dinsdag 15 april 2014

in galop!

Paarden, ik heb er niets mee. Ik ben er niet speciaal tegen, maar ik heb er zeker niets mee. Zolang die lopende kakmachines (elke keer ik een paard zie lopen op straat, is dat aan het kakken!) uit mijn buurt blijven vind ik het best. In een straal van 50 meter blijf ik liefst paardvrij.

Vrij moeilijk met een paardengekke nichtje en paardengekke dochter. Het nichtje, die leert nu paard rijden, die dochter van mij is nog te klein. Gelukkig. Ik hoop tegen dat ze 7-8 jaar is en echt zou kunnen leren paardrijden, dat de liefde over is. Want ik heb absoluut geen zin om mijn weekend te slijten in een manège, met mijn schoenen vol paardenkak (echt, ik heb daar trauma's van, van paardenkak!), waar het wemelt van de vliegen, of hell no, ommegang-toestenden mee te moeten doen omdat dochterlief wil paardrijden. Ma bon, zover zijn we nog niet! We kunnen nog steeds een hond kopen ter compensatie! Die drollen zijn kleiner. maar genoeg over kak gepraat voor een dag!

Toen Marijke een tijdje geleden stofjes kwam verkopen tijdens Sewing is Fun had ze een paardenstofje bij. Ik negeerde die handel, geen fan van paarden zijnde. Mila was toch niet mee naar de verkoop, ze zou nooit weten van het bestaan van de paardenstof!
Maar toen ik later blogs zat te lezen en mijn meid deze jurk aan Mona haar lijfje zag zitten begon het gezaag en gezuur! Ze wou zo graag een paardenjurk! Ik plooide. Ik kocht de paardenstof bij Marijke. En maakte dan maar een jurk. Ik haalde er nog eens Homemade mini couture bij en maakte de giggle.



Die flapjes vallen belachelijk groot uit die paste ik die wat aan.

Zilver ceintuurtje (van Veritas) in plaats van een striklint. Ik maakte wel een aqua-met-witte-bolletjes-striklint maar de glitters krijgen de voorkeur van de kleine dame.
 En zie wat een schoon knoopjes ik vond in mijn verzameling!


De 'Jihaaaaaaaaa' moet u er maar bijdenken.


Hoe mooi passen onze schoenen hier niet bij!

Ik moet nu toegeven, het eindresultaat vind ik al bij al beter meevallen dan eerst gedacht. Ik zal nooit erge fan zijn van de jurk, maar het kind is zielsgelukkig. En dat maakt mij dan ook wel content.


woensdag 9 april 2014

minty fresh

Het grote kind hier, die heeft een heel eigen gedacht, en bij momenten zeker als het op haar kleren en de kleuren daarvan aankomt.
Ik maakte al een paar keer een jas, die madam dan resoluut weigert aan te doen. Dat geeft taferelen ten huize Liezewiezewoes...
Mila is een geboren drama Queen, met een grote Q! En een toneeldiploma, dat ook.
Vraag je haar in het begin van het jasjesmaakproces of ze de stof mooi vindt, krijg je bijna altijd een enthousiaste 'JAAAAAA!', waarop ik besluit 'Ok, ze ziet de stof graag'.
Is het jasje af en moet ze passen begint het drama. Dan zijn de mouwen te klein, dan prikkelt het in haar nek, dan is het toch wel ineens te groot geworden, om daarna te smal te zijn. Resultaat: ze draagt de jasjes niet. Zonde van de stof, zonde van mijn tijd.
Na het maken van de laatste jas voor haar , het bijhorende drama die dat met zich meebracht, het dreigen met het niet maken van een jurk in paardenstof als ze de jas weer niet zou dragen en het extra dreigen dat ik dan alleen nog lelijke jassen zou kopen voor haar had ik het wel even gehad met jassen voor Mila. Hoewel ze nog een zomerexemplaar nodig heeft maar dat negeer ik heeeeel eventjes.

