donderdag 5 mei 2016

Party Princess part one

Communie's voorbereiden, het is een werk van lange adem.
Al 3 jaar heb ik een lap stof in mijn kast liggen die ik geschikt vond om dé jurk uit te maken. Vrolijke kleurtjes, vlindertjes en poesjes. Cutiepiegehalte ten top. Tot madam feestvarken mij al meer dan een jaar geleden liet weten dat die jurk wit ging zijn. Want ja, het kind is al 2 jaar bezig over haar communie en haar kleed.

In mijn hoofd gingen we toen voor eenvoudig en wit, dus bestelde ik bij Mon Depot witte stof van Anne Kurris met een soort van geperforeerd golfmotief. Daar ging ik dan een kleurtje onder steken zodat de jurk wit-met-een-kleurtje zou zijn. Strak patroon, niet teveel gedoe om die golfjes optimaal tot hun recht te doen komen.
Tot madam feestvarken zei dat het wel echt helemaal wit moest zijn. Met een zwierrok, kant en parels. Zo een soort taartjurk dus. En ik roloogde, again. Want zo een bombastische witte taart van tule, hoe vind je daar in hemelsnaam je kind in terug?!

Ik liet het even zo, we waren nog meer dan een jaar voor deadline, tijd genoeg dus. Maar ik bestelde bij Mon Depot in de tussentijd (die hadden al een goeie klant aan mij) wel witte stof uit de miss chips collectie en bestelde een lap kant mee. Goed begin enal. Ik zag het wel voor me. Maar dat feestvarken, die zag het opnieuw niet. Ik zeg het u, een zesjarige met een wil is al even erg als een tweejarige met een wil. Ik kan vergelijken.

Ik begon het zo beu te raken dat ik in december het kind maar gewoon meesleurde naar de winkels om kleedjes te passen. We kochten dat witte mormel wel. Maar na 3 winkels en geen enkel kleedje dat aan de eisen voldeed was ik het nog beuer, als dat al een woord is. Winkeljuffen die persé willen helpen om die kleedjes aan te doen (ik kleed mijn kind al bijna 7 jaar aan, dat lijkt me wel te lukken gezien ze nog niet in haar blote kont naar school ging) en constant aan het kirren waren dat dat toch hét jurkje was omdat het zo mooi was , die kwamen aandraven met werkelijk de lelijke schoenen die ik ooit zag en kaklelijke truitjes vol frutsels om erop te doen, die hielpen niet de ervaring aangenamer te maken. Ook zeggen dat je die trui (die duidelijk 2 maten te groot is maar die ze gaven omdat de kleinere maat was uitverkocht) zo breed moet dragen en de mouwen een sloof moet geven omdat dat hip is, werkt niet voor mij. Winkeljuffen, dat is toch een ras apart.

Schoonzus liet eens vallen dat zij naar Maasmechelen waren gereden voor de jurk van Jitse. Werk gerelateerd ben ik al een paar keer daar in de buurt moeten zijn, geen haar op mijn kop die er aan dacht meer dan 2 uur te rijden naar de zoveelste winkel om daar dan de zoveelste winkeljuf te trotseren en dan van een kale reis terug te keren. Maar die winkel had een facebookpagina, met veel foto's op. Dus keek ik eens wat foto's na. Totaal mijn stijl niet. Ik vond niets de moeite en alles over the top. Tot we aan 1 foto kwamen. Een echte witte prinsessenjurk, met tule, kant en wat versiering. Mila was op slag verliefd. Moeder zag de prijs en viel toen flauw. Of toch bijna. 870 euro begot en dan had je enkel de jurk. Niet de schoenen en niet de bijhorende bolero. Zot! And not gonna happen!

Er werd van google gedaan, er werden meer foto's gezocht van de betreffende jurk en besloten dat dat niet moeilijk kon zijn. Hup naar Stoffen Van Leuven dus!

