dinsdag 24 mei 2016

deadline-flirten

Ik denk dat ik al wel eens liet vallen dat ik een autistische chaoot ben. Mentaal gezien een hele uitdaging. Ik wil alles altijd netjes en gepland, maar de uitvoering jongens, dat is vaak een ramp. Wat de autist in mij niet zo tof vindt uiteraard. Al is de chaoot in mij er dan wel om die autist te sussen. Heerlijk, zo een wisselwerking.

Voor de communie van Mila zat ik vrij goed op schema, vestimentair gezien, waardoor ik relatief easy-peasy kon aftellen naar de dag.
Ik vergat echter wel dat we een week voor onze communie naar een andere communiefeest gingen en ik voor dat feestvarken een jurk ging maken. Feest op zondag dus tijd genoeg op zaterdagavond om die jurk te naaien! Lang leve grote voorraad van alles in huis hebben!

Knappe Evita is de jongste van 2 zusjes en zoals veel het geval is, draagt de kleine zus vaak kleertjes van grote zus. Daar is uiteraard niets mis mee. Zonde om die mooie schatten verloren te laten gaan zelfs. Maar geef toe, soms is een splinternieuwe jurk, helemaal alleen voor jou toch iets speciaal. Dus kreeg het feestvarken een nieuwe jurk, eentje speciaal voor haar en niemand anders.

Ik dook mijn kast in en haalde er een Soft Cactusstofje uit. Eentje die ik persoonlijk erg graag zag, maar Mila afketste toen ze het zag. Wat ze na het zien van de afgewerkte jurk wel erg jammer vond. Told her so...

Evita ziet graag oranje. De mama is het daar niet mee eens. Compromissen dus met de blauwe jurk en oranje details.

Paspeltje onderaan om het oranje nog eens te laten terugkomen.

Jep, ik deed hier mijn stinkende best om de print te laten doorlopen. Op wat licht geamputeerde beerneuzen na lukte dat redelijk goed. Volgende keer misschien eens aanduiden waar die cm precies ligt.
 
 
 
 
De feestprinses was wondermooi in haar communiejurk. De locatie was zalig ingericht. Het weer had er zin in en er was lekker eten. Wij waren gelukkig! 

vrijdag 20 mei 2016

Meet de Fons

Ik weet niet hoe dat bij u in de kleuterschool zit, maar hier is er in de peuter- en 1e kleuterklas een klaspop. Zo een ding dat elk weekend mee mag met een kindje naar huis. Waar je dan op zondag nog halsoverkop een hoop vrolijke avonturen voor moet bedenken die in dat weekend plaatsvonden, voor in het verslagje.

Nena kreeg enkele weekends geleden de Fons mee. Fons de klaseend.
Standaard bij het thuiskomen met die klaspoppen is dat ze eerst en vooral een plonske mogen doen in aquapark Zanussi om daarna in Saunacomplex AEG te mogen opdrogen. Kwestie dat alles wat er zou inzitten van leven toch versmoord en verdroogd is.

De Fons, die had uiteraard ook een hele uitzet mee, die moest meegesleurd worden in een sleur van een rugzakje. Dat zakske zag er niet meer uit. Het was een eenvoudig rugzakje type Noodlehead maar waarvan aan 1 kant het touw al volledig uit de tunnel was getrokken. De stof rafelde enorm uit ook en de kinderen konden het niet meer als rugzak gebruiken.

Alsof moeder niet genoeg te doen heeft zo een week voor een communiedeadline besloot ik dat ik met die restlap gele gabardine toch niet veel meer ging aanvangen. Nieuwe rugzak voor de Fons dus. Een model waar we ons wat lieten gaan in het hele eend-concept...

 Ik knipte wat improvisatie vleugels en poten en vulde die op met pandavulling. De eendvulling was uitverkocht...
 
 Ons Lola vertrouwde die hele zaak niet echt. Iets teveel gevogelte op haar terrein.
De oogjes en de bek maakte ik met flockfolie die ik nog had liggen.
 