Ik focuste me dan maar op Nena, een tienmaandertje met weliswaar een eigen wil maar nog niet de mogelijkheid zich uit te drukken. Ook zij had een nieuw jasje nodig, het vorige exemplaar kon niet meer dicht. Buik, dat hebben mijn kinders in overvloed.
Ik wou een jackie maken voor Nena, liefst in zo een leuke mooie zachte kleurtjes na het zien van deze pracht!
Ik plande net een metertje van die stof in te slaan bij haar (want je je kan die kopen via Ienemienie!! Handig!) toen ik toch nog ergens verborgen in mijn kast onder een hoop andere stof een lap tegenkwam in die kleur. Winkelen in eigen kast, instant voldoening!

Ik maakte de 86/92 en die zit nu goed voor Nena, het is een beetje trekwerk aan de buik, maar dat is bij alles zo. De mouwen zijn wat lang maar ik liet ze wel zo. Ik hoop dat de kleinste dame nog wat zal 'uitgroeien' als ze eindelijk begint te kruipen en te stappen.











Ik werkte alles af met een beetje lichtgele biais die ik vond in de Veritas.
De knopen komen nog maar eens van mijn Mijnheer Moleke, die nog maar eens de perfecte knoop vond voor het jasje! Een waar genie die man!

Ik heb geen idee meer van waar de voering komt, die lag al een tijdje in mijn kast en bleek nu perfect te passen bij het jasje.
Ik stikte ook nog een enkele laag flanel tussen het jasje, om het zo meer tussenseizoen te maken gezien het nu toch nog koud kan zijn.


Ja ik weet dat dit nogal belachelijk veel foto's zijn voor dat jasje, maar geef nu toe, dat kind zit daar zo überschattig te wezen, ik kreeg het niet over mijn hart om ze niet allemaal te gebruiken!


En oh ja, het drama betreffende Mila haar Jackie is wel opgelost, ze draagt de jas nu wel. Maar die begint voor dit weer toch net iets te warm te worden. Misschien toch nog een poging doen voor een jasje?

vrijdag 4 april 2014

Soms vraagt een mens zich af

We zijn terug van skireis, al een weekje intussen, en dat ging goed, daar in Oostenrijk. Mila leerde flink skiën, leerde ook dat op je gezicht vallen bij skiën normaal is en dat je tijdens een après-ski gerust luid mag meezingen met foute nummers.
We sliepen ook veel. Om 20u was Mila doodop en bleven wij ook op de kamer nog wat lezen, om dat rond 21u30 in slaap te vallen, ononderbroken, tot 7u30. Een grote luxe, waar ik al meer dan een jaar niet meer van kon genieten!
Ik heb er van genoten, maar was toch ook wel heel erg blij dat ik Nena terug zag, na een week. Ze werd dan ook plat geknuffeld, besnuffeld (want ja die ruikt zo lekker eh!) en gekust dat het een lieve lust was!
Dit dus voor moest u zich afvragen hoe het ons verging op vakantie.

Mij dingen afvragen, dat doe ik vaak eens, bewust en onbewust. Mijmeren, stilstaan bij de crossroads van het leven, keuzes die je leven richting hebben gegeven overdenken.
Zo vraag ik me wel vaak eens af hoe mijn leven er had uitgezien als ik in het 2e middelbaar een andere wiskundeleerkracht had gehad. Dat mens had het op z'n zachts gezegd niet voor mij. Ze kon ook niet goed lesgeven. Gevolg: ik was maar net geslaagd voor wiskunde en mocht bijgevolg geen wetenschappen-wiskunde volgen. Dat vind ik tot vandaag nog steeds erg jammer. Wat als?

In de luchtigere sfeer van 'Ik vraag me af' kwam ik deze morgen dit hier tegen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iets wat zij maakt in slechte aarde zou vallen gezien het steeds met veel zorg en liefde wordt gedaan...
Ergens was ik wel blij dat ik niet de enige ben waar een zelf gemaakt cadeautje niet altijd met veel enthousiasme wordt onthaald. Maar leuk is dat niet.
Zo heb ik ooit, zo een 3 jaar geleden, heel lang gedaan over het zoeken naar een stofje en de zachtste fleece ooit waarvan ik zeler was dat het de smaak van de ontvangers was, om daar met veel zorg een dekentje uit te maken voor een pasgeboren kindje, samen met een bijpassende knuffel. Dat was een extra cadeautje, bovenop het cadeautje van de lijst. Er werd eens bedenkelijk gekeken, en niets gezegd. Compleet niets. Gelukkig was het een babyborrel en kon ik doen alsof ik iemand zag staan die ik kende...
Of die keer dat een zelfgemaakt rokje als 'oh, heel speciaal wel eh...' werd omschreven. Dan weet je ook wel hoe laat het is.
Ik ben bijgevolg nogal schaars geworden in het geven van iets zelf gemaakt.
 Deze 'gebeurtenissen' waren weliswaar voor er een heuse hype is ontstaan van het naaien en stikken, voor Elke Van Elderen haar naar mijn mening slechte naaiboeken met gepikte ideeën uitgegeven heeft en heel Vlaanderen plots DIY is.Want toen ik een 3tal weken geleden op een tweedehandsbeurs van de gezinsbond stond had ik 5 stuks mee die ik zelf had gemaakt, in een poging daar nog een 4-5 euro van te krijgen. Dat waren nu net de stuks die ik snel kwijt was. Op nog geen half uur waren die verkocht.
Weird, punt. Maar ik klaag niet.

Maar nu vraag ik me dus af of u ook ooit al zo een, laat het ons een ongemakkelijke situatie noemen,  heeft meegemaakt? En bij welke gelegenheid?

En moest u er ooit aan twijfelen: ik ben altijd blij met een zelfgemaakt cadeau!

dinsdag 18 maart 2014

Wanneer je het leven even voorbij blijkt te lopen...

Het is druk de laatste weken, pokkedruk zelfs, en dat vind ik niet zo fijn meer. Afspraken, etentjes, zieke kuisvrouwen,... Ik loop mezelf voorbij, in een recordtempo, dat wel.
Tijd voor mezelf is zeldzaam geworden, als ik iets wil doen voor mij, schiet er iets anders bij in.
Want ja, ik probeer per week 3 keer te lopen en dan ook 1 avond naar de spinningles te gaan, maar als ik dat doe, dan heb ik weer minder tijd om thuis op te ruimen, strijk te doen en dan loop ik lastig dat het zo een boeltje is thuis!. Moet ik ook vaak tegen Mila zeggen: nu even niet, ik heb geen tijd! Om me daarna vreselijk slecht te voelen als ik dat beteuterde gezichtje zie. Maar ga ik niet gaan lopen, voel ik me ook niet denderend. Ik doe dat graag, wat gaan lopen, maakt mijn hoofd even leeg. Maar ik train eigenlijk ook, want op 1 mei doe ik nog eens mee met iets zot.
Nogtans nekeer gewoon een hele avond in de zetel hangen zou ik ook wel appreciëren. Maar geen tijd! Want dan voel ik me schuldig! Ik had zoveel andere dingen kunnen doen.

Veel tijd om achter mijn machines te zitten heb ik ook al niet. Ik ben al meer dan een week bezig aan een jasje voor Nena, en ik heb toch al een zak gestikt. De jas, die is nochtans dringend, want het kind kan met moeite in haar huidige exemplaar.
Dat ik met mijn stomme kop heb aangemeld om wel weer de pakjes voor het schoolfeest te maken beklaag ik me ook al halvelings. Hoewel de ideetjes van dit jaar minder tijdrovend blijken dan  die van vorig jaar.

Komt er nu bij dat we volgende week op skivakantie gaan en dat er dus nog valiezen moeten gemaakt worden. Nena blijft logeren bij moemoe en vava, wat al veel gejank van mijn kant meebrengt ook. Ik mag niet denken aan het afscheid vrijdagavond of ik zit al met tranen in mijn ogen. Het kindeke, die gaat dat niet beseffen, maar ikke, ik wel. Ik troost me met het feit dat Mila het waarschijnlijk heel erg tof gaat vinden, om nog eens een héle week de onverdeelde aandacht te krijgen.
Die reis wil ook wel zeggen dat ik nog alles wat Nena deze week heeft aangehad moet wassen en strijken tegen vrijdag gezien ze nu niet zo overdreven veel kleren heeft en ik alles wat ze heeft moet meegeven, accidentjes met de kleren in het achterhoofd houdende.

