zondag 22 maart 2015

werkvloerfun

Ik kom goed overeen met mijn collega's. En een sjans, want uiteindelijk zit je toch wel enkele uren per dag op elkaars kop te zien. Mooi meegenomen dat je er ook kan op kijken dan.
 
Ik had al een paar keer laten vallen dat die nieuwe voordeur me toch wat zwaar viel, iets waar dan ook deftig wat mee afgelachen werd in alle mogelijke woordspelingen die er zijn maar kom. Daar heb je collega's voor nietwaar?
 
Mijn verjaardag zelf, die spendeerde ik met De Vent dobberend en zwetend in de wellness en daarna smullend in ons favoriete restaurantje van het moment. Een fijne dag, dat was zeker. Ook al werd die 3 het nieuwe prefix van mijn leeftijd.
 
Intussen spendeerden mijn collega's hun tijd aan het versieren van mijn bureau. Wij hebben een relatief saaie werkomgeving. Geen mooie kasten, geen fancy gekleurde muren. Zeer basic. Gelukkig hebben we fluostiften én gekleurd papier! En post-its, die ook!

 


 
Een rondvraag op de héle verdieping leverde genoeg 'confetti' op om mijn bureau te decoreren. En hoe lief dat ze toch mijn toetsenbord wilden sparen door er wat dossiers over te draperen!

 
 

De kroon heb ik een hele dag opgehouden. Een beetje respect voor de makers van de kroon was wel op z'n plaats.
 
 
 
Zo was die 3 trotseren best wel draaglijk! Merci collega's, echt!

donderdag 19 maart 2015

Blogvulling

Ik zei het al veel en ik zeg het nog es: ik blog wanneer ik daar zin in heb én tijd voor heb. Niet altijd evident in het leven van een werkende moeder van 2.
En dan mag ik eigenlijk niet klagen, ik werk relatief dicht bij de deur, ik kan als ik dat wil om 16u thuis zijn iedere dag. Tijd genoeg voor boodschappen, eten maken, kinders wassen, beetje samen spelen en ze om 20u in bed te leggen. En dan is er nog tijd over voor mij, voor de hobby, voor mijn naaimachines. Mensen die elke dag treinen naar Brussel of ergens anders heen, pas tegen 18u thuis zijn en dan nog aan alles moeten beginnen, helden zijn het, ik zeg het u!

Ik blog ook niet altijd alles wat ik maak. Soms komt het er niet van om foto's te nemen, of dan komt de rebel in mij boven en blog ik niet wat ik al duizend keer zag verschijnen in blogland. Soms is het ook gewoon kastvulsels in de vorm van een legging. Die al vuil is nog voor ik er deftige foto's van kan nemen.

De truitjes waar dat hier eigenlijk over gaat, die waren al gemaakt van de week van de release van svdhz2... Ik knipte meteen, stikte ook, de meisjes droegen hem, en toen kwam er en gat in die van Mila, een naad die niet goed was gestikt. En de trui van Nena was eigenlijk te kort. De band onderaan kroop steeds tot halverwege haar peutertonnetje. Ik ging die wel eens verlengen, en dat gat van Mila, zou ik wel eens toedoen...
Ha dat kent u vast. Uitstelgedrag ten top!
Nu had ik een goei maand geleden de truitjes vast. Ik was namelijk mijn stoffenkast aan het reorganiseren en besloot ze dan maar eerst en vooral aan te passen, gezien het exemplaar voor Nena al bijna te klein is.



Een zeldzaam moment ook zeg, die 2 staartjes in haar haar. Meestal trekt ze al aan haar haar nog voor de rekkertjes er in zitten. Het feit dat ze moe was, dat hielp vast.

dodo mama!

Sweaterstof in roze glitter. Die kocht ik het eerste stoffenspektakel in Aalst.

De konijnenstof is een zeer licht en luchtig stofje, iets tussen katoen en linnen in. Het is oud, want komt van op de zolder bij de Bomma. Ze heeft zelf geen idee meer van waar het komt of hoe oud het is. Maar Vintage, dat is zeker. Ze had nog een vrij groot stuk liggen ook, Lucky me!

Er werden kammen gesnapt voor het truitje. Zeker omdat het een kleine maat van trui is, past die maat van kamsnap perfect vind ik.

 
 
De slecht belichte foto's die moet u er maar bijnemen .
Voor Mila is het dus dezelfde trui, want dat wou ze erg graag, toen ze zus haar afgewerkte trui zag liggen. Maar die zal de blog vast niet meer halen, om het 'been there, done that' effect wat te vermijden. 

maandag 9 maart 2015

Janken ende bleiten

Ik ben geen emotioneel kieken. Ik kan best hard zijn en ik jank niet zo heel makkelijk. Tot ik kinders kreeg that is.
Ik ben nog steeds geen emotioneel kieken, maar dat janken, dat kan me soms eens overvallen, op de meest onnozele momenten eerst, met tragische dieptepunten: kinderen die meedoen aan 1 of andere talentenshow. Ik kijk daar zelden naar, maar als ik dat zie, is dat een moeilijk moment...

Waar ik het onverwacht ook wat lastig mee heb, is mijn verjaardag. Het is een grote stap dit jaar, er staat geen 2 meer voor, maar daar is die 3 ineens.
Ik had nooit gedacht dat ik het daar lastig mee zou hebben. Tenslotte kan je dat niet tegenhouden en staat het iedereen te wachten. No biggie dus.

Maar toch. Het is niet alleen die 3, maar het feit dat ik al in termen kan denken van:
Toen ik dat deed vroeger...
Het feit dat de meeste presentatoren van Studio Brussel jonger zijn dan mij...
Het feit dat ik nu een ander soort dagcrème moet kopen, voor de rijpere huid ipv voor de jonge huid (en moet ik dat stipt vanaf mijn verjaardag beginnen smeren dan?)...
Het feit dat ik een ander vakje moet aankruisen bij enquêtes waarbij ze  vragen waartussen mijn leeftijd zich bevindt: 24-29 of 30+...
Het feit dat, als ik stomme dingen zou doen, dat niet meer onder de noemer 'jonge stommiteiten' kan geplaatst worden...
Het feit dat ze steeds vaker 'madammeke' in plaats van 'juffrouwke' zeggen tegen mij...
Het getwijfel in een kledingwinkel of ik dat kledingstuk nog wel aankan, of dat eerder voor de 'jeugd' is weggelegd...
Verkoopsters van de Ici Paris XL die een staaltje serum voor de rijpere huid en anti-rimpelcrème meegeven als ik daar iets koop...

Dus ja, donderdag is het zover, janken en bleiten, dat ga ik vast eens doen denk ik. De Vent, die zag dat ook al komen van heinde en verre. Die voorzag voor het eerst in 12 jaar ofzo een verjaardagscadeau. Een wellness, voor ons 2. Dan kan ik toch al niet zagen dat ik niets kreeg dit jaar. Goe bezig jom, De Vent.
Of zou die nu ook willen zeggen dat mijn vel dat kan gebruiken eens ik 30 ben?


vrijdag 6 maart 2015

Koninklijke dramataferelen

Als ik zeg dat Mila fan is van Frozen, dan minimaliseer ik de boel, big time. Ik moet eerder zeggen: Mila heeft een serieus uit de hand gelopen verslaving voor Frozen.
Zo ver dat ze vaak antwoord met zinnen uit de film als ik iets vraag. Die ook nooit terzake doen maar soit. Ik stelde het erg lang uit, maar uiteindelijk kon ik niet anders dan een kleed maken voor het kind. Een Elsakleed uiteraard want het kind is ervan overtuigd dat zij echt Elsa is, inclusief 'sneeuwkrachten' zoals ze zelf zegt.

Een Elsaverkleedjurk uit de winkel was niet goed want die hadden geen lange sleep. En op Elsa haar kleed hangt ook geen foto van haarzelf. 'Good point kind'.

Ik bestudeerde even An haar meesterwerkjes en ging nog maar es neer De Strek. Ik zeg het u, ik maak diene mens rijk jom!

Ik paste het bovenstuk van svdhz2 aan. Knipte het achterpand door, tekende een beetje een sweethartneklijn voor de voorkant en rimpelde een rok. Relatief snel klaar eigenlijk.


Je bent royalty of je bent het niet eh.

Een laaaaange sleep, dat moest wel aan dat kleed zitten. Die stikte ik tussen de delen van het achterpand vast.

