maandag 24 november 2014

Omdat het soms ook gewoon es serieus is in het leven

Dat gaat hier een lang en misschien wat droog bericht worden mannekes, zeg nie dat ik u niet heb gewaarschuwd!

U weet het misschien al, of u weet het misschien nog niet. Maar ik trek me erg weinig aan van wat anderen denken. Wat iemand denkt van mijn roze blinkende broek? Ja zeg, ik vind dat een geweldige broek. Wat zou het me dan kunnen schelen dat iemand anders dat niet vindt?
Das wel een gemak, me zo weinig aantrekken. Instant stressrelief, ik zeg het u.
Ok, de ene dag is dat al makkelijker dan de andere.
Naast een slanke dame staan aan de kassa in de kantine op het werk, met op haar plateau een bord sla en tomaat, op mijn bord een portie vol au vent met frieten én mayonaise, werkt soms misschien iets demotiverend. Maar meestal denk ik: 'Help zeg, leef daar es op, dag in dag uit sla en tomaat', om daarna al te denken aan een dessert.

Waar ik wel es wat lastig van kan lopen, is het gevoel dat sommige artikels me 'aansmeren'. Ik hou niet van hokjedenken.
Ik geef toe: ik zou het zalig vinden, tijd om eens alles op mijn gemak te kunnen doen. Zalig veel tijd 's morgens om kindjes klaar te maken en naar school te brengen, om daarna in alle rust boodschappen te doen, een lekker gezonde maaltijd klaarzetten, kindjes ophalen van school, samen spelen en knutselen, eten, badje, bedje... Ideaal en romantisch lijkt dat, en zo heel erg onrealistisch...

Ik werk sinds dit jaar 4/5. Ik heb gekozen om mijn ouderschapsverlof zo op te nemen. Op woensdag ben ik thuis. Wat een zaligheid dacht ik toen. Woensdag shmoensdag denk ik nu vaak.
Want zo ziet een gemiddelde woensdag er uit:
7u: opstaan en mezelf klaarmaken
7u30: Mila wakker maken en helpen met tandjes poetsen en opfrissen
7u45: Mila eten geven, zelf iets in mijn mond proppen, schooltas maken, Mila helpen met ritsen en knopen aan haar kleertjes
8u10: Nena uit bed vissen, kleren aandoen en een fles melk geven
8u25: Mila haar haartjes kammen, proberen 2 dezelfde schoenen te vinden voor Mila, proberen te achterhalen waar Nena haar schoenen heeft verstopt
8u35: jassen aan, oorlog voeren over een sjaal die niet wil aangedaan worden, Nena half klem houden om een muts op haar hoofd te krijgen.
8u40: al te laat kinders in de auto proppen en snel vertrekken, in de hoop Mila om 8u50 als de bel gaat af te leveren aan school
tussen 9u en 11u15: boodschappen doen, boodschappen wegzetten, opruimen, was strijken en opvouwen, was wegleggen. Intussen Nena entertainen.
11u15: vertrekken om Mila op te halen van school want die is al om 11u30 gedaan.
12u: met veel sjans al thuis en dan eten.

En tot voor kort zag het vervolg van die woensdag er zo uit:
12u30 a 13u: Mila klaarmaken voor de dansles
13u: vertrek naar de dansles, Nena naar mijn papa voeren voor haar dut terwijl het dansles is.
13u30-14u30: dansles
14u45-15u30: Bibliotheek boekjes gaan halen
16u: Nena ophalen van mijn ouders
16u30: eindelijk thuis, maar al tijd om bijna aan het avondeten te beginnen.