Chronisch slaaptekort, dat heb ik ook al overgehouden van de drukke periode. En wallen, veel grote donkere wallen, die ik moet camoufleren om er niet een beetje dood uit te zien. Maar mijn potje goeie camouflage is bijna op, dringend tijd voor een nieuw...
En hoewel ik de meeste geplande dingen wel leuk vind op zich (want wat is er nu niet leuk aan afspreken met vriendinnen!), is de tijdsspanne waarin al die dingen gepland waren te kort. Om u een idee te geven, op 3 weken tijd heb ik welgeteld 4 avonden gehad waarin ik niets te doen had en ik dus gewoon eens in de zetel kon zitten. De laatste week waren dat 2 etentjes, 2 familiebezoeken die gepland waren, 1 naaiavond op school voor de schoolfeestpakjes en verkopen van kleertjes op een tweedehandsbeurs van de gezinsbond die ik een hele zondagnamiddag heb gedaan.

Ik hoop dat de komende reis toch iets of wat rust gaat brengen, dat ik wat ga kunnen bijslapen en mijn batterijtjes opladen, dat ook graag. Het is vandoen.

vrijdag 7 maart 2014

De rok van Murphy

'De Grote Mislukking', 'Veel gevloek en gefoeter', 'Typisch dat dit mij weer moet overkomen',...
dat waren allemaal titels die mijn gedachten even passeerden toen ik dit bericht begon te schrijven.

Ik kan zeggen dat ik er op vooruit ga op naaiskilgebied. Ik ben zeker nie de pretentieuze trut die beweert dat ze werkelijk geweldig is en dat alle maaksels top zijn, want u weet even goed dan ik dat dat dik gelogen zou zijn. Maar toch, ik vind dat ik er wat op vooruit ga, nah.

Hoewel die vooruitgang toch wel even ver te zoeken was toen ik aan deze rok begon.

Ik kocht een hele tijd geleden al eens een lapje stof bij veritas, van die Sew-be-do collectie. Geweldig fris, tikje fluo, mooie pastel ook. Paste ook perfect bij onze nieuwe schoenen!
Ik knipte een gewone tailleband voor Mila en plande een rokje met plooitjes vooraan en achteraan die ik er gewoon zou symmetrisch inleggen en een rits in de zijkant. Piece of cake, uiteraard!

Ik stikte 2 stofbreedtes aan elkaar, markeerde de middens zodat ik de plooikes schoon kon leggen en echt, da was schoon, effenaf! Symmetrie alom! Ik spelde de boel aan de tailleband en bekeek alles al eens vanop afstand. Frons 1 verscheen... De zijkanten, da was toch datte nie, ik had die niet uitgeschuind, waardoor de hele gelegenheid nogal plattekes viel aan de zijkant. 

Ok, plooikes es aan de zijkant gehangen, da viel precies nogal mee! Schuiner viel het wel! Plooikes aan de zijkant ging het dus worden, met een rits achteraan dan. Dat het kind eigenlijk geen lichaamsbouw heeft om de zijkanten te accentueren, daar trekken we ons niets van aan! 

Frons 2: die rits achteraan, ah nee, dat gaat niet, want dan loopt er vooraan een naad, en dat zie je. Mmmmmm, naad dan achteraan, maar sluiten met een rits, nee dat gaat niet. Een knopenpad!  Denken op het scherp van de snee! Man wat was ik goed bezig! Dat ik vergeten was de tailleband af te meten op Mila kwam hier goed uit.  Dan kon ik de knopenpad mooi afwerken.

Rok en tailleband werden aan elkaar gestikt en gepast bij Mila. Maar de tailleband, die zat dus niet goed. Gezien die recht was geknipt sloot die niet mooi aan aan de buik en de poep. 
Denk denk denk over frons 3... Idee! Ergens in mijn kast moest er nog een stuk dikke elastiek liggen! Ik rijg dat door de tailleband! dan gaat dat schoon aansluiten! Puik plan!

Kast werd overhoop gehaald, elastiek werd gevonden en geregen! En vastgestikt aan de rand van de tailleband. Slecht plan zo bleek, want ik had er niet aan gedacht dat ik nog 2 keer moest omslagen om de knopenpad zo te maken. Maar he, met wa stoom van mijn strijkijzer en snel stikken komt dat misschien wel goed!
Het zag er lang niet slecht uit na het omstikken! Tijd om knopen te zoeken! Ik vond er een paar perfecte! zelfde zachte blauw! Da ging schoon zijn jong.