To be continued.

maandag 2 mei 2016

Row row row your boat

Oh ja, ik leef nog! Werkelijk echt-en-techtig waar. Al viel dat misschien niet zo op aan deze blog. Dat mijn laptop thuis Blogger niet meer wil openen wegens te oud (de laptop dus) heeft daar veel mee te maken.
Het communiefeest-naaien, dat neemt ook giga veel tijd in beslag. Maar ik kan zeggen dat ik er nu wel door ben, door alles naaien! Hoera!

De testmodus bleef hier dus lang opstaan! Er passeerden een pak testjurken voor Mila de revue maar geen van allen bleek dé maat te zijn. Op maat dus. Gelukkig met hulp.
Voor Nena werden ook 2 jurken getest. De eerste beviel ons uitermate goed, maar de tweede lag reeds geknipt dus in elkaar steken maar!

Ik kocht bij De Stoffenkamer een metertje belachelijk schattige katoen met kleine gekleurde bootjes erop. Lieflijk en zomers.
Deze keer een Tinny, met kraagje en iets petal-flower-dinges achtig. Die flap die u ziet, dat dus. Ik maakte een 3 jaar voor mijn eerder groot uitgevallen peuter maar die zit eigenlijk best wat ruim.

Naar goede gewoonte hier op mijn blog doen we niet mee aan de hype van perfecte foto's nemen en schotel ik u de foto's voor van mijn kleine Nena in de jurk, een maand of 2 geleden al genomen, toen ze maar net van die windpokken vanaf was.

 Je ziet de zieke oogjes nog wat. En oh ja, het kind wou alleen maar op dat deken staan. Je bent 2 en hebt een willetje of niet eh zeg. 

 De flap. En een gekruld tongske. Dat heeft ze van mij. Dat is erfelijk, tongkrullen. Voila, weer iets om je wist-je-datjes aan te vullen.
 
 
De bootjesjurk gaat hier veel uit de kast komen denk ik nu de temperaturen wat beter gaan worden. Nena is fan en ik vind ze vooral zeer schattig!
 
De uiteindelijke keuze van model jurk voor zus haar feest viel toch op testjurk nummer 1. Maar die showen we later wel eens. 

maandag 4 april 2016

Over Pony, Parky en City2.

We trokken er even op uit in de paasvakantie. Niets luxueus of groots. We kozen een vakantie compleet in het teken van onze meisjes. 4 dagen lang trokken we naar het Nederlandse Slagharen, waar we in een soortement van groot tuinhuis gingen wonen en elke dag voor een pony konden zorgen. Dat is de korte samenvatting.

We gingen naar Ponyparkcity. Het concept is dat je daar aankomt, je een pony kan gaan kiezen en dat je die pony dan de dagen dat je in het park logeert kan verzorgen. Handig is dat je de pony om 10u kan gaan afhalen en dat je die om 17u30 netjes terug kan afleveren aan de stal. Geen nachtelijke uren dat je met de kinders opzit omdat ze persé de pony willen instoppen met een deken dus.

Ik geef toe, ik ben niet de grootste paardenvriend ter wereld, maar de vakantie viel zeer goed mee. Ons Nora (de pony die wij we uiteindelijk kozen voor ons verblijf) was werkelijk een braaf beest, ze maakte ons kindjes zo blij, what is not to like!

De eerste dag kozen we niet Nora maar Fyra. Dat was echter geen voltreffer wegens zeer koppige pony. Beetje humeurig pony ook. Een pony die graag stil stond (Alle fyra's staan blijkbaar graag stil) en niet zo hield van ritjes met kindjes op de rug. Exit Fyra, hello Nora dus.


 Er zijn ook enkele speeltuinen in het park. Ideaal om ritjes met de pony af te wisselen met wat ravotten. Naast 1 van de speeltuinen is een wei met wat ezeltjes in, is er ook een soort kinderboerderij met geitjes en een wei met de mascotten van het park. Het zou wat raar zijn moesten de mascotten giraffen zijn, dus in die wei staan er pony's. Witte pony's met de naam Pony en Parky. City bleek gesneuveld voor pony en vaderland, maar City2 is in de maak. Die zit nog eventjes in Parky tot die klaar is geboren te worden.
Extra pluspunt: de meisjes sliepen heel goed na zo een dagje buitenpret.
 