En dan is het dus etenstijd. Wat ook niet zo romantisch verloopt. Want ja, die gezonde maaltijd die je in gedachten had, daar zal kind 1 niet van willen eten, wegens geen ketchup die er bij mag én wegens aanwezige groenten die geen rode kool, wortels of tomaten zijn tout court.
Kind 2 strooit vrolijk rond met haar eten nadat ze het vakkundig tot moes heeft genepen. Om dan de restjes die aan haar handen hangen te aanzien als een soortement gel die met veel gevoel voor show in haar haar wordt gewreven.
Tijd om de keuken op te ruimen. Of te ontsmetten, wat soms beter zou helpen. Bijna de hele keuken kuisen dus.
Om dan daarna de kinders in bad te steken en de halve badkamer te mogen dweilen. Tegen dat dat gedaan is zegt de klok al dat het na 19u is. Nog een half uurtje spelen dan met die kinders, Nena nog een fles melk geven en dan eindelijk, om 20u, bedtijd.

En dan, dan kan ik eindelijk zelf een douche nemen, mij nog een goei uurke en een half in de zetel zwieren, en zelf gaan slapen. Alweer een woensdag die erop zit.
Ok, nu heb ik de namiddagrush niet meer want Mila wou niet meer naar de dansles. Maar de poetshulp is hier wel op woensdagnamiddag, wat maakt dat ik eigenlijk niet op mijn gemak zit in mijn eigen kot.
Ja de poetshulp, ondanks het feit dat ik 4/5 werk. Een luxe waar ik graag iets voor over heb. Een luxe die zorgt dat ik tijdens de gewone werkdagen ook niet nog eens moet staan dweilen en stof afdoen.

Wat ik vooral wil zeggen is:
Ja, ik zou graag de tijd en de luxe kunnen hebben om mijn kinderen te zien opgroeien. Ja, ik wil graag een paar extra dagen, zodat ik tijd aan hun kan spenderen. Ja, het is tof dat ze mij kennen, en dat ik hen ken. Ja, ik vind het leuk om hen te verwennen met wat zelfgebakken taart en wafels. Tot hier volg ik het eerste artikel.
Het is belangrijk om je kinderen genoeg te zien, het is belangrijk hun een warme en veilige thuis te geven, waar ze altijd ten alle tijde terecht kunnen. Of ze nu 5 of 15 zijn. Of ze nu een probleem hebben met een stokpaardje dat stuk is, of een probleem met hun lief in hun tienerjaren.
Maar nee, ik kan daarom niet voltijds gaan thuis blijven. Ik kan dat niet, toch niet zonder dat er ongelukken gebeuren. Ik heb tijd nodig, enkel voor mezelf. Tijd om wat te naaien, om in de zetel te hangen en dat te kunnen, tijd om iets te gaan drinken, tijd om mijn eten warm op te eten zonder 10 keer te moeten rechtstaan. Ik kan dat ook financieel niet. Ik ben gesteld op af en toe eens gaan eten, een uitstapje, reizen,... Dat zijn dingen waar ik liever niet teveel op bespaar.
En dan hebben we het nog niet over later, als de meisjes groot zijn en hun eigen nest gaan bouwen. Ik wil hun dan graag kunnen helpen. Een centje toesteken, hun af en toe iets extra geven zodat ze toch net die mooiere tegels kunnen nemen. Of dat ze ondanks de vele werken aan een huis toch nog een paar schoenen kunnen kopen. Dat zijn dingen die moeilijk zouden gaan, gesteld dat ik niet of maar halftijds zou werken. En dat zou ik erg jammer vinden. Want dat is de hulp die ik nu ook al eens van mijn ouders krijg, en hun daar zo vreselijk dankbaar voor ben.

Maar nee, het gevoel dat ik overhoud aan zo artikels, dat hoef ik zeker niet. Ik moet en wil me niet schuldig voelen, omdat ik niet thuis blijf bij de kinderen. Ik wil me ook niet schuldig voelen omdat ik soms eens verlang naar een kinderloze dag. Ik wil me ook niet schuldig voelen omdat ik toch kies om te gaan werken, met 2 kleine kinderen. Ik wil me ook niet schuldig voelen omdat ik 'maar' 4/5 werk en toch een poetshulp neem. Ik wil me niet schuldig voelen omdat ik die dag in de week wel thuis ben, al is het om een hele dag om en weer te vliegen met kinderen.
Maar wat ik zeker al niet wil, is me extra schuldig voelen, voor iets wat in mijn ogen vaak een utopie is.