Ik stel mijn knoopsgatspul in en begin eraan, compleet uit het oog verloren dat mijn naald door 3 lagen elastiek en 2 lagen stof moest... De bovenkant, die zag er nie slecht uit, ma de onderkant, daar was mijn hele klosje garen in vastgelopen. Wat nogal logisch was. Ik verwijderde de naald uit de machine, want ik wou nier persé in mijn vinger steken. Maar de knoopsgatenvoet, die zat muurvast! Knippen, peuteren met mijn tornmesje, niets hielp. Beetje trekken, dat leek wat draad los te krijgen! Beetje harder trekken, het lijkt te lukken! Ja! Maar toen zei er iets krak, en krak, das nooit goed, tenzij het gaat over een krokant koekje. Maar gezien ik op dieet ben eet ik geen krokante koekjes. Ook geen zachte.
Maar wat er krak zei, was mijn knoopsgatenvoet. Los, dat was hij wel op dat moment. Maar ook wel compleet onbruikbaar wegens in 2 stukken. 

Frons 4 was dus een feit, hoe lossen we een knopenpad zonder knopen op? Want ja, die rok, dat moest wel direct afgewerkt worden!
Ik herinnerde me vaag dat ik ook nog ergens drukknopen heb om vast te naaien! Ik zou die innaaien, en dan bovenaan de knopen aannaaien maar dan voor de sier! Geef toe, mijn denkwerk en snelheid van problemen oplossen, das top! 
Ik had maar 4 drukknopen meer, en ik had er 5 nodig voor de rok, bummer!
Kamsnaps dan? Eigenlijk geen optie voor aan die elastiek want das te dik om een kam in te snapsen. Combineren dan! Een drukknoop met valse knoop aan de tailleband, en kamsnaps onderaan! I'm on fire! Ik prees mezelf ook even gelukkig dat ik hamster.

De rok werd dus afgewerkt. Ik beschreef mijn werk 's avonds aan haar en ik kreeg een bedenkelijke blik. Terecht misschien wel, want plooikes aan de zijkant, das nooit een goed idee. En drukknopen en kamsnaps en die elastiek? mmmmmm
Ok, ik beken, het is zeker nie de schoonste rok, verre van flatterend, maar het stofke is zo schoon dat Mila hem wel zal dragen. Al is het maar thuis, om in den hof te spelen. 





zwierende haartjes!

plooikes op z'n best!
Hier zie je wel die tailleband bovenaan wat minder flatterend aan de buik zitten. 

Misschien, als ik veel zin heb, dan maak ik hem wel eens los. Of nee, dan knip ik de tailleband er af. Wie weet heb ik dan genoeg stof om iets voor Nena te maken. 



dinsdag 4 maart 2014

Survival modus

Ik vertelde al eens dat Mila een verjaardagsfeestje kreeg met haar klasgenootjes. In het slechtste geval gingen ze met 20 zijn, die bende kleuters. Het lot was me evenwel goedgezind en ik kreeg slechts 14 exemplaren over de vloer! Hoera!

Dat feest was afgelopen zaterdag en ik kan u meedelen dat alles wel goed is verlopen: er zijn geen gewonden gevallen, er is niets gebroken en er waren niet zo heel veel jankers.

Het begon al veelbelovend toen er een paar jongens arriveerden, in hun riddersoutfit, compleet mét zwaard... Ok, daar had ik even niet aan gedacht, dat die klein mannen een zwaard zouden meehebben én dat die daar op elkaar mee zouden gaan motten...
Held Van De Dag vriendin Mieke had gelukkig nogal snel door dat die zwaarden binnen niet het beste plan waren. Zwaarden werden dan ook geconfisqueerd! Dat was namelijk zo in die riddertijd. Kon je je belastingen niet betalen, werd er wel iets in beslag genomen.

Het aantal activiteiten werd een beetje beperkt. Er lagen kleurplaten op de tafel, van ridders, draken, schilden en prinsessen. Een deel van de prinsessenplaymobil werd ook beneden gehaald en dat zorgde voor de nodige verstrooiing terwijl ze aan het wachten waren op hun beurt voor de grime. Prinsessen en ridders werden vlotjes geschminkt. Wat me opviel, aan al die verschillende kindersnoetjes, was dat ik bij het ene kind plek tekort had om alles in die grime op dat kleine gezichtje te krijgen en dat ik bij het ander kind wat gezicht op overschot had. Maar dit geheel terzijde.
Na het versieren van de kroontjes mochten ze taart eten. Ik bakte op vrijdag een appeltaart, chocoladetaart en een hoop gewone cakjes. Ze vielen in de smaak, die taarten, want veel had ik niet meer over.