Ik wou geen rits in de jurk steken dus knipte ik de halsopening wat breder en werkte ik af met zilver biais. Uiteindelijk is aan de jurk van Elsa ook wat boothals te spotten.

een deel van het bovenstuk en de mouwen werden gemakt in een doorschijnende stof met zilver sterretjes op. 


All Queen, hier.
 

Nu was het kind zo uitzinnig blij met haar jurk, dat ze die constant aanhield. Imitaties van 'Laat het los' luid kwelend. Die imitaties zijn hier zo wild en hevig, dat de jurk scheurde. Ik tekende nogtans een 134 om zeker ruim genoeg te zitten, zeker aan de armgaten. Maar het mocht niet baten.
Ik moet er u geen tekening bij maken wat een bleiting dat hier was.
Geen enkele stof in de kast die kon dienen, geen zin meer nog mouwen te maken in diezelfde stof wegens 100% zeker dat ook die zouden sneuvelen, reed ik dus maar naar stoffen Van Leuven. Snel om en weer, op zoek naar rekkende stof voor bovenstuk en mouwen. De Vent en ik gingen met vrienden uit eten 's avonds, dus veel tijd had ik niet om in de winkel te snuisteren. Deadlines enal.
Ik kocht snel een halve meter witte tricot met een zilver glitter in verweven en vertrok richting triestige koningin.
Thuis gekomen, nog steeds bleiting, en extra bleiting dat de stof die ik meehad niet goed was. Want die was niet doorschijnend en dat was Elsa haar kleed wel. Het kind is op zo momenten niet voor rede vatbaar. Compromissen dus.
Ze kon kiezen: een kleed met een korte mouw in dat wit rekspul, een kleed met korte mouw in dat wit rekspul maar waar met een deel van de doorzichtige stof een lange mouw van werd gemaakt, of geen kleed. Optie 2 dan maar. Hoewel moeder stiekem hoopte op optie 3.
Het stikken op zicht ging wel snel zodat het kind 's avonds wel gelukkig in haar kleed kon gaan logeren bij oma.

En als u denk dat het allemaal goed kwam heeft u het goed mis. 'Bleiting en hysterie, part 2' kwam er nog aan. Maar u weet dat ook wel, een sequel is nooit zo goed als het eerste deel. Gelukkig moest ik deze keer niet het hele kleed repareren, enkel de mouw, again. Mila trok te hard aan het kleed bij het uitdoen, waardoor de mouw opnieuw doorscheurde. Ik repareerde dus de mouw, knipte de neklijn nog iets dieper zodat het makkelijker aan- en uitgaat en crisis 2 leek opgelost.
Foto's van die 2e versie werden er nog niet echt genomen. geen tijd, fut of licht en het al een beetje beu gezien. Ik dan, het kind nog steeds niet.

Crisis 3 lijkt me trouwens wel in de maak, gezien kleine zus op een keer bovenop de sleep stond, toen Queen Mila haar beste: 'ik ren bang weg met mijn cape wapperend in de sneeuw achter mij'-imitatie aan het brengen was. Met het gevolg dat de cape wat doorgescheurd is. Moeder zal dat wel es bovenop het kleed opnieuw vaststikken, al ik zin heb. De cape hangt er nog aan, Queen Mila is nog blij. For now.

vrijdag 27 februari 2015

Cisse Baby!

Mila is een moeilijk kind wat betreft broeken. Jeans wil ze alleen aan als die nergens spant en rimpels maakt ter hoogte van de knie, in de winter moeten ze lekker warm zijn, ze moeten wat meerekken, ze moet er in kunnen spelen en ze moet mooi zijn.
Met de huidige jeansmode, al 3 jaar lang, dat skinny voorschrijft, is dat een probleem zeg ik u. De enige jeansbroek uit de winkel die ze wil dragen is een Levi's die ik toen meebracht van New York. Een soort bootcut model maar dan voor kindjes. Ook de jacobbroekjes draagt ze met veel plezier. Maar soms mag dat eens iets anders zijn ook.

Ik kocht het Cissemodel van Mamasha en vond een lapje paarsachtige, tricotachtige stof in mijn kast.. Veel achtig, want geen idee wat het precies is van stof en het is ook niet echt paars-paars. Ik kocht die ooit eens maar geen idee meer waar en wanneer. Geen paars-fan zijnde bleef die lap ook gewoon liggen, wachten, op een project. Tot ik in Zara een bloesje meebracht voor Mila. Een broek in die paarse stof zou er perfect onder passen.
En Cisse werd geknipt, en bleef dan ook nog een maand liggen... Tijdsgebrek enzo. U kent dat vast.