Ow ja, ze zijn met veel, die pony's!
 

 Glunderende meisjes, daar doen we dat allemaal voor natuurlijk.
 


 Ponyparking.
 


 Overijverige moeders en grootmoeders, je ziet dat overal. Op de buik, in het zand waar ook paardendrollen tussen lagen, om foto's te hebben uit alle mogelijke hoeken van dochter en pony...
 
Ik nam geen foto's van ons huisje. Die waren heel erg basic. Het waren precies grote houten tuinhuisjes met een zetel waar een slaapbank van kon worden gemaakt. Verder een slaapkamer met 2 stapelbedden, een badkamertje met douche en een klein keukentje en een tv waar je 'één' kon op ontvangen. Geen luxe maar wel proper. Dat vond ik toch het belangrijkste. Qua uitrusting voor daar zijn een paar botten geen overbodige luxe.
Nu niet dat ik elk jaar daarheen zou gaan, maar het is zeker voor herhaling vatbaar, als Nena iets groter is en ook alleen op die pony kan. 

donderdag 24 maart 2016

een wereld van prinsen en kastelen.

Dat is wat ik dinsdag uit alle macht heb proberen creëren voor mijn meisjes. Een veilige, roze, lieflijke cocon om samen onder te zitten, liefst tot het einde der tijden.
De dvd van prinsessia ging op repeat de dvd-speler in. We brulden mee met studio 100 liedjes. En dat extra lang, tot aan bedtijd.

Mila is een hooggevoelig kind, een kind dat geen weg kan met al die beelden. Een kind dat al helemaal was dichtgeklapt na 13 november en nu geen voet meer in Frankrijk wil zetten. Een kind dat ook bijna 2 weken erg slecht heeft geslapen uit schrik.

De juffen hadden het nieuws van dinsdag bewust niet verteld in de klas, maar we kregen wel een berichtje dat ze op woensdag samen naar karrewiet zouden kijken gezien er kindjes waren die zeker vragen gingen hebben. De juf zei woensdag dat Mila erg onder de indruk was en bang. Gelukkig werd ze gerustgesteld door de juf en stelde ze zo goed als geen vragen meer. Ik vroeg er ook niet meer naar.
Mijn plan was nochtans Mila compleet afschermen, niets zeggen, niets meedelen. Niet dat ik ze 'dom en klein' wil houden in het leven. Maar ze is pas  7. Ze mag leven in een wereld van prinsen en kastelen, dat is haar recht. Een occasionele eenhoorn mag er ook bij, en regenbogen, die ook.

Want 7 jaar, dat is niet klaar om de gruwelijke wereld écht te kennen. Dat is niet groot genoeg om de impact te beseffen.
Maar dat is wel groot genoeg om te beseffen dat de ene groep mensen de andere groep mensen viseert. Dat is beïnvloedbaar genoeg om te denken dat het normaal is dat je elkaar zo behandeld. Dat het ok is om zo met elkaar om te gaan.
Ik wil niet dat mijn meisjes zo denken. Ik wil niet dat ze ineens hun vriendinnetjes met een ander kleurtje anders zouden bekijken want die zijn niet anders.

Ik kan die beelden zelf niet aan, ik kan ze zelf niet vatten. Ik kan niet snappen waarom je zo een gruweldaad ooit een goed idee zou vinden. Ik probeer ze dan ook te negeren, uit zelfbehoud. Ik wil ook niet tegen die beelden kunnen, er kan nooit een gewenning bestaan tegen zo iets.

Dus ik blijf even wonen in die wereld van prinsen en kastelen. Ik ga een rondje eenhoorn rijden en een regenboogijsje eten samen met mijn meisjes. In onze mooiste prinsessenjurken aan. En een tiara op ons hoofd. Wie wil, mag altijd met ons mee.

vrijdag 18 maart 2016

ergernissen allerhande

Iedereen heeft wel enkele dingen in zijn leven die hem ergeren. Dat moet niet altijd groot zijn, of drastisch, maar toch zijn die ergernissen er.