Maar kom, ook al had ik daar eigenlijk geen tijd voor, ik maakte wel een hele klas kleuters én een kleuterjuf blij. En de Fons had ook geen klachten.

zaterdag 14 mei 2016

parapluutjes

Zo een zomerse cocktail is net iets leuker én feestelijker met een parapluutje in. Liefst zo een old-school parapluutje met zo een rood ringetje aan dat je naar boven moet schuiven om dat parapluutje open te houden. Instant summer feelings zeg ik. Als heb je eigenlijk een parasolletje nodig in de plek van die paraplu in de zomer. But what's in a name.

Bij Mon Depot kocht ik onlangs een metertje gele parapluutjesstof van Strass. Ok ik lieg, ik kocht ook een meter van die blauwe parapluutjesstof omdat ik die zo tof vond!
Mila vond de gele de tofste dus werd er een geel jurkje geknipt.

We gingen nog eens voor een Tinny in maatje 6 jaar voor mijn 7-jarige. Het kind valt niet klein uit, het patroon wel eerder ruim. De 6 jaar zit haar perfect.

Het is een erg vloeiend stofje. Zalig om te dragen vast, maar wat een plezier om te stikken zeg. Roloog.

 De jurk werd in elkaar gestoken op een zalig ontspannend naaiweekendje. De keuze van de knoopjes werd daar genomen. De winnaars waren deze mooie roze knopjes uit mijn verzameling. Rommelmarktvondst van ooit eens. De afvallers waren mintgroene, in hetzelfde kleur als het topje van de parasolletjes. Maar na zwaar beraad werden het dus de roze.
De knoopjes naaide ik op een vals knopenpad dat ik maakte door het voorpand enkele centimeters van de stofvouw te leggen om te knippen. Plooi strijken, vaststikken en hupla: vals knopenpad.
 


De zomerse kleerkast begint hier stilaan goed vol te raken. Dus hup weer, doe je best en laat die zon maar schijnen vanaf nu tot euh, oktober ofzo.



maandag 9 mei 2016

Party Princess part 2

Bijna 2 uur, zolang stond ik ergens in februari met beide kinders bij stoffen Van Leuven. Nena viel in de tussentijd 2 maal in slaap. Eens op het trapje waar ze geduldig zat te wachten en eens in mijn armen toen ze op de toonbank zat en ik haar vast hield terwijl alles werd geknipt. Om u een idee te geven hoe boeiend het hele gebeuren was voor haar.

Mila daarentegen, die was zo enthousiast dat we bijna de hele winkel moesten kopen. Met het fotootje van onze droomjurk gingen we dus naar Van Leuven, waar ze ons echt super hebben geholpen. Allerlei soorten kant, gaas, voile, bont, fournituren en tule werden in de strijd gegooid tot we uiteindelijk kwamen tot dé ideale combinatie. De dame die me hielp had ook in de mot dat ze mij zo snel mogelijk moest redden toen Mila een ijswitte voile koos met witte ijssterretjes op. Kom, ze wou ineens voor een Frozen-communiekleed gaan. Dat koude ijs-wit flatteert zelden iemand, laat staan een bleke 7-jarige snoet met blond haar.
Een erg mooie kanten bloemmetjesstof kwam to the rescue! We kochten een paar lopende meters tule, kant, soepele katoen als basis en applicaties. Ook een mooie rekening maar een fractie van de prijs van het oorspronkelijke kleed.

En toen viel ik stil. De jurk op zich ging ik maar maken ergens tegen de paasvakantie. Maar ik had ook schrik. Ik kocht nog nooit zo dure stof, en als ik het verprutste, dan waren we ook al giga te laat om nog een wit taartkleed te kopen in een winkel.
Testjurken drongen zich op om de maat te bepalen, zodat die toch al goed zat. Mila zit net tussen maten in. Een 128 kan soms al wat nipt vallen, een 134 is dan weer koeien te groot. Geen enkel model kon ons bekoren. Een communiejurk, en zeker deze soort van jurk, die gaat niet afgedragen worden. Dus mag die mooi gepast vallen. Enter de hulp van Griet, die me hielp met een bovenstuk maken aangepast aan Mila. En die me ook hielp met het tekenen van een bolero op basis van het Tinny-patroon. Niets te vroeg want de vava liet me weten dat we op een zondag de foto's gingen gaan nemen. Dat die bewuste zondag maar 5 dagen verder lag was op z'n minst gezegd een kleine oppepper.

