dinsdag 16 september 2014

Soms is lengte wel belangrijk!

Lengte, dat is niet altijd van belang. Toch niet volgens veel mannen. En ik geef toe, soms zijn kleine dingen gewoon beter. Een kleine courgette bijvoorbeeld, zoveel smaakvoller dan dat gigantisch exemplaar! Of jonge worteltjes!

Er is wel 1 ding waar ik consequent ga voor het moto “hoe langer, hoe beter!”, en dat is mijn wintersjaal. Een sjaal die zo maar 1 keertje met veel moeite rond je nek gedraaid kan worden, dat komt er bij mij niet in. 2 keer draaien en nog genoeg sjaal over om voor of achter de rits of knopen van je jas te stoppen, zodat alles lekker warm blijft. Heerlijk!

Ik maakte dus mijn eigen sjaal. Ik begon, volgens mijn instagram zo een 13 à 14 weken terug met breien. En nu is hij af, net op tijd voor de winter! Ik heb er niet constant aan verder gedaan, ik heb ook geen uren na elkaar zitten breien. Maar zo nu en dan wat voor de tv of in de tuin.
Ik gebruikte de stersteek. Ik zag die een tijd terug verschijnen bij Mina Dotter en het idee bleef hangen. Ik vond het zo een mooie steek! Ik begon vorig jaar een paar keer aan een sjaal. Maar het lukte nooit, geen idee hoe het kwam. Ik liet het maar voor wat het was. Maar kijk, het idee, dat bleef in mijn hoofd zitten. En toen er een lokale wolwinkel uitverkocht en ik een giga voorraad mooie wol kocht, begon het plan zich opnieuw te vormen in mijn hoofd.
Ik nam dus wol, breinaalden en een youtube-filmke bij de hand en begon nog eens. Hoera voor doorzettingsvermogen!

 
 
en glimp van een deeltje van ons nieuw terras, dat krijg je ook!


<3
 
 
In totaal gebruikte ik 4 bollen merino van 100 gram. De sjaal heeft dan ook de comfortabele lengte van 2.4 meter. Het mag nog eventjes zomer blijven, maar de winter, die kan ik wel aan!
Nu enkel nog de kindertjes voorzien van wat wollig gerief!

donderdag 11 september 2014

Grijze haren

ik zit hier niet met een inspiratieblock. Ook al is dat hier tegenwoordig vrij stil op blogvlak wat maaksels betreft. Ik ben wel degelijk nog bezig met vanalles, al komt daar niet altijd een naaimachine aan te pas.

Ik heb wel last van een verbouwingsuitputtingsslag. En oh boy welke woordwaarde zou dat opleveren bij scrabble!

Wij besloten namelijk dat  we deze  zomer ons  terras wilden leggen. Alles verliep zelfs volgens plan enal! Ik was toch een beetje fier dat al mijn geregel zo vlot was gegaan! Begin augustus de boel laten afgraven, rond 15 augustus beginnen met terras zelf te leggen, eind augustus of begin september met nog wat mooi weer en zonnestralen dat terras inwijden!

Dat afgraven begin augustus, dat verliep volgens plan. De rest, dat werd een beetje improvisoir geklungel. Dat begon al met een vriend die opmerkte dat we toch wel beter al buizen zouden leggen onder het terras. Iets met gescheiden rioolwater en afvalwater, een duidelijkere uitleg moet ik u schuldig blijven. Het zou binnenkort verplicht worden en bij de eerstvolgende rioleringswerken in de straat zouden we dan ons terras weer kunnen openbreken. Dat streven we niet echt na kan ik u zeggen.

Soit, in allerijl iemand zoeken die die buizen kan leggen dus! Snel! Maar ‘Snel!’ en ‘bouwwerken’, das moeilijk in 1 zin te plakken. Toch niet tegen een aanvaardbare prijs. Zo bleek dat uit 2 offertes.

