donderdag 27 augustus 2015

just another manic wednesday

Die maandagen, die zijn meestal het probleem niet. Die woensdagen jongens, die woensdagen, daar loopt het al eens mis.

Ik ben sinds de geboorte van Nena op woensdag thuis, met ouderschapsverlof.
U kent dat wel, in den beginne, dat in uw hoofd perfecte ideaalbeeld dat u daarvan kan hebben. Je doet snel even wat boodschappen en opruimwerkjes in de voormiddag zodat je helemaal klaar bent om de namiddag door te brengen met dochterlief. Samen knutselen, schilderen, bakken,... You name it, ik heb er vast een pinterestbord over. Gezelligheid troef.

De woensdagen in de vakantie, die zijn ook relatief relax. Want niemand moet op tijd klaar zijn voor school. Ik moet zoals tijdens het schooljaar, geen kunst-en vliegwerk doen om mijn boodschappen tijdig van de supermarkt thuis te krijgen en op te bergen, zodat ik net op tijd de peuter in het autostoeltje kan klemmen, met mijn knie haar ontsnappingspoging proberen te verijdelen. Om dan zus te gaan ophalen van school.
Deze laatste woensdag van de vakantie, daar gingen we dan ook  nog eens van genieten jong, echt. Het ging schoon weer zijn, genieten, ijsjes eten, buiten spelen, misschien zelfs een fietstochtje!

Dat was even buiten de chaos van een laatste stuiptrekking verbouwing gerekend. Casa Liezewiezewoes, die kreeg een maand of 2 geleden nieuwe ramen. En Liezewiezewoes, die wilde dan ook nieuwe venstertabletten. Niemand had echter gezegd dat je best die nieuwe venstertabletten steekt op het moment dat de ramen kwamen. Niemand had me ook meegedeeld dat je de zijkant van die ramen ook kan laten afwerken in hetzelfde materiaal van uw ramen. Zodat er geen plaksel aan te pas komt.
Zo komt het dus dat casa Liezewiezewoes 2 maand zonder deftig afgewerkte ramen zat, dat de nieuwe venstertabletten er maar sinds zaterdag inzitten en dat dinsdag én woensdag de boel dat moest geplakt worden, geplakt zou worden.

Plaksel en al in dat huis wonen, not a winning team... Plaksel, al in dat huis wonen én 2 koters, staat gelijk aan een pijltje "Hell, this way please".
Tof was dat er overal in huis werk voor de plakker was. Dat er dus OVERAL plaksel lag, dat dat plaksel uiteraard ook geweldig werd opengetrappeld én dat we beneden parket hebben, met groefjes. Maar bon, we probeerden er het beste van te maken. Ik veegde me tussendoor te pletter, met het idee: wat weg is, is al weg en kan niet meer opengetrapt worden.
Nena, die vond dat het nog niet dolletjes genoeg was, besloot dan maar eens op het parket, met al dat plaksel op én die groefjes in, een kakske te doen. En niet van het stevige ik-pak-het-even-op-met-een-doekske-en-gooi-het-in-de-wc-soort. Neenee, een onvervalste slappe-drets-die-van-de-billetjes-loopt-kakske. Waar we dan ook nog eens in stappen zodat het tussen de teentjes kruipt...

Die 2 glazen wijn en chips voor de tv, die had ik wel verdiend... We kunnen zelfs spreken van onderbetaald worden...





dinsdag 25 augustus 2015

hooray, hooray

it was a holi-holiday!
Deze zomer, dat ging er eentje zijn van staycation enzo. Beetje genieten van mooi weer in eigen land. Genieten van ons terras dat we vorig jaar in september hebben aangelegd, wijntje, bbqtje,... Ik had daar best wel zin in. Er werd niets meer gezegd over vakantie en reizen, tot 3 weken voor onze effectieve vakantie. De Vent...

De Vent, die kan soms zagen zoals een klein kind. Rendierhoedjes schieten dan door mijn gedachten. De Vent, die wou persé op reis en stopte dan ook niet met klagen dat vakantie toch geen vakantie is zonder een reis bij, tot ik zwichtte voor zijn gezaag.

Komt het er nu eigenlijk op neer dat ik zot genoeg was om de kinders en mij te laten meesleuren, in de auto I might add, naar Toscane. Slechts een luttele 1600 km weg... Gelukkig werd de rit gebroken door 3 overnachtingen in Oostenrijk in de heenreis en 2 overnachtingen in tegen het Duitse Nürnberg in de terugreis. Dat we daardoor 4 dagen van ons gekoesterde verlof in de auto moesten doorbrengen, dat vergeet ik gemakkelijkheidshalve. Hoewel de file die we op 2 van die 4 dagen hadden dat niet bepaald gemakkelijk maakt.
Los van de ***** autoritten, was het wel een fijne vakantie. Gelukkig.






 Ik vond dat nu es werkelijk een fotogenieke koe!

Like a boss

 In Toscane verbleven we in Pistoia. Ik ga dat hotel niet linken, het is geen aanrader! Nu ja we lieten het niet aan ons hart komen. We waren vaak op pad. Toscane heeft genoeg prachtige plekken om te ontdekken. Ook al is het voor de 3e keer.
 Vinci



 Lucca



 Pisa. Of zoals Mila blijft zeggen: 'Dat is de scheve toren van pizza eh mama!'

 Firenze








 In Duitsland stopten we in de buurt van Playmobil Funpark. Als je daar ooit in de buurt bent, en je hebt kinderen tot een jaar of 10 bij, een aanrader! Niet duur en een hele dag pret! Klimmen, graven, waterpret,... De meisjes vonden het fantastisch!






 

Kom, ik ga niet klagen, het was een fijne tijd, we genoten, we verdikten (allé ik toch) van het lekkere eten, het was geslaagd!

donderdag 20 augustus 2015

gevouwen beest

Het lijkt zo een soort van origamiding, een gevouwen beest. Maar buiten een occasionele kraanvogel is hier weinig origami te bespeuren thuis. Vouwpapier genoeg nochtans. U kent mij en mijn voorraad intussen wel.

De lieve Wendy van Petite couture, die kwam tijdens het Sewing is Fun-jaar eens op bezoek met haar mooie stofjes. Altijd fijn, zo een life stoffenwinkeltje tijdens een naaibijeenkomst!
Ik kocht pareltjes daar, waaronder een lapje Cotton + Steel, mintblauwachtig, met beestjes op. Instant love, dat lapje met al die diertjes op.
Dat lapje en kleur bleken geweldig te passen bij Nena. En werd dus gereserveerd, voor een aller schattigst jurkje vind ik persoonlijk.

Voor wie zou twijfelen: ja die schattige peuter kan boos kijken!

Het bovenpand uit SVDHZ verknipte ik. Het bovenste deel werd uit een strook die ik eerst plooide en vast stikte geknipt. In het wilde weg, geen vaste afmetingen. Zo ontstonden een hoopje gevouwen beesten.

Ze snapte de regel 'Wie de poppenwagen vastheeft mag er mee spelen' ten volle, want ze liet hem niet los, ook niet om een dansje te doen. Zie dat zus er ineens me weg is...
 

Schattig toch!
 
Het rokgedeelte is een stofbreedte gerimpeld.


Kleine poppenmoeder

 
 
Mila heeft het vaak moeilijk met nieuwe dingen. Ik kreeg haar geen jurk verkocht met plooitjes. De zwanenjurk was al een overwinning! Maar bij het zien van deze jurk vroeg ze zelf of ze 'een paar jurken, met van die plooitjes zoals Nena' kreeg.
Zij vraagt, ik draai. To be continued...

zondag 16 augustus 2015

Oude schatten

Ik hou erg van rommelmarkten. Vintage vondsten doen, kuieren, bedenken wat een ongelooflijk verhaal er achter dat mooie porseleinen servies zit, hoe gelukkig die mensen vast waren met dat mooie trouwservies...

De grootste schat vond ik echter terug bij de Bomma, op 1 van de leegstaande slaapkamers bij haar.
Al lang vergeten dat die er was.
Een prachtige oude poppenwagen, in donkerblauw velour, met kap. In perfecte staat! Waar ik nog mee heb gespeeld als klein meisje en waar mijn eigen mama als kind nog vrolijk mee het tuinpad afreed. Vreugdedansjesblij waren we!
Op een mooie dag wandelden we naar de Bomma, die hier erg handig maar 3 km van ons deur woont. We haalden de poppenwagen op, legden er poppemie in en reden gelukkig naar huis.

Uit mijn stoffenkast haalde ik ook nog zo een verborgen schat. Eigenlijk niet verborgen, want ik wist nog perfect dat ik ze had. Ik weet nog perfect dat ik die kocht, toen ik haar nog maar net kende en ze Vermiljoen had uitgenodigd om een home sale te houden. Ik wist ook perfect dat ik die schat reserveerde voor iets voor mezelf. Maar dat selfisch sewing, dat liep hier de laatste tijd niet erg vlot. Waardoor ik plooide, toen Mila de lap stof te zien kreeg en bleef zagen om er een sjumsjuut uit te maken. Het kind wou een jumpsuit, ze kreeg er eentje.
Ik zocht mijn La Maison Victor en tekende. Mila draagt nu meestal een 128, wat nog wat ruim zit, maar een 122 is vaak te klein. Hier tekende ik toch maar een 122 na meten. Die 128 zou echt wel erg breed geweest zijn.

 Ze kijkt vaak net zo verliefd naar het poppenkind als ik naar mijn kinders.
 

Schoon rond dat poepke.

Ik had in mijn voorraad knoopjes in dezelfde tint blauw als het hartje van de blauwe bloemen.
In het stofje loopt hier en daar een zilverdraad geweven. Ik vind ze persoonlijk echt prachtig!  
Ze is ook erg zacht en heel licht. Een beetje zoals double gauze, maar dan geen double gauze.


Roze satijnbiais uit Veritas doet dienst als knoopkoordje 

 
 
Het kind is blij en zo fier als een gieter. Momenteel 1 van de favoriete stukken uit haar kast!
En stiekem ook 1 van mijn favoriete stukken. Ik heb nog een lapje over, dat reserveer ik dan maar voor volgende zomer. Dochter 2 staat ook mooi in die kleurtjes!