Want geef toe, we zien onze kinderen graag, zonder twijfel. Ze zijn lief, schattig, komen je knuffelen en houden onvoorwaardelijk van jou zoals je bent. Maar het zijn ook kleine monsters. Die nooit content zijn, die steeds alle aandacht eisen en als ze die niet krijgen, het kot op stelten zetten. Monsters die alle speelgoedbakken uitkiepen en dan op zoek gaan nog wat extra die ze op de berg speelgoed kunnen zwieren. Monsters die met stift overal optekenen, behalve op hun blad.
Het is een rush om alles gedaan te krijgen op een dag, het huis iets of wat bewoonbaar te houden én de kinderen tevreden houden. En dan is er niet altijd tijd om een taart of wafels te bakken.
Maar ook die erg grootse voldoening uit je werk halen, das voor mij iets euh, onbekend.
Ik doe mijn job graag, ik ga (meestal) niet tegen mijn zin werken. Ik doe in mijn ogen een zinvolle job, heb veel afwisseling, toffe collega's en moet geen uren file trotseren. Maar om te zeggen dat ik de vreugde uit mijn leven haal uit die job? Nee, dat zeker niet. En dat is ok. Daar moet ik me niet slecht over voelen.
Dus mijnheren en mevrouwen van de gazet of andere boekskes en blogs, laat mij gewoon gerust jong. Mijn leven is veel simpeler zonder al dat compex gedoe.
Ik ben content en meer moet dat niet zijn. En geen enkel boekske of artikel moet anders beweren.

woensdag 19 november 2014

the power is in the flower

Mila en broeken, das geen ideale combinatie. Stille getuigen zijn de 2 splinternieuwe skinny jeans in haar kast, 1 keer gedragen. Of nee das overdreven. 1 keer gepast, in de winkel dan nog, en goedgekeurd door dochterlief. Maar eenmaal thuis gekomen toch nooit willen aandoen.

Soms zijn broeken nu wel eenmaal makkelijker dan jurken en truien. Tijdens een boswandeling, of tijdens het kleuterturnen op school.
Nadat ze deze broek alleen voor de show eens aandeed koos ze zelf een stofje met bloemen uit de kast. En die werd een broek. Die ze gelukkig wel aandoet. Hoera voor deze broek!



Ik verlaagde het patroon uit SVDHZ2 een kleine 4 a 5 cm, want het origineel kwam een beetje te hoog vond ze.
Ik stikte ook een elastiek in het achterste deel van de tailleband zodat ze mooi aansluit aan de poep. Mission accomplished.

Sluit met een kamsnapsknopke



Er volgen zeker nog broeken, het kind heeft er toch meer dan 1 vandoen ook eh.

maandag 17 november 2014

Sparkel voor Kerst

Ik doe een beetje aan stofjes opwerken uit de kast. Het is eens vandoen zeg. Want ja, stofjes, die lijken soms een goed idee, om een paar maand nadien totaal dat niet te zijn. Je ontgroeit sommige stofjes ook wel gewoon, psychologisch gezien dan. Of een stofje was ooit erg hipster enal, om dan een jaar of 2 na aankoop vooral erg fout te zijn. Een opruim- en verwerkingsactie is dus geen slecht idee.

Glitter, zilver en goud zijn nu vooral erg in. Ik kocht in september dan ook een groot stuk zwarte stof met gouden tekening bij Ella en Basiel. Prachtig is ze, die stof! Ik kocht ze met de bedoeling een feestjurk te maken voor mezelf. Kerst en Nieuwjaar kunnen wel een beetje extra sparkel  gebruiken.

De June Dress, die stond ook al vrij lang op mijn lijst, maar kwam er nog nooit van. Tot nu dus. In de zwart-met-gouden-stof, nu die nog hip is.

Ik nam mijn maten, tekende, en stelde vast dat June enkel een belegske heeft. Wat niet te doen is voor een jurk die je in de winter wil dragen, gemaakt in een erg fijn katoentje. Volledig voeren dus die handel!