Net na de afgraafwerken belt onze terraslegger, dat hij toch niet kon beginnen rond 15 augustus en dat het dus eerder half september zou worden. Oh joy, we gingen dus meer dan een maand leven op een stuk afgegraven grond waar er een terras en oprit moeten komen… Zeer handig, ik zeg het u. Zeker op een regenachtige dag, waarbij het water en de modder enkelhoog stond aan ons achterdeur…

Ook zeer handig om uw kinders buiten te laten spelen, waarbij dat kleinste mormeltje steeds alles in het werk stelt om toch maar aan die modder te geraken of toch om minstens 1 steentje op te eten.
Zeer gevaarlijk ook voor de voeten en enkels, zo bleek uit mijn verstuikte enkel in week 1 van de afgegraven oprit.

 Maar bon, om veel gezaag en geklaag samen te vatten: die buizen, die hebben onze vaders dan maar zelf gelegd. En nu hopen we dat alles goed zit en niet gaat lekken. Dat terras, dat beginnen ze nu eindelijk te leggen, dit weekend. Hoera zeg!  En dat pas met een maand vertraging!

Maar door alle miserie, rondbellen, bestellingen, leveringen, containers, graafwerken, offertes vragen, kleine beroertes krijgen door die prijzen van die offertes, bleef mijn naaimachine voor een groot deel onbemand staan. Hier en daar werd een beetje voorbereidend werk gedaan, beetje geknipt enzo, maar niets groots en noemenswaardig.

Ik wou vooral op mijn gemak in de zetel ploffen ’s avonds.  Ik haakte en breide wel wat. Maar nog niet veel dat af is en dus blogwaardig is. Maar dat komt er wel aan, één van dees dagen.
Met foto’s, genomen op ons splinternieuw terras! En gelukkig bestaat er haarverf, om mijn grijs haar dat ik van al die miserie kreeg te verdoezelen, zodat ik wat deftig op die foto's sta.

vrijdag 5 september 2014

friendstherapy

Series kijken, ik doe dat graag. Het is verslavend, dat wel. Want voor je het weet zit je om 2u 's nachts mee te supporteren voor Dexter die een moord aan het plegen is. Morele grenzen? Quoi?

Ik ben ook helemaal weg van de moeder aller series, de oerserie voor mij. Want wat help er nu beter tegen een kakdag dat eens goed lachen met een paar afleveringen van Friends? Ik heb alle seizoenen, heb alle afleveringen al gigantisch veel gezien, maar het blijft hilarisch vind ik. En er zijn geen morele grenzen die afgetast worden.

Ok, ik geef toe, een date met echte friends, dat is net iets beter. Maar als die ontbreken, dan kan een uurke of 2 afleveringen van Joey en co me wel bekoren.

Zo een vriendin hebben, die je al jaren kent, die weet wat er aan de hand is door een blik, een vriendin die je altijd kan bellen, al is het midden in de nacht, zo eentje waar je werkelijk helemaal jezelf bij kan zijn. En eentje waar ook jij midden in de nacht voor zou opstaan omdat ze je nodig heeft. Zo een vriendin, die is goud waard jong, ik zeg het u. Lucky me heeft er zo niet eentje maar 2! En na een zomer waarin we elkaar weinig zagen door overlappend verlof en verre reizen zaten we woensdagavond nog eens samen! en dat werd gevierd, met cocktails off course, roze cocktails, met een parapluutje erin, want dat hoort zo in een roze cocktail.


 
Excuses voor de crapy instagramkwaliteit, maar met wat cocktail in je lijf blijkt fotografie toch iets meer te omvatten dan op een knopje drukken en 'cheese' zeggen.
 

 
In de categorie nieuwbakken vriendjes waarmee je dagelijks chat over de zotste dingen eerst en die ook goed op weg zijn een definitief plekje in je vriendjeshart te veroveren:
Een namiddagje kletsen, taart eten en wat shoppen in Gent
 
 
 
Een beetje friendstherapy, je onderdompelen in gezellige babbels en lachsalvo's, elkaar oppeppen na een kakdag, meer moet dat soms niet zijn
                                                                      


 

vrijdag 29 augustus 2014

Schattig bambigeweld

Niets zo schattig als kleine babydinges. Gelijk wat het is, het is meestal enorm schattig als het in babyformaat komt. Ik heb het niet zo voor varkens, maar een big, man das toch werkelijk vreselijk schattig!