Ik heb zo een hekel aan mensen die persé de trein, tram of bus al op stappen voor de mensen die er af moeten die kans gehad hebben. Zo snel is die trein niet weg! Vandaar die vertragingen!
Ik kan ook erg slecht tegen mensen die constant erg luid praten. Nee, ik ben NIET doof. En als ik niet snel genoeg reageer is dat misschien omdat ik jou bewust negeer.
Ik haat radio's waar ruis op zit. Dat maakt mij erg prikkelbaar en onrustig.
Ik ben ook geen fan van mensen die in groep altijd het hoogste woord moeten hebben. Want meestal vind ik dat net de grootste lege dozen. Al hebben die wel het lef hun lege standpunt op te dringen.

Deze week kwam de ergernis 'En dat is het beste idee wat er uit een brainstorm is gekomen? OMG' naar boven...
Ik heb ook een hekel aan slechte reclame. Ik ben op zich al geen grote reclamefan maar ik geef toe dat er werkelijk pareltjes van reclame bestaan!
Deze vond ik persoonlijk wel erg goed gevonden:

 
Reclame is voor mij goed en grappig als het de realiteit benadert, maar dan grappig. Seks sells zeggen ze wel eens. Dat is zo geniaal aan deze reclameboodschap vind ik persoonlijk. Maar u moet dat niet met mij eens zijn natuurlijk.

Sinds een week of 2 erger ik me echter rot aan een reclame van verzekeringen op de radio.
Situatieschets: happy couple vertelt dat ze binnen 2 weken hun nieuwe wagen krijgen en madam stelt voor een omnium te nemen. Mijnheer zegt dat dat niet vandoen is want dat hij toch nooit iets voor heeft. Waarop mevrouw weer zegt dat hij nooit iets voor heeft zoals hij nooit naar een andere mooie vrouw kijkt, waarop mijnheer een mooie vrouw aanwijst en knal op een paaltje rijdt. En mevrouw dan zegt: 'Zie je nu wel'...

Er zijn voor mij verschillende dingen mis met deze reclame:
1. Hij is zo ergerlijk dat ik al niet meer weet voor welke verzekeringsmaatschappij die is. Wat volgens mij toch een beetje het punt is als je reclame maakt.

2. Als mevrouw insinueert dat mijnheer naar andere vrouwen kijkt zou het al zeer moedig zijn van de man om dat toe te geven. Want een vrouw wil eigenlijk horen: 'maar nee schat jij bent voor mij de allermooiste ter wereld! Jij bent mijn prinses!' maar dan aangepast aan de persoonlijke situatie van het koppel.
Als die man dan ook nog eens een vrouw aanwijst vanuit de auto maak ik mij de bedenking: Als je rijdt, al is dat maar aan 30 km per uur, hoe goed zie je dan of dat wel een mooie vrouw is? Want is die 'mooie dame' wel de moeite waard om een gegarandeerde discussie te krijgen in de auto? Is ze wel mooi genoeg om aan te wijzen? Want als je er eentje aanwijst die lelijker is dan je eigen vrouw, wat zegt dat dan over het beeld van de man op zijn eigen vrouw? Vindt hij haar maar even mooi? of vindt hij die aangewezen dame mooier? Wat is er dan beter aan dan zijn eigen vrouw? Kom, u ziet, dat is hier erg wispelturig, voor interpretatie vatbaar én gevaarlijk om aan uw eigen vrouw uit te leggen. Mannen, begin daar niet aan, dat is een strijd die jullie nooit kunnen winnen...
En mannen die gewoon zomaar in de auto een schoon vrouw aanwijzen aan hun eigen vrouw, ik ken er persoonlijk niet veel, of geen. Waarmee ik niet wil zeggen dat ze niet kijken naar die vrouw. Kijken of het ook werkelijk zéggen, dat is een verschil.