Ik stak de jurk in elkaar zoals ik alle jurken voor mijn meisjes in elkaar steek, maar vergat even dat ik niet kon keren wegens een achterpand in 1 stuk en blinde rits in de zijnaad. Ik tornde dus maar een schoudernaad open, keerde zo, en naaide de schoudernaad van de buitenstof en de voeringstof dan via de onderkant van het bovenstuk toe, als je dat even kan volgen.

En het eindresultaat, dat is er eentje waar ik verdikke content mee ben!  Het is denk ik mijn mooiste naaisel voor mezelf tot nu toe. Dat ik nog niet zo veel stukken voor mezelf naaide, dat laten we hier even buiten beschouwing.
Voor die jurk wou ik graag mooie foto's, en tja, De Vent, daar is geen fotograaf aan verloren gegaan... Dus werd de hulplijn maar gebeld.

 



De voering van de rok werkte ik af met goudkleurige biais.

Ik hou van dat v-tje op mijn rug!

Kijk hoe schoon die print is zeg!

de taille van de jurk verlaagde ik een dikke cm, ik vond dat mooier. Zo vallen de plooien van het rokdeel niet net onder mijn borsten.

Mijn favoriete schoentjes, van bij Zoot.

Ideale jurk om cocktails te nippen!

Blink accessoires. De armbandjes zijn van H&M

Ketting en oorringen komen van Veritas.

en na de shoot ontdekken dat mijn Frouke er wa raar bijlag...
 
Ik ben al klaar voor de feestdagen, nu de rest van de familie nog.

donderdag 13 november 2014

Homemade vintage

Vriendjes, die heb je nodig in het leven. Vrienden kies je zelf, je kan er dus de tofste exemplaren uithalen om zo samen de tofste dingen te beleven.
Maar we kunnen niet te zot en onnozel blijven en ook vriendjes worden groter en zetten zelf al eens een koter op de wereld. Lieve Briek werd al 1 jaar en dat gingen we vieren!

Ik koos het zowat enige stoere kerelstofje uit de kast, dat ik ooit kocht met een hemdje in mijn achterhoofd. Blij dat ik het voor die gelegenheid ook tevoorschijn kon halen!

Briek zijn mama en papa houden wel van een toets retro in het ventje zijn kledij. Theo en Jacob passen dus perfect in het plaatje.

Het werd een basisversie. Geen rits en toestanden, enkel ne goeie rekker, voor optimaal draagcomfort.
Ik kocht bij Ella en Basiel superzachte babyrib in het perfecte kleur!

bruin paspelke voor de zak te benadrukken.


de binnenkant werkte ik af met een andere stofje uit dezelfde Soft Cactus collectie. Zalige stof is dat toch eh! Zo licht en zacht!


De knoopjes kocht ik ooit ergens in een etsy shop. 



ook de mouwsplit werd afgewerkt met een ander stofje.

en samen is da nie mis eh.

Het cadeautje werd goed onthaald, hoera! Want dat is toch altijd een beetje spannend eh.

dinsdag 11 november 2014

Groovy baby

ik kocht ergens in maart op het stoffenspektakel een lap gebreide stof, wat roest oranje met een gouden spikkel erin. Gezien ik ook een meisje ben, en wel hou van wat bling op tijd en stond, wou ik er een trui voor mezelf uit maken.
een simpel model. Zo een model met aangetekende lange mouwen en een brede band onderaan. Toeval wou dat ik een soortgelijke trui had.
Simpel dus. Ik pak die trui, teken die over, hup met de overlock en daar heb je een trui zeg!
Of wel ja, dat was het plan.

Laat het ons houden op: er liep iets fout met veel te smalle mouwen om van de rest nog maar te zwijgen... Plan B dus.