Die kleinste telg van ons, die kan er ook wat van. Zowel van het varken uithangen als van schattig zijn. Nena is niet bepaald het meest zachte kind. Alles moet gebeuren met veel lawaai en liefst ook al rennend. Knuffelen draait vaak uit in een waar percussiefestival, waarbij zij trommelt op degene die haar wil knuffelen.
Erg lief kan ze ook zijn, als ze natte zoentjes geeft. Of als ze erg moe is en haar hoofdje in je hals legt om zo wat over haar bolletje gewreven te worden. En lachen, dat kan ze ook wel erg schattig doen.

Voor die kleine Nena wordt er duidelijk minder zelf gemaakt dan voor grote zus. Nena draagt vaak de kleertjes van haar zus vroeger. Maar omdat het niet altijd de 'afdankertjes' moeten zijn mag het kind ook wel eens iets nieuws!
Dat sommige stofjes niet meer geschikt zijn voor Mila, maar dat ik het wel absoluut wil kopen omdat het zo mooi is, dat speelt ook wel een rol.

Ik spotte een tijdje geleden, ik denk bij de stoffenkamer, mooie bambistof. Prachtige kleuren, minder geschikt voor Mila vond ik. Nena daarentegen, die zag ik er wel al helemaal in zitten!
Ik had een knippiepatroon in gedachten. Eentje dat ik al zo een 3 jaar heb liggen. Ik kocht het boekje om het te maken voor Mila. Maar dat waren mijn begindagen in het naaigebeuren. Ik snapte dus absoluut niet hoe ik die jurk in elkaar moest krijgen. Een paar jaar jurkenervaring zou me nu wel kunnen helpen.

Ik knipte, begon te naaien, en raakte compleet in de knoop met de uitleg en hoe in hemelsnaam die mouwen erin moesten. Het zag er ook naar uit dat de hele handel echt wel te breed zou zijn om mooi te zijn. Ik tornde dus alles los, vloekte vrij veel, nam er wel een goed patroon bij, en begon opnieuw te knippen. Lang leve mijn drang om toch steeds een beetje extra stof te voorzien voor moest er iets mislopen...
Maar kijk, het resultaat, dat mag er wel zijn!

 

Het patroon voor het bovenstukje is uit Stof voor durf het zelvers 1. Het rokje tekende ik er zelf onder, extra zwierig.

Ik vond een perfect passend truitje bij Filou&Friends. Er zit een beetje gouddraad doorgeweven.
 

Zie naar die deugenietensnoet! Ik weet het, erg verantwoord zijn chips niet te noemen. Maar kom, we hebben wel foto's kunnen nemen!


We waren hier op het doopfeestje van achterneefje Lowie. Mila wil steeds dat haar haartjes mooi gemaakt worden voor een feest en wou nu ook graag dat Nena haar haartjes wat mooier gemaakt werden. Grote zus koos een ieniemienie speldje en schoof dat behendig in kleine zus haar haartjes. Kleine zus, die liet dat allemaal maar over zich komen.
 

Het varkentje komt even piepen.

Blinde rits die doorloopt tot in de rok. Zo krijg ik haar makkelijk in en uit de jurk.
Doorlopende prints, daar doe ik voorlopig niet aan mee jong, so overrated!

De eerste stapschoentjes kochten we, off course, bij Tine!
 
 
Ze stapt al van ergens begin augustus flink rond, die kleine Nena. Nog wat wankel, maar steeds vlotter en vlotter!
 

Ik ben toch content met het kleedje zoals het geworden is. En knippies? Die ga ik nog wat verder negeren denk ik.


zaterdag 23 augustus 2014

Oh boy

Hoe deden we dat vroeger? Afspreken met elkaar? En niet ongerust worden dat er iets ergs gebeurd was toen de andere 15 minuten te laat was?
Ik kan het me eerlijk gezegd niet herinneren, gezien ik al van mijn 16 jaar een gsm heb.

