gaat Sanitair De Smedt en dochter waarschijnlijk nooit het levenslicht zien. Een paar jaar terug heb ik de kraan van het bad in de badkamer vervangen, samen met mijn vake. Dat ik de badkamer blank heb gezet omdat ik dacht dat de kraan wel zou blijven zitten nadat ik de vijsjes had losgemaakt is bijzaak. Ik zette de kraan toch niet open? Eventjes geen rekening gehouden met de druk die wel op dat water zit. Daar had vake ook even niet aan gedacht. We hebben dan ook wel net iets meer rollen teflon gebruikt dan strikt nodig voor het vervangen van een kraan. Maar kom, die kraan, die hing er wel aan op het einde van de dag.

Gisteren was het best koud. Zo een zondag waarin ik zin had om voor mijn stoof te hangen, tv te kijken en niets te doen. De Vent, die was naar de jaarmarkt. Zijn jaarlijkse glorieweekend, ofzoiets. Hij was dus niet thuis. Ik heb die dan ook niet nodig om het hout van de houtzolder te halen en een vuurtje te stoken. Ik kan dat wel zelf. Handig, zo een doe-het-zelfver-wijf.

Vuurtje bouwen, zien dat het goed in gang zit, me in de zetel smijten, bedenken dat ik er wel een instagram-boomerangske van kan maken van dat vuur, de zetel weer uitkruipen, me op de grond voor de stoof zetten en dan zien dat de glazen schaal met kaarsen in nog op de stoof staat. Een glazen schaal waar het kaarsvet langs alle kanten uit loopt, en vrolijk zijn weg naar het parket vindt...

En zo komt het dan dat je ineens niet in de zetel hangt voor de stoof, maar je best doet alle kaarsvet van het parket en nu ook keukenvloer te halen, omdat die glazen schaal ook bleef druppen terwijl je die naar de keuken bracht...

I don't need a man dus. Al had het handig geweest de schuld op hem te steken...

dinsdag 19 september 2017

Leve de wereld der hypocrisie

Het is niet de eerste keer dat ik hier vertel dat ik soms het absolute s***t krijg van de wereld, van mensen, van alles en iedereen. Al dan niet hormonaal bepaald, ik ben niet altijd grote fan van mensen. Wat lastig is want je komt toch best veel in contact met mensen. Ik ben niet altijd een peopleperson blijkbaar.

Ik krijg het s***t van egoïsme en hypocrisie. Schoon voorbeeld, uit het leven gegrepen:
Ik raap al mijn moed samen, sleur mezelf, 2 kinders en 4 dozen kleren naar een tweedehandsbeurs. Ik verkoop geen brol vind ik zelf. Alles met vlekken gaat sowieso weg, uitgelebberde en gepluisde dingen ook. Niet onbelangrijk: op zo een beurs verkoop ik alles voor 1 à 2 euro. Spotgoeikoop maar hé, mensen zijn daar blij mee. De juffen van de eerste kleuterklas hebben voor geen geld wat treffelijk reservespul voor accidentjes in de klas. Er zijn zelfs wat lieve 'vaste' klanten op zo een beurs die altijd komen kijken wat ik meeheb en kopen. Ik verschiet van niets op zo een beurzen, zelfs mensen die op een euro nog proberen afdingen bestaan. Maar blijkbaar bestaan er ook mensen die voor de beurs eigenlijk opent snel een ronde doen, er hier en daar merkkledij spotten en kopen om die dan te verkopen tegen meer dan het dubbele van wat je zelf vroeg, op diezelfde beurs. Lef had ze wel, een goeie kapper had ik haar beter aangeraden...

Ik krijg ook het s****t van mensen die alleen en vooral hunzelf voorop stellen en enkel iets doen als ze zeker zijn dat er ook een wederdienst tegenover staat.
Mensen die geen rekening houden met anderen, nooit of zelden een helpende hand bieden, maar moord en brand schreeuwen als ze zelf in een situatie zitten waar ze hulp nodig hebben maar niemand staat te springen om hun te helpen. Je oogst wat je zaait denk ik.

Mensen die in je gezicht vriendelijk zijn maar van wie je achteraf ontdekt dat ze een dubbele agenda hebben. Mensen die kwaken en blaten dat het een lieve lust is over eerlijkheid en het belang daarvan in een relatie, maar hun eigen advies niet ter harte nemen. Ik kan er niet tegen. Dat zuipt energie en ik wil die energie liever in andere mensen en dingen investeren. Mensen en dingen die het wel waard zijn.

Een bepaalde mate van hypocrisie hebben we wel allemaal denk ik. Iedereen met een facebookaccount heeft wel een 'vriend' die ze niet durven defrienden voor een bepaalde reden. Wat ook hypocriet is natuurlijk. Maar ik probeer het te vermijden. Ik kan van mijzelf wel zeggen: ik ben wie ik ben, ten alle tijden. Ik ben niet veel anders op mijn blog dan in het echte leven. Ik probeer altijd het beste te doen voor iedereen in mijn omgeving. ik vind het dan ook bijzonder ontnuchterend dat er mensen zijn die die dat niet doen.

Urbanus zat er niet te ver af, de wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij.

maandag 11 september 2017

voor de juffen

Ja, het nieuwe schooljaar begon al, ik weet dat. En nee ik vergat de juffen niet te bedanken eind vorig schooljaar. Ik had gewoon geen knijt goesting in bloggen die periode. Maar ik gooi die naaisels dus vandaag wel nog in de strijd.

Naar goede gewoonte maakte ik strandtassen. Niets zo handig al een gigantische kloefkapper van een strandtas om alles in mee te sleuren wat je nodig hebt voor een ontspannende dag aan de zee. Al is 'ontspannend', 'zee', en 'kinderen' meestal niet zo ontspannend voor de grote mensen die die kinderen moeten meenemen.

Maar grote tassen dus. De juf van Mila heeft zelf 3 koters lopen, een tas kan dus niet groot genoeg zijn!
 

 Jep, alweer een Lena uit 'Mijn tas', gewoon, omdat dat een praktisch model is en omdat dat patroon al getekend was.
 En Omdat het een handig model is met veel zakjes.
 
De buitenstof kocht ik in Ikea, de binnenstof is een lap die al lang in mijn kast lag maar ideaal leek als voering.
 
De juf van Nena is nog even kinderloos maar is van het type dat zo enthousiast voor de kleine kuikens in haar klas zorgt, dat ze de tas wel zou kunnen gebruiken om alle materiaal dat ze meesleurt naar haar klasje daar in kwijt zou kunnen.
 

 Zelfde model, andere stof. Juf Lien is wat van het retro type en zo kleine bloemetjes zag ik al vaker bij haar. De lap kocht ik ook bij Ikea. Ik vind die stof ideaal voor tassen, stevig maar niet te stijf.
 Ik voerde met gewoon lichtgroen, ook een restje uit de voorraad. De buitenstof was al druk genoeg vond ik.

Het model met teveel allures en het model met street cred, schattige street cred wel.

woensdag 6 september 2017

restjes

Zo heel af en toe heb ik eens, in een vlaag van zinsverbijstering, goesting om mijn stoffenkast uit te mesten. Nu kan ik zeggen, ik heb geen tekort aan stof, maar ik heb geen kilometers aan voorraad liggen. Maar ik heb wel een zak met restjes, te groot voor de restjeszak dat ik al eens doneer aan de school, maar te klein om nog iets voor de meisjes uit te halen. Of ze hebben er al kledij uit gekregen en ik ben het wat beu gezien.

Enter: naaien voor geen idee wie of wat maar toch naaien!

Ik knipte enkele Oliverbroekjes die ik onder andere al cadeau gaf aan mijn collega en haar baby. En ik knipte ook enkele Grace jurkjes. Die nog geen baby in gedachten hebben maar ik kan maar wat reserve opbouwen zeker?

Geef toe, schattig is het zeker!

 

 

Ik had toevallig nog 5 kamsnaps in hetzelfde oranje als de oortjes van de herten liggen.
 
Er ligt nog 1 jurkje geknipt klaar, daarna moet ik me eens focussen op mijn Flo-jurk die ontmanteld wegens-op-niets-trekken onder mijn strijkplank gesmeten ligt...


vrijdag 11 augustus 2017

De harmonie

Die ochtend aan de werktelefoon:

- 'Hallo, spreek ik met Annelies De Smedt?'

* 'Ja die heeft u aan de lijn' (ja ik ben extreem beleefd aan de telefoon eh)

- 'Is het Annelies De Smedt die werkt op de BLABLABLA dienst in Gent?' (die bla bla bla daar werk ik niet echt eh, dat is een manier om niet helemaal te zeggen waar ik werk.)

* 'Jaja, u heeft de goeie aan de lijn.'

-'Awel mevrouw, Ik ben Steven en ik wil u graag iets vragen. U heeft vast al gehoord dat we bij de FOD een koninklijke Harmonie hebben. Met die Harmonie repeteren wij regelmatig, we worden vaak gevraagd om te gaan spelen op recepties en feestjes. Dat kan tijdens de diensturen zijn maar ook in het weekend. Vanzelfsprekend als dat in het weekend is mogen we die uren recupereren. Het is een toffe groep en er is veel sfeer. En we zouden u graag vragen of u interesse heeft om bij de Harmonie te komen?'

* 'Euh, ja dat lijkt me wel plezant maar...'

- 'Ja het is maar dat we nu audities hebben en dat we nog enkele plaatsen vrij hebben voor de dwarsfluit. Zou u dan bij ons willen komen dwarsfluit spelen?'

* 'Ik zou dat wel willen doen ja, maar lijkt het jou dan niet cruciaal dat ik ook dwarsfluit kan spelen?'

- 'Euh, ja misschien wel. Speelt u dat dan niet?'

* 'Nee, geen noot jong.'

- 'Ja, dan gaan we nog eens moeten overleggen hier. Bedankt voor uw tijd.'


En weg was de Steven. Meest bizarre telefoon van mijn dag.