Als laatste activiteit namen we de kindjes mee naar buiten, op schatzoektocht. Dat vonden ze leuk en ineens waren ze ook heel gefocust! Zo een schat zoeken, das een heel werk voor zo een kleintje.
De schatkist bevatte voor de jongens een zwaard, maar een zwaard dat ze enkel thuis en buiten mochten gbruiken... *ahum* . Voor de meisjes zaten er armbandjes in de kist.
Ik zeg het u, op de moment dat die kist open ging, was het alsof er een berg vliegen op een pot confituur afvlogen! In ongeveer 10 seconden zaten er 4 kinders in die kist en lag al de rest er zowat bovenop!

Terug thuis werden er nog wat chips gegeten. Er werd ook gekibbeld om wie nu uit welk potje een chipje mocht nemen. Hier keek ik even met verbazing naar een kleine slimmerik.
Je hebt die enkele kinderen die kibbelen om dat laatste chipje in dat rode potje. (Het rode potje was het populairste potje: het was exact hetzelfde van alle andere potjes, maar die waren niet rood. Dat was blijkbaar hét kleur voor veel kinders.) En dan heb je dat ene slimme (geniale vond ik zelfs!) meisje, die haar niets aantrekt van het kleur van het potteke, al de rest maar laat vechten om dat ene potje met die laatste chips in, en intussen alle ander potjes van tafel op haar gemakje kan leegeten.

En toen, toen was het 17u en was het zowaar nog een grotere chaos dan ervoor. De ouders kwamen toe, hun spruit ophalen. Het was een beetje zoekwerk om in die berg kinderen, schoenen en jassen die mijn living op dat moment vormde de goeie exemplaren te vissen.

Het enige kleine mini-momentje van paniek vormde hem omstreeks 17u10. Stel u voor: de meeste kindjes zijn al weg of ben je aan het uitzwaaien, er zit nog 1 prinses in de living, te wachten op haar ouders, onder de tafel liggen nog 4 schoenen en geen van die schoenen is van uw eigen kind. 1 paar was van de nog wachtende prinses, 1 paar schoenen had op dat moment geen baasje...
Paniek dus! Waren we nu echt een kind kwijt? Buiten vergeten bij de zoektocht?? Nee dat kon niet want anders zouden die schoenen niet binnen staan! Ahja, ook waar...
Kind heeft zich goed weggestopt?? Ja! dat zal het zijn! Ware het niet dat er echt wel niemand verstopt zat in de living of keuken, ook niemand boven of in de kelder, niemand in den hof of in de garage...
Euh, tja, dan is dat kind naar huis op zijn kousen zeker eh?? Dat bleek dan, gelukkig, ook het geval. Ik zag de krantenkop al voor me! 'Schoenverslaafde moeder verliest schoolvriendje van dochter maar redt de schoenen!'

Goed, dat feestje, dat zit er op. We hebben het overleefd, al hadden we toch wat nood aan alcohol...

donderdag 27 februari 2014

5!











Mijn kleine babymeisje, die ook al grote zus is geworden... Vijf jaar al! Een heel handje vol! Wanneer is dat nu gebeurd, dat groeien?

De verjaardagskoffer van school kregen we een paar dagen op voorhand mee. Daarin mogen de kindjes hun favoriete spullen stoppen om mee te spelen en over te vertellen. Bij ons werd die gevuld met 2 verkleedjurkjes, een K3-cd, poppen en uiteraard paardenspulletjes.
Die koffer werd verder aangevuld met bordjes, servieten, bekers, kinderchampagne en veel vers fruit. We trakteerden de klasvriendjes op gezonde fruitbrochettes die ze zelf mochten maken. Ik ging dus het gevecht aan met een ananas, wat mango's, kiwi's, meloen, druiven, appels en bananen.
Ze was fier, die kleine meid van mij. En zenuwachtig, dat ook. Gelukkige verjaardag lieve schat! Je bent al 5 jaar de zonneschijn in ons leven!