Ik heb sinds een dik jaar en een half een Iphone. En ja, dat ding zit zowat vergroeid aan mijn hand. Ik heb een Iphone-pink; zo een pink met een deukje erin, waar mijn toestel in past...
Mijn hele leven zit geregeld in dat ding: agenda, afspraken, nummers, adressen, things to remember, bankzaken, sociaal zijn, ...
Het is mijn eigen personal planner, een soort digitale beste vriendje. (Geen paniek, ik heb ook echte, levende en ademende beste vriendjes hoor!)

Een kleine 2 weken geleden had De Vent zijn toppunt van midlife crisis voor dit jaar. Hij wou namelijk de dodentocht wandelen. En De Vent vond dat ik die midlife crisis maar wat moest steunen en liet mij opdraven met propere en droge kousen, kleren en schoenen.
Ik kan u al zeggen, het was mijn dag niet, die zaterdag daar in het Bornemse. Nadat ik 45 minuten heen reed met 2 joelende kinders op de achterbank die persé papa aan het werk wilden zien, dan nog 1u stond te wachten op de papa omdat Mila niet meer verder wilde 'tegenwandelen', mocht ik terug voor 45 minuten met een erg hongerige Nena naar huis zoeven. Dikke tegenvaller: mijn spiegel was van mijn auto gereden. I was not amused at all...
Maar bon, het was nu zo, kinders den auto in gestampt, wat koeken uitgedeeld en naar huis.
Om dan nog geen uur later weer naar Bornem en omstreken te rijden nadat de kleine dames naar de moemoe en vava gebracht waren. Want De Vent moest nog morele steun hebben, en nog es ander schoenen, dat ook.
Dat doet ge niet voor uw plezier, op den dag van den dodentocht wat in die streek gaan rijden van checkpunt naar checkpunt. Ik stond uren in de file, om maar net gepast in zo een checkpunt aan te komen voor de steun te leveren. Op 1 van die eerste punten moest ik schoenen brengen om te wisselen. En toen ik wou bellen om te zien waar ze precies zaten, hoever van dat punt af, gebeurde het... Ik liet mijn beste vriend vallen! Het scherm in duusd stukken! Horror! Rampen!
Gelukkig wel te herstellen aan een deftige prijs. Maar zo kwam het dus dat ik 24u! zonder mijn Iphone of gsm doorbracht.
En ik zeg het u, dat was een aanpassing! 's Morgens begon de miserie al, want wat moest ik aandoen! ik kijk altijd eens naar de weersverwachting van de dag, dat ging niet!
Mijn boodschappenlijstje kon ik niet bijwerken, mijn rekeningstand checken was ook al niet meer zo gemakkelijk. Sociaal niet mee! Facebook en Instagram werden niet bijgewerkt! Ik was er van overtuigd dat ik een platte band met de auto zou hebben ook, en ik kon niet eens iemand bellen dan!

Ik geef toe, het is een luxeprobleem. En soms eens een dagje zonder dat high-tech gedoe zal niemand kwaad doen. Het zou misschien ook wat rust geven. Want uiteindelijk is het ook niet noodzakelijk om 24u op 24 beschikbaar te zijn.
Maar ik was toch blij dat het avond was en ik mijn vriendje mocht gaan ophalen!

donderdag 21 augustus 2014

De grote Tante-Lies-Animatie-dag

Ik ben tante, van 2 kleine sloebers. Allé nee, ik ben tante van 1 van die sloebers, en meter van de andere.
Mila is dol op neefje Jenne en nichtje Jitse. Maandag was ik een dagje thuis en organiseerden we een speeldagje bij ons thuis. Een dag op een ander, das altijd eens tof in de vakantie.

Terwijl Jenne en Mila een kamp bouwden op onze nieuwe schommel, hielp Jitse mij taart bakken. Een ideaal tijdverdrijf en een ideaal vieruurtje.
Maar het spel 'bouw een kamp' was geen lang leven beschoren en binnen de kortste keren stonden er 3 bengels en een peuter aan mijn been te trekken, vragend wat ze konden doen.
Ik deed moedig wat van een beetje deftige tante gevraagd kan worden. Ik nam een groot stuk lelijke toile-ciree, spreidde dat over de grote livingtafel en gaf het gespuis een hoop papier, scharen, stiften, potloden en vloeibare lijm. En een bak en een zak met restjes stof.