Een dubbel paspelzakje, brons paspel en een brons Kamsnap. In de paarse stof zit een ietswat brons-okerkleurige stipje.

De achterkant bekijkend denk ik dat de elastiek iets meer mocht spannen, maar ik stikte die vast aan de binnenkant en gebruikte geen knoopsgatenelastiek. Het blijft dus zo.

Bij Raaf en Vos werd ik verliefd op deze gouden derby's. Ze passen ook schitterend bij de broek!

Een schuine vlecht, dat is tegenwoordig haar favoriete kapsel. En oh wat ben ik verliefd op die mooie kleurschakeringen in haar haartjes!
 

Blij kindje!

dansend kindje!

huppelend kindje!

ronddraaiend kindje!
 
 
Ik tekende de 122 voor Mila, en aan de buik en poep zit die ok, maar qua lengte is die maar net gepast. De volgende keer ga ik de pijpen dus iets verlengen. Verder een top patroon, Mila keurde het volledig goed, ik voel dus zeker nog enkele exemplaren aankomen. Nu juist nog wat tijd vinden!

dinsdag 24 februari 2015

cosy in't zetelke

Nu sta ik er blijkbaar voor bekend een bezige bij te zijn. Ik vind dat persoonlijk wel meevallen. Na de kindjesbedtijd kruip ik inderdaad vaak eens achter mijn naaimachine. Maar ook daar heb ik soms geen zin in en heb ik gewoon zin om te zetelhangen. Of om te haken of breien in die zetel.

Nu had ik ooit eens kussenslopen gemaakt, maar laat ons eerlijk zijn, die trokken eigenlijk op niets. Die stoffen pasten niet samen en ik vond die motieven eigenlijk ook niet meer mooi.
Ik had zin om met meer stijl zetel te hangen!
Al een sjans dat Lies net naar ons naaiclubje kwam!


extra grote kussens ook! 50 op 50, met dons, uit Ikea.
Ik stak ritsen in de slopen. Ik foefelde wat, vloekte, herbegon eens, en dan snapte ik hoe die oude gekochte kussensloop in elkaar zat. Enter: mijn nieuwe kussenslopen!

Ik wou enkel gebruiken wat ik nog had liggen van ritsen, paspel of biais. En kijk zeg, ik vond passend moois voor elke stof!

 
 
Ik zit zacht, en met wat meer stijl, in mijne zetel! 

dinsdag 17 februari 2015

a blue deer

Geen idee hoe het komt, maar voor Nena grijp ik blijkbaar snel terug naar blauwige jurkjes. Ze staat daar mooi mee vind ik. Of ik heb wat Picasso in me en heb een blauwe periode, wie zal het zeggen.

Het kind heeft eigenlijk een overvolle kleerkast met kleren van grote zus, maar uit het lapje hertenstof kreeg ik, buiten een rokje, niets voor Mila uit. En ik was in een jurkjesbui. En ik had het in mijn kop gestoken dat dat stofje moest gebruikt worden.
Een jurk dus, voor Nena, en een makkelijke, met niet veel werk aan. Basic, ook graag. En met knoopjes want ik had er die ik graag eens wou gebruiken. Veeleisend? Nee jom, wie zegt dat!

Het kind zit in haar catsjoe-botjes-fase. Zot is ze van die dingen! Ze zou ze altijd dragen. Ook op een blauw kleedje waar moeder al een roze longsleeve onder had gestoken!


Bambi's, ik ben daar toch wat zot van eigenlijk.

Met een coole vintage fisher price platenspeler. Gekregen van de meter. Dat was ne vangst jong die meter!



de onschuld zelve toch eh, dat kind.




Als beleg gebruikte ik een restje van deze jurk van Mila.

Wat een schoon knoopke toch!

 
 
De stof kocht ik al een tijd geleden, geen idee meer waar. Het patroon is de giggle dress van homemade mini couture. De kleinste maat, net gepast voor mijn kleine reuzemeisje. Maar zonder de (belachelijk) grote flappen om een ceintuur door te steken, gezien Nena dat toch maar los zou peuteren.