3. Mijn grootste punt van ergernis! Die vent knalt tegen dat paaltje omdat hij nota bene naar een andere vrouw aan het kijken was en madam zegt zeer neutraal: 'Zie je nu wel!'
Euh... Als De Vent hier tegen een paaltje zou knallen omdat hij aan het gapen was naar een andere vrouw, zou de uitbarsting die volgt net iets anders om het lijf hebben dan die 'Zie je nu wel!' ...
Compleet onrealistisch, want de eerste vrouw die op die manier zou reageren op die situatie, die moet ik ook nog tegen komen. En om nog een cliché in de wereld te houden: en dan is die vrouw vast nog niet premenstrueel...

En dan bedenk ik: het team marketingspecialisten en reclamemensen die dat bedacht hebben, dat is er vast 1 om fier op te zijn... Oefening baart kunst, gelukkig. Dus laat ons allemaal hopen dat die mensen het nét iets beter aanpakken de volgende keer.

maandag 14 maart 2016

hold your horses!

Dat Mila gek is op paarden, dat is geen nieuws. Van waar ze die liefde heeft, dat is me nog steeds een raadsel.
Op stoffenjacht kijk ik niet speciaal uit naar paardenstof. Meestal laat ik die graag links liggen wegens: echt echt echt mijn ding niet, lelijke kleuren en toch niet iets teveel paard. Maar soms kom ik wel eens eentje tegen dat ik kan smaken. En dan koop ik dat.

Ergens in het begin van de winter kwam ik bij Mon Depot zo een stofje tegen. Het kwam uit de collectie van Lucy Has a Secret en was dus niet kinderachtig te noemen.
Ik verwerkte het best snel, naar mijn normen. Ik denk dat het een week na aankoop al rond Mila haar lijfje hing. Maar foto's nemen, dat kwam er maar niet van die periode. Tot we vorige week op bezoek waren bij lieve Griet en ze spontaan aanbood foto's te nemen. Hoera!




Aan de mouwen zette ik een reepje van dezelfde stof als boordstof. De mouw zelf liet ik een beetje fronsen in die boordstof.
 

Het is een zeer soepelvallende stof, lycra-achtig. Of echt lycra, geen idee, ik ben geen expert. Wat ik wel kan zeggen is: Je kan dat volledig met de overlock ineen zetten en je moet dat niet strijken. 

Als patroon gebruikte is gewoon de basis van SVDHZ2. Het achterpand tekende ik ook op de stofvouw, de halsopening tekende ik langs beide kanten een kleine cm breder. Ik wou er geen rits is, maar dat hoofd moet er wel door kunnen uiteraard.
 
Het is deze winter de favoriete jurk van Mila geweest. Ik snap haar, de jurk staat haar prachtig vind ik. Al zijn het paarden.
 

Kleine zus was ook mee op bezoek en uiteraard wou zij ook graag op de foto. Kleine cutiepie!
 
En dan smijt ik me nu volledig op de deadline van 8 mei. Communiemodus full force ahead!

woensdag 9 maart 2016

Hoe zou het zijn met...

Mijn goede voornemen voor 2016? Los van het feit dan januari en februari werkelijk een schijtmaand van jewelste waren, kon het ook slechter.

Punt 1, mijn reiniging en insmeren van mijn velleke, dat zit wel snor. Ik doe mijn best. Al moet ik eens werk maken van een afspraak bij een dermatoloog!

Punt 2, luisteren naar wat ikzelf wil. Dat is de ene dag al makkelijker dan de andere. Het is hier niet bepaald een topsituatie geweest de laatste 2 maand zoals ik al zei.
Het leven komt met ups en downs. Al mogen de ups nu wel massaal gaan komen.

Ik merk het aan veel situaties en mensen in mijn omgeving. We worden veel te veel en veel te hard geduwd om in de maatschappij mee te kunnen. We hebben eigenlijk geen keuze, we moeten maar volgen. Willen of niet.
U weet dat of uw weet dat niet, maar Liezewiezewoes is eigenlijk in het dagelijkse leven een ambtenaar van de ene of andere soort. Niet direct de meest creatieve job ter wereld. Maar wel een job die ik graag doe. Op het level waar ik zit, that is. Ik doe mijn job graag, ik word niet slecht betaald, heb flexibele uren en als ik de deur toetrek, heb ik geen zorgen. Ik kan in alle rust en flexibiliteit allerlei soorten verlof pakken zonder dat er iemand komt zagen dat ik afwezig zal zijn. Zalig is dat.

Nu staan alle diensten en veel van mijn collega's in rep en roer. Er worden examens uitgeschreven, examens om te bevorderen van niveau waar we in zitten. Hoger niveau, dus meer centen verdienen, maar ook meer verantwoordelijkheid en mensen die bij jou komen klagen.
Ik laat die examens met plezier voorbij gaan. Ik heb niet de minste ambitie om hier chef of dergelijke te worden. Die examens zijn geen kak. Dat is gemakkelijk 1 maand aan een stuk studeren om dan nog te kunnen buizen. Over de manier waarop die examens afgenomen worden, daar wil ik het zelfs niet over hebben. Dat is ambtenarij ten top maar kom. Ik zou ook niet hebben meegedaan als die op een andere manier werden afgenomen.

Een erg fijne collega van me vroeg dan of ik geen spijt ga hebben, binnen 10 jaar. Dat ik niet mee heb gedaan voor die examens. Dat ik niet ga kunnen bevorderen, dat ik niet in die hogere loonschaal ga raken. Nee, ik ga daar geen spijt van hebben. Ik sta volledig achter mijn keuze, dit is wat ik wil. Ik hoef daar geen spijt van te hebben later. Dit is exact wat ik wil op dit moment. En heb ik spijt later? Dan is dat maar zo. Ik probeer te leven volgens het idee dat je geen spijt moet hebben van keuzes die je erg bewust hebt gemaakt. Een keuze kan anders uitdraaien dan je oorspronkelijk dacht, maar daar moet je geen spijt van hebben.

Dit is iets waarin ik kies voor mij. Ik kies ervoor om niet mee te doen, ik kies ervoor om geen maand verlof te nemen voor 1 examen (waar we er minstens 2 tot 4 van moeten afleggen) om dan misschien te buizen én geen verlof over te houden voor de fijne dingen.
Ik kies ervoor om geen chef te worden, want ik wil geen eindverantwoordelijkheid. Ik wil niet dat ze tegen mij komen klagen over problemen. Ik geef dat graag toe. Het interesseert me geen zier. Ik kies bewust voor minder geld verdienen en zo ook minder verantwoordelijkheid. Maar meer rust in mijn hoofd.

Ik zie in mijn omgeving heel veel mensen sneuvelen op dit moment. Stuk voor stuk zeer capabele mensen, die stuk voor stuk te ver zijn gepusht. Mensen die steeds meer en meer moesten kunnen, moesten slikken en verwerken. Gedreven tot hun uiterste. In the end zijn dat ook maar mensen. Die ook maar zoveel aankunnen. Gewone mensen zoals u en ik. Ik kies bewust om dat te vermijden. Het is geen optie voor mij, om te crashen en zo maanden van mijn leven kwijt te zijn aan iets wat ik misschien wel had kunnen vermijden.

Ik ben niet ambitieloos, als dat een woord is. Ik heb de ambitie zoveel als mogelijk uit mijn leven te halen. Maar daar hoort voor mij geen stresserende carrière bij.

Je kan niet alles kiezen in het leven. Geloof me, ik had de laatste maanden nooit zelf gekozen. Maar op mijn beslissing qua werk, mijn keuze voor rust in mijn hoofd op mijn bureau (wat niet wil zeggen dat ik niet hard moet werken!), daar zeg ik volmondig ja tegen. En dat is een goed begin. Ik kies voor mijzelf. En jij?