Plan B betreft hier meestal: krijg ik daar nog iets uit voor een koter? In dit geval: Ja, ik kreeg hier iets uit voor een koter. Koter 2 om precies te zijn. 
Ik wou een los model voor Nena en koos nog maar eens voor een topper hier
Of dat was toch plan B... Ik knipte de kleinste maat, die te lang bleek te zijn. Uiteraard geen probleem, hup, stukje korter dan maar! En wel ja, daar liep het fout. Geen idee hoe het kwam, maar ik knipte er veel te veel af. Een tuniek dan maar. 
Met een leggingske. Die ik ook 2 keer moest maken, wegens eerst veel te klein uitgevallen. Die stof rekt niet echt mee, ondanks de benaming wintertricot. Maar uiteindelijk kwam er toch een tenueke.


met een rolzoom onderaan.







Al bij al vind ik deze groovy glitteroutfit er wel mee door kunnen. Het is geen topper, 'moh het doe nekeer oan eh' zeggen ze hier. De stof van de legging is dezelfde als die van de broek van grote zus
Grote zus besliste wel al dat ze de stof niet zo mooi vindt, wat wil zeggen dat ze de broek waarschijnlijk niet zo vaak zal dragen... Moederschap, das toch altijd een beetje afzien.

donderdag 6 november 2014

Ontlading, met fierheid

Als ik het zo zit te bedenken, is het wat raar. Beetje ongewoon misschien. Hoewel niet elke familie elkaar echt goed kent, dus zo ongewoon is het dan misschien niet. Zeker al niet als het hier gaat over achternichten en -neven.

Maar 4 jaar geleden, toen kende ik haar nog niet. Hoewel het zeker en vast familie is. Achternichtjes, langs vaderskant. Heel bizar begonnen ook, die kennismaking. Door een tip van de plaatselijke kinderkledingwinkel waar nog mijn geboortelijst van Mila had gelegen. Die madam zei me: 'Awel, ge moet eens gaan kijken op internet, die maakt kleertjes voor haar dochters en ik denk dat jij dat wel mooi gaat vinden. Zijn jullie geen familie toevallig? Want jullie hebben dezelfde familienaam!'
Er gingen geen bellen rinkelen, want familie, ik zou dat wel ergens vaag kennen dan zeker?

Ik contacteerde haar eens omdat ik graag wou leren naaien, ze nodigde me uit voor Sewing is Fun, we ontdekten toevallig dat we familie waren en kijk jong, voor ge het weet hebt ge der een nieuw familielid én beste vriendje bij!

Enorm meegeleefd heb ik, die boekenschrijfperiode! Veel oh's en ah's rondgestrooid, verward gekeken bij uitleg van kledingstukken om daarna het licht te zien, met veel plezier teksten nagelezen, peptalks gegeven en een kindeke uitgeleend voor de fotoshoot.
En fier jong, dat ben ik! Fier dat ze dat zooooo goed heeft gedaan! Fier op het zware werk dat ze heeft verzet, fier op de creativiteit, fier op haar gehele persoon.

Zo fier, dat ik maandagavond, ongeveer 1 uur na ontvangst van het boek, al een het tekenen en knippen ben geslagen! Want broeken! Het grootste kind heeft broeken vandoen! Dringend! Want het kind heeft enkele pullovers liggen en geen broeken die ze aan wil doen én op die pullovers passen.
Er werden dus enkele exemplaren geknipt en er werd al eentje afgewerkt. Het is de rechte deftige broek, zonder zakjes.

En voor u nu verder leest en denkt: Mens, leer es combineren jong! Neeeee, ik koos dat t-shirt NIET. Mila had geen zin in fotoshoot, tenzij ze zelf haar styling mocht doen. De hoofdloze foto's zijn dan ook voor een reden. Want 3 diademen en 8 bloemen in je haar, dat is wat veel. Less is definitely more in dat geval!



Zie hoe schoon dat aansluit aan die poep!

Kleine zus wou persé mee op de foto (en ik ontdeed Mila van al haar hoofdtooisels)

Beste vriendjes


met een echte rits!
 