Ik kreeg een berichtje van lieve Tine, dat zij ook communiekleedjesstress had (ik zag een kleine sneak peak van haar jurk trouwens, een pareltje werd dat!) . Samen overwonnen we wat angsten en ik knipte in de stof. Jurken, die steek ik op automatische piloot op een uurtje of 2 in elkaar. Deze, daar deed ik uiteindelijk 4 avonden over. Maar het was het waard. Mila, die is doodgelukkig met dat kleed. Het past perfect bij haar. Prinsessig zonder té. Een prinses verdient ook een vorstelijke fotoshoot. Onze vava nam de foto's in een kasteeltje in het pittoreske Roborst.
Voor schoenen gingen we uiteraard naar Raaf en Vos. Mila mocht ze ook zelf kiezen. Al moesten ze roos zijn van mij om het wit te breken. Wat geen probleem leek voor haar. Uiteraard koos het kind de zee van glitters en niet de roze schoenen die ik voor ogen had.

Na maanden van stillekes zijn, na maanden van niets mogen tonen, behalve aan een handvol familie, mag ik jullie nu dus de vruchten van mijn stress tonen. Ik ben er echt oprecht content mee. Ik ben fier op wat ik maakte. En mila is doodgelukkig in haar unieke droomjurk. Daar trotseer je al wat stress voor natuurlijk.




Uit schrik dat het misschien toch slecht weer zou zijn kocht ik nog een roos giletje bij. Maar de weergoden waren ons vrij gunstig en schonken ons een fijne dag en 24 graden. Merci daarvoor!




Een korte bolero in witte nepbont met aangeknipte kapmouw hoort er bij. De rok werd niet gewoon gezoomd maar aan de binnenkant afgewerkt met goudkleurige biais.

De roze glitterschoentjes zijn van Eli. Onder de jurk komt een petticoat (of poefierok zoals Mila dat noemt) om de rok volume te geven. Die kocht ik online.



De applicaties naaide ik met de hand aan de naad van de rok en bovenstuk vast. Ze geven een beetje een losse-blaadjeseffect op de rok. Er zitten ook een beetje pareltjes op, maar subtiel weinig zodat het niet té is.


Wat een engeltje is dat toch! <3




Ik kan gelukkig nog een paar jaar bekomen voor ik opnieuw in dat communiegeweld gesmeten ga worden.
Mijn jurk, die van Nena , het feest en die bijhorende stress, dat heeft u nog tegoed!

donderdag 5 mei 2016

Party Princess part one

Communie's voorbereiden, het is een werk van lange adem.
Al 3 jaar heb ik een lap stof in mijn kast liggen die ik geschikt vond om dé jurk uit te maken. Vrolijke kleurtjes, vlindertjes en poesjes. Cutiepiegehalte ten top. Tot madam feestvarken mij al meer dan een jaar geleden liet weten dat die jurk wit ging zijn. Want ja, het kind is al 2 jaar bezig over haar communie en haar kleed.

In mijn hoofd gingen we toen voor eenvoudig en wit, dus bestelde ik bij Mon Depot witte stof van Anne Kurris met een soort van geperforeerd golfmotief. Daar ging ik dan een kleurtje onder steken zodat de jurk wit-met-een-kleurtje zou zijn. Strak patroon, niet teveel gedoe om die golfjes optimaal tot hun recht te doen komen.
Tot madam feestvarken zei dat het wel echt helemaal wit moest zijn. Met een zwierrok, kant en parels. Zo een soort taartjurk dus. En ik roloogde, again. Want zo een bombastische witte taart van tule, hoe vind je daar in hemelsnaam je kind in terug?!

Ik liet het even zo, we waren nog meer dan een jaar voor deadline, tijd genoeg dus. Maar ik bestelde bij Mon Depot in de tussentijd (die hadden al een goeie klant aan mij) wel witte stof uit de miss chips collectie en bestelde een lap kant mee. Goed begin enal. Ik zag het wel voor me. Maar dat feestvarken, die zag het opnieuw niet. Ik zeg het u, een zesjarige met een wil is al even erg als een tweejarige met een wil. Ik kan vergelijken.

Ik begon het zo beu te raken dat ik in december het kind maar gewoon meesleurde naar de winkels om kleedjes te passen. We kochten dat witte mormel wel. Maar na 3 winkels en geen enkel kleedje dat aan de eisen voldeed was ik het nog beuer, als dat al een woord is. Winkeljuffen die persé willen helpen om die kleedjes aan te doen (ik kleed mijn kind al bijna 7 jaar aan, dat lijkt me wel te lukken gezien ze nog niet in haar blote kont naar school ging) en constant aan het kirren waren dat dat toch hét jurkje was omdat het zo mooi was , die kwamen aandraven met werkelijk de lelijke schoenen die ik ooit zag en kaklelijke truitjes vol frutsels om erop te doen, die hielpen niet de ervaring aangenamer te maken. Ook zeggen dat je die trui (die duidelijk 2 maten te groot is maar die ze gaven omdat de kleinere maat was uitverkocht) zo breed moet dragen en de mouwen een sloof moet geven omdat dat hip is, werkt niet voor mij. Winkeljuffen, dat is toch een ras apart.

Schoonzus liet eens vallen dat zij naar Maasmechelen waren gereden voor de jurk van Jitse. Werk gerelateerd ben ik al een paar keer daar in de buurt moeten zijn, geen haar op mijn kop die er aan dacht meer dan 2 uur te rijden naar de zoveelste winkel om daar dan de zoveelste winkeljuf te trotseren en dan van een kale reis terug te keren. Maar die winkel had een facebookpagina, met veel foto's op. Dus keek ik eens wat foto's na. Totaal mijn stijl niet. Ik vond niets de moeite en alles over the top. Tot we aan 1 foto kwamen. Een echte witte prinsessenjurk, met tule, kant en wat versiering. Mila was op slag verliefd. Moeder zag de prijs en viel toen flauw. Of toch bijna. 870 euro begot en dan had je enkel de jurk. Niet de schoenen en niet de bijhorende bolero. Zot! And not gonna happen!

Er werd van google gedaan, er werden meer foto's gezocht van de betreffende jurk en besloten dat dat niet moeilijk kon zijn. Hup naar Stoffen Van Leuven dus!

To be continued.

maandag 2 mei 2016

Row row row your boat

Oh ja, ik leef nog! Werkelijk echt-en-techtig waar. Al viel dat misschien niet zo op aan deze blog. Dat mijn laptop thuis Blogger niet meer wil openen wegens te oud (de laptop dus) heeft daar veel mee te maken.
Het communiefeest-naaien, dat neemt ook giga veel tijd in beslag. Maar ik kan zeggen dat ik er nu wel door ben, door alles naaien! Hoera!

De testmodus bleef hier dus lang opstaan! Er passeerden een pak testjurken voor Mila de revue maar geen van allen bleek dé maat te zijn. Op maat dus. Gelukkig met hulp.
Voor Nena werden ook 2 jurken getest. De eerste beviel ons uitermate goed, maar de tweede lag reeds geknipt dus in elkaar steken maar!

Ik kocht bij De Stoffenkamer een metertje belachelijk schattige katoen met kleine gekleurde bootjes erop. Lieflijk en zomers.
Deze keer een Tinny, met kraagje en iets petal-flower-dinges achtig. Die flap die u ziet, dat dus. Ik maakte een 3 jaar voor mijn eerder groot uitgevallen peuter maar die zit eigenlijk best wat ruim.

Naar goede gewoonte hier op mijn blog doen we niet mee aan de hype van perfecte foto's nemen en schotel ik u de foto's voor van mijn kleine Nena in de jurk, een maand of 2 geleden al genomen, toen ze maar net van die windpokken vanaf was.

 Je ziet de zieke oogjes nog wat. En oh ja, het kind wou alleen maar op dat deken staan. Je bent 2 en hebt een willetje of niet eh zeg. 

 De flap. En een gekruld tongske. Dat heeft ze van mij. Dat is erfelijk, tongkrullen. Voila, weer iets om je wist-je-datjes aan te vullen.
 
 
De bootjesjurk gaat hier veel uit de kast komen denk ik nu de temperaturen wat beter gaan worden. Nena is fan en ik vind ze vooral zeer schattig!
 
De uiteindelijke keuze van model jurk voor zus haar feest viel toch op testjurk nummer 1. Maar die showen we later wel eens. 

maandag 4 april 2016

Over Pony, Parky en City2.

We trokken er even op uit in de paasvakantie. Niets luxueus of groots. We kozen een vakantie compleet in het teken van onze meisjes. 4 dagen lang trokken we naar het Nederlandse Slagharen, waar we in een soortement van groot tuinhuis gingen wonen en elke dag voor een pony konden zorgen. Dat is de korte samenvatting.

We gingen naar Ponyparkcity. Het concept is dat je daar aankomt, je een pony kan gaan kiezen en dat je die pony dan de dagen dat je in het park logeert kan verzorgen. Handig is dat je de pony om 10u kan gaan afhalen en dat je die om 17u30 netjes terug kan afleveren aan de stal. Geen nachtelijke uren dat je met de kinders opzit omdat ze persé de pony willen instoppen met een deken dus.

Ik geef toe, ik ben niet de grootste paardenvriend ter wereld, maar de vakantie viel zeer goed mee. Ons Nora (de pony die wij we uiteindelijk kozen voor ons verblijf) was werkelijk een braaf beest, ze maakte ons kindjes zo blij, what is not to like!

De eerste dag kozen we niet Nora maar Fyra. Dat was echter geen voltreffer wegens zeer koppige pony. Beetje humeurig pony ook. Een pony die graag stil stond (Alle fyra's staan blijkbaar graag stil) en niet zo hield van ritjes met kindjes op de rug. Exit Fyra, hello Nora dus.


 Er zijn ook enkele speeltuinen in het park. Ideaal om ritjes met de pony af te wisselen met wat ravotten. Naast 1 van de speeltuinen is een wei met wat ezeltjes in, is er ook een soort kinderboerderij met geitjes en een wei met de mascotten van het park. Het zou wat raar zijn moesten de mascotten giraffen zijn, dus in die wei staan er pony's. Witte pony's met de naam Pony en Parky. City bleek gesneuveld voor pony en vaderland, maar City2 is in de maak. Die zit nog eventjes in Parky tot die klaar is geboren te worden.
Extra pluspunt: de meisjes sliepen heel goed na zo een dagje buitenpret.
 
Ow ja, ze zijn met veel, die pony's!
 

 Glunderende meisjes, daar doen we dat allemaal voor natuurlijk.
 


 Ponyparking.
 


 Overijverige moeders en grootmoeders, je ziet dat overal. Op de buik, in het zand waar ook paardendrollen tussen lagen, om foto's te hebben uit alle mogelijke hoeken van dochter en pony...
 
Ik nam geen foto's van ons huisje. Die waren heel erg basic. Het waren precies grote houten tuinhuisjes met een zetel waar een slaapbank van kon worden gemaakt. Verder een slaapkamer met 2 stapelbedden, een badkamertje met douche en een klein keukentje en een tv waar je 'één' kon op ontvangen. Geen luxe maar wel proper. Dat vond ik toch het belangrijkste. Qua uitrusting voor daar zijn een paar botten geen overbodige luxe.
Nu niet dat ik elk jaar daarheen zou gaan, maar het is zeker voor herhaling vatbaar, als Nena iets groter is en ook alleen op die pony kan.