maandag 31 december 2012

Afsluiten

Het was me het jaar wel, dat 2012. Een jaar vol emoties, leuke en minder leuke, we leerden weer wat meer mensen kennen, alle ja, een doodgewoon jaar eigenlijk.

2013 zal voor ons wat andere dingen brengen, een jaar van aanpassingen, verhuis binnen de woonkamer om een park in te passen, weeën, afzien, slapeloze nachten maar vooral nieuw leven. Een klein wezentje dat samen met grote zus de wereld zal gaan ontdekken. 2 koppigaards om het bloed van onder onze nagels te halen, 2 bondgenoten die gaan samenspannen tegen ons, maar ook 2 lieve knuffeldieren die op schoot zullen kruipen en een zoentje vragen.

Wat het nieuwe jaar ons brengen zal, dat kunnen we nu nog maar raden, maar wij kijken hier alvast uit naar de nieuwe spannende momenten!

Als afsluiter van het oude jaar en verwelkoming van het nieuwe jaar wensen we jullie dan ook een vreugdevol, hoopvol, liefdevol en vooral gezond 2013 toe!

Liezewiezewoes, De Vent, Milababy en klein buikgespuis.

zondag 23 december 2012

demonstratie

Demonstraties, in de genre van tupperware of konsoorten, zijn best gezellig in die zin dat je tussen een hoop ander vrouwvolk zit, meestal alcoholische dranken krijgt en er veel hapjes aanwezig zijn. Dat je daar dan ook bucht kan kopen die je absoluut niet nodig hebt in je leven is voor sommigen een minpunt, hier is dat een pluspunt. Ik heb namelijk een zwak voor spullerij die je absoluut niet vandoen hebt maar zo handig lijken. Zo heb ik een decoratieve spuitbol van tupperware, enkel al uit de kast gehaald omdat er iets achter stond dat ik wel vandoen had. Of een bloemsuikerverstrooier zoals die dat ze gebruiken om bloemsuiker over wafels of oliebollen te strooien. Ik heb geen wafelijzer en heb nog nooit oliebollen gebakken.
Hoewel ik me wel kan inhouden de laatste tijd.

Over dit soort van demonstratie gaat het hier niet, maar als inleiding kan dit wel tellen!

De demonstratie in kwestie werd gisteren gedemonstreerd door het kind des huizes, momenteel alleen nog Mila... maar ik hou men hart al vast als ze dit met 2 gaan doen, tegelijkertijd...

Even terug naar gisteren dus.
We spreken ergens rond 12u, middageten, waar ik me makkelijk vanaf had gemaakt met een boterhammeke.
Mila: mama, ik sil geen boterham, ik wil eerst een joghurtje.
ikke: neen, we eten eerst onze boterham en daarna krijg je een joghurtje.
Mila: neen, ik wil nu een joghurtje!
Deze conversatie ging ongeveer 10 minuutjes verder, met het verschil dat Mila begon te roepen en te janken.

We gingen dus voor de compromis: we eten de joghurt samen met de boterham op.

Tja, ergens had ik moeten weten dat dat fout ging aflopen maar toch. De joghurt ging naar binnen, de boterham bleef verweesd en alleen achter. Nog steeds in mijn ouderlijke rol zittende, mocht mila niet van tafel tot de boterham op was, maar dat bracht alleen maar meer roepen, tieren en janken op.
Mila vloog dus in de hoek. Enter demonstratie... van koppigheid en volhardend zijn. Kind heeft daar, eerlijk waar, bijna 2 uur gestaan, 120 minuten lang... de boterham was nog steeds niet op

 En wat doet een verantwoorde ouder dan? Die laat De Vent gewillig een chocoladepuddingsken opeten, voor de ogen van het kind, die niets krijgt, want de boterham is nog steeds niet op (maar wel al een beetje aan de verdroogde kant).

Dat was het breekpunt van het kind, om 14u30, de boterham was in geen tijd op, net als het laatste resterende chocoladepuddingske.
Ik heb mezelf dan maar getroost met een goeie manon praline van Leonidas.