De broek sluit bovenaan met een kamsnap, maar ik vergat een foto te maken.
De stof kocht ik onlangs bij Mon Depot en komt uit de strass-collectie. Het is een dikke wintertricot. Ik kocht dat nog nooit eerder. Je moet er wel rekening mee houden dat dat niet erg rekt. Ideaal wel voor een broek. Dat rafelt ook niet, dus minimaal afwerk-werk.
 
De broek komt vrij hoog in de taille, wat er voor zorgt dat poepjes mooi bedenkt blijven bij buktoestanden. Het volgende exemplaar tekende ik wel iets minder hoog, om eens te zien wat dat gaat geven.
Maar de kop is er dus af! Laat maar komen, al die mooie SVDHZ2-naaisels!

 


donderdag 30 oktober 2014

retro vibe

Ik weet meestal wel wat ik wil. Maar heel soms ben ik compleet het noorden kwijt.
Momenteel zit ik in twijfel over mijn 'stijl', eventueel compleet gebrek daaraan, en combinaties. Qua huis dan toch. Ik hou erg van lieflijke oude dingen: een mooi oud bloemenservies, een antieke kast, een vergulde spiegel. Maar ik hou ook van de oranje seventiesstijl, retro prints, melanine spul. En om dat nog erger te maken, zo hier en daar een moderne toets, grote ramen en veel licht, witte muren, dat kan me ook bekoren. Compleet het noorden kwijt dus.

Ik besloot dat gewoon allemaal te combineren, Want hé zeg, ik hoef helemaal niet in een boekske te staan als eigenaar van een compleet huis in harmonie. Die combinatie van stijlen, dat licht chaotische, dat ben ik, helemaal ten top. Ik heb een zware houten tafel in de eetkamer staan en ik droom van witte Eams stoelen om daar rond te zetten. Ooit. En op die tafel komt dan mijn oude waterkan met oranje bloemen op die dienst doet als vaas, recht uit de jaren 70.

Ook qua kleding varieer ik erg. Van helemaal comfy met een losse jeans, all stars en trui, naar een retrojurk van Assemblé, terug naar een jumpsuit met pumps.
I was feeling a bit retro, een paar weken geleden. Ik dook in mijn kast en haalde daar een kleine lap stof uit. Die stonk naar muffigheid. Die lap, die kwam van de zolder van de Bomma, en die lap, die zag haar laatste daglicht in de jaren 60. Tot die een jaar of 2 geleden naar mijn kast verhuisde en daar toen ook nog wat onaangeroerd bleef liggen.

Een korte rok zou het worden! Want dat had ik nog niet.
Mijn laatste korte rok dateerde van toen ik 16 was en een jeansexemplaar kocht. Als er nu eens iets is wat ik zelden erg flaterend vind, is het een korte jeansrok. Dat zit ook nooit comfortabel. En dat draag je niet meer als je de 30 nadert vind ik persoonlijk.
Een korte rok dus, in de bomma-bloemenstof.

De Vent nam de foto's en had als taak mijn gezicht NIET te fotograferen, wegens niet voor publicatie vatbaar. We houden het op erg weinig slaap en een veel te lange werkdag. We mogen al blij zijn dat ik kleren aanhad en niet mijne pyjama.

Ik stak een gewone zwarte rits in achteraan, die zichtbaar loopt. Al moet je goed kijken door de donkere stof.
Het patroon van de rechte rok is dat uit het rokjesboek van ZsaZsa, maar dan wel zo een 20 cm korter ofzo. Ik moet al nooit extra zoomwaarde rekenen bij die patronen wegens niet zo groot van gestalte.

Beetje flou, maar De Vent deed zo zijn best dus gebruiken we de foto maar.
 
 
De Vent vond ook dat ik maar wat meer moest poseren, gezien Mila ook altijd poses moet aannemen en sprongskes moet doen...
 
Je kan er dus ook wel wat zot in doen, in zo een bomma-bloemenrok. Het zijn echt diolen, het rekt wat, niet te veel, en rimpelt nooit.

En in de categorie: 'je hebt geen fotoshop vandoen om es rare foto's te pakken'
Geen idee waar mijn been heen is, maar ik verzeker u, ik heb er nog 2!