Jitse is 9 en is graag creatief bezig met vanalles en nog wat. En is dol op paarden, zo kennen we er nog eentje. Ik had nog een lap paardenstof in de kast liggen. Mooi van kleur, maar te paarden te groot om mooi te zijn voor Mila. Omdat ik hoop dat die paardenobsessie bij Mila binnen het jaar gaat over zijn, mocht het stofje de kast verlaten. Jitse mocht voor haarzelf, met wat hulp van mij, een paardenrokje maken. Blij als een kind gaat de uitdrukking. Blij was ze ook!
een volledig afgewerkte foto van het rokje heb ik niet, rats vergeten in alle drukte. Ik vraag schoonzus wel eens om een exemplaar. Die houdt u maar tegoed dan.

 
Tussen het stikken van de rok door werd er ook een paard getekend en beplakt met stof.
 
 
Kleine broer Jenne, niet het knutselige-frullerige type, maar wel fan van machinerie, wou dat toch ook eens proberen, zo een groot machien.
Voor hem knipten we dan een soortement Ugly Doll. Hij mocht dan alles spelden en stikken.
 
hij had met 2 doosjes speldjes nét genoeg om zijn lappen stof samen te spelden. Het zou geen mm verschoven zijn tijdens het stikken!

Ook van de afgewerkte doll geen foto, druk, u weet wel... Maar het manneke was blij jong! Met veel zorg en precisie stikte hij dat ding, vulde hij het op met restjes stof en koos hij knoop-oogjes.
 
Mila, die hield haar bezig met wat in het wilde weg stikken van restjes stof, met het beplakken van bladeren papier met liters lijm en pakken stofjes en was daar heel blij mee.
 
beetje flou, I know...

 
En onze kleien zus? Die speelde op haar eentje van restjes-modeshow

 
Een fijne dag was het zeker. Druk, dat ook. En rommelig. Dat ik 3 keer stofzuigde en nog een vol uur intensief moest opruimen en de keuken moest dweilen wegens Sprite-fiasco, dat nam ik er bij. De kinders waren blij, dat is het belangrijkste!
 

woensdag 13 augustus 2014

sprookjes, part II

Ik vertelde al over sprookjes bij Nena haar lelijke eendjes-jurk. Mila kreeg na de lelijke-kleine-eendjes-versie de grote-mooie-zwaan-versie. Ze is grote zus voor iets.

Na mijn vakantie was de vakantiestemming even helemaal weg, ver te zoeken. Stress alom door een zieke kuisvrouw en vuil huis, bergen was, massa's tuinwerk, veel groenten doe klaar moesten gemaakt worden. Weg vakantiesfeer.

Om mezelf at te troosten ging in in shoptherapie. Stoffen shoppen, altijd vrolijk word ik daar van.
Bij Bambiblauw koos ik enkele stofjes voor de herfstkleertjes van mijn dames.
Mijn oog viel op een prachtige zwanenstof, donkerblauw met witte zwaantjes. Een hele jurk daarin vond ik wat te veel en te donker. Gelukkig zit er bij Bambiblauw een super collectie effen stoffen. Een passende blauwe bij de zwanen werd gezocht, ingeladen en met open armen ontvangen thuis.
Ik vond het een match made in heaven.

De effen blauwe stof heeft allemaal kleine zacht blinkende stipjes, perfect voor een prinses-in-wording!

Het geplooide bovenstuk komt van Stof voor durf het zelvers, waar binnenkort deel 2 van verschijnt! Jui zeg!
Ik wilde dit bovenstuk al heel lang maken maar het kwam er niet van. Ik geprinte bovenstukken komen de plooien niet mooi tot hun recht. Hier wel vind ik.

Ik geef toe, ze hebben me veel zweet gekost, die plooien. Geen bloed en tranen, ma liters zweet!


Prinsessen dansen ook wel een beetje ballet...

en houden hun rok vast als een echte prinses.

hebben ondeugende gezichtjes...



Ze wordt groot, mijn kleine meid. Al een jaar geleden dat we een soortgelijke foto namen

Het wordt een toppertje, deze jurk!

Schoenen zijn van Eli, kousjes van Collégien en truitje met gouden spikkeltjes van Aymara.