Dat ziet er dus goed uit, als ze zo met 2 koppigaards kuren gaan krijgen. En ik heb maar 1 goeie vrije hoek in huis.

maandag 17 december 2012

Rosalie en haar garderobe

Ik lijk de laatste week een beetje energie terug te vinden, wie had dat nog gedacht! Daar moet ik dus van profiteren!
En gezien huiselijke taken nooit mijn prioriteit krijgen (hoewel ik nu echt wel dringend de was moet wegleggen: ik heb geen enkele mand over, ze zijn alle 3 gevuld met propere gestreken was. Maar de vuile-was-ton puilt nu uit... Ofwel moet ik maar wat wasmanden bijkopen, en wat ondergoed...) heb ik me gesmeten op een project dat al van ergens in september op de agenda staat.

Toen het boek van Tante Hilde uitkwam ben ik als een hazewind (een gepensioneerd en kreupel exemplaar weliswaar) naar de boekhandel gelopen om er een te kopen Want dat ging het kerstcadeau worden voor Mila, een mooie pop met kleertjes. Ideaal om mijn restjesmand es in te duiken.
Maar toen werd ik mottig en moe en kwam er niets van mijn plannen in huis.
Reden te meer om van mijn nieuw energiepeil te profiteren, gezien kerst al over minder dan een weekje is!

Poppemie werd getekend en geknipt, in vleeskleurig laken uit de kringwinkel. Ik heb een poging gedaan 'nieuwe' stof te vinden in de gepaste kleur, maar na 3 stoffenwinkels heb ik de moed opgegeven. Verder dan flest lichtroos of hevig varkentjesroos was er niet te vinden. Blijkbaar is de mix van varkentjesroos en zalmroos niet zo populair, geen idee hoe dat zou kunnen komen!

Het maken van de pop vond ik echt super om te doen, valt heel goed mee qua moeilijkheid, dankzij de super uitleg in het boek. Ik koos een meisjespop in hare puren, omdat ik toch een hoop kleertjes ging maken.

Ook de kleertjes waren een tof om te maken. Bij poppekleertjes steekt dat al niet zo nauw als de naad niet heel recht loopt, en mogen er wat draadjes uit de zijnaden steken. My cup of tea.

En zo kwamen we dus bij ons nieuwe familielid dat momenteel wel nog een weekje in een inpakpapiertje moet wachten op haar nieuwe moedertje. Rosalie is geboren! En zoals het een dame betaamt ten huize Liezewiezewoes, heeft ze toch al meer dan 1 paar schoenen.

Rosalie met een stolpplooijurkje en rode leren schoenen met sterrendetail

1e kant van een omkeerbare zomerjurk

de flowerpowerbroek met groene blouse met lange mouwen

zomer roze blouse met korte mouwen, veelkleurige a-lijnrok en bruin lederen schoenen met sterrendetail

andere kant van de omkeerbare zomerjurk

Een dame moet toch keuze hebben in haar kleerkast, ook al is ze een pop.

vrijdag 7 december 2012

Feest met obstakels

Ik plande al een maand of 2 de feestjurk voor Mila. De jurk dus voor de kerstperiode. Ik kocht deze zomer hier een meterke petit pan en wist dat dit dé stof voor de feestjurk zou worden! De stof had ik dus al.
Ik plande mijn jurk uit lieve Griet haar boek, en zag het al helemaal voor me! Het zou nen 'indiaan' worden, met schuine streepkes!

Maar een centimetertje foetus zorgde ervoor dat heel mijn maak-planning naar de vaantjes was... Ik ben in zijn geheel bijna 5 weken bezig geweest met dat kleed. Dan duurde het ook nog eens 3 weken voor er foto's kwamen... Ik kan nu wel zeggen dat ik blij ben dat het eindelijk af is...
Week1: Ik begon, tussen wat verblijven voor mijne wc door, met het tekenen van het patroon. Ongeveer een uur of 3 heeft me dat gekost, tekenen, wc, tekenen, wc,...
De moed ontbrak me om de stof al te knippen, dat bleef dus nog een weekje liggen...

Week 2: patroondelen werden gespeld en voeringstof gezocht. Er werd opgemerkt dat de indiaanjurk niet schoon ging gaan bij de stof voor het bovenstuk. De streepjes zouden verdwijnen in de print. Er werd dus een gewoon bovenstuk getekend. Er werd opnieuw gespeld en toen eindelijk ook geknipt. Alles werd ook al eens gestreken. Toen was ook de fut van week 2 helemaal opgebruikt.

Week 3: ik vond dat de voering voor het bovenstuk eigenlijk echt slecht was. Er zat rek in, was niet deftig aan de katoen te stikken... Er werd gezocht naar een alternatief, er werd een alternatief geknipt en toen was ik te moe om verder te doen.

Week 4: De frequentie van de wc-visitaties nam al wat af. Het bovenstuk werd in elkaar gezet. En toen werd dat toch wel wat klein bevonden... Ik had de maat getekend die ik haar ook deze zomer had gemaakt, even niet aan gedacht dat Mila ook wel is gegroeid... Er werd gevloek en gegodverdommed. En toen werd er weer gerust.

Week 5: Er was nog genoeg stof om een groter bovenstuk te tekenen, dat werd dan ook gedaan. Maar er was niet meer genoeg stof om een nieuwe plooirok te tekenen. Deze werd dan maar aangepast alain provist. De plooi werd wel gestikt maar is wel kleiner dan de bedoeling is. ma bon, we klagen nie, er is een plooi. De jurk is af voor kerst, ik ben content, kind is content. De jurk is nu wel vrij basic uitgevallen, ma kom, de stof is op zich wel mooi genoeg om er iets leuk van te maken.

Week 8 a 9: er werden eindelijk es wat foto's genomen.









Nu zou ik dringend es moeten beginnen aan de rest van mijn waslijst, maar eerst wat rusten. En misschien nog es over de pot gaan hangen...


donderdag 6 december 2012

bezigheden voor immobielen


Ik ben nog maar 13 weken ver, en ben dus helemaal nog niet immobiel in de enge zin van het woord. Maar echt mobiel en springlevend ben ik nu ook niet te noemen. Als ik niet ergens zit of lig, hang ik wel wat.
mijn naaiactiviteiten staan dan ook op een bedroevend laag pitje... Maar toch kriebelde het om wat creatieve dingen te doen.

Pinterest en ik zijn tegenwoordig dikke vrienden (dat kan ik al liggend via de Ipad doen) en ik kwam wel een paar leuke kerstgerelateerde dingen tegen.

Een daarvan waren fimo kerstboomkes in een pot 'sneeuw'. Ik dus op ne goeien dag een hoop fimo gaan kopen, kind in bed gestoken en met de grote-mensen-plastesiene beginnen spelen.
Ik kocht Fimo soft omdat dat, had ik gelezen, makkelijker kneedbaar is dan de gewone. Ik wil nu liever niet weten hoe slecht die gewone fimo kneedbaar is, maar op die soft zat nie veel stoef. Geeft ook geweldig veel kleur af, effenaf een vuiligheid eigenlijk, ma bon, mijn kerstbomen zijn een feit! jui!


Het zijn Ipad foto's, dus kwalitatief niet de allersterkste.


Nog een project voor immobielen zijn stempels snijden. Das ook maar gewoon zitten en snijden uiteindelijk. Veel valt daar niet over te zeggen, het werd een poezebeest en een feestvlaggetjesslinger (moest ik scrabble spelen, daar zou ik nu es mee kunnen uitpakken sie!)


en azo is ne mens al rap content eh.

En voor we hier afbreuk doen aan het ziek-zijn: Dit bericht en de bijhorende creatieve uitspatting werd al ergens begin vorige week gemaakt, de foto's kwamen er gewoon niet van. Nu ben ik een heel klein ziek vogeltje dat in de zetel ligt omdat ze anders nog mottiger wordt dan ze al is. Awoe aan de griep en keelontstekingen!

zaterdag 1 december 2012

Callimero-effect

Dat ik ongelooflijk mottig en ziek moet zijn van de kleine baby in de buik, tot daar aan toe, maar dat moeder natuur er mij nu ook nog iets griepachtigs heeft bijgegeven, dat is niet eerlijk!

zondag 25 november 2012

Verdomde rotzakjes

Die spamberichtverstuurders! Na een week of 3 spamvrij geweest te zijn hebben ze precies allemaal besloten mij deze nacht te bombarderen met berichten! Zomaar 17 spamberichten werden er vannacht de blog gepost! Dus de woordverificatie werd nogmaals aangezet. Zeker tot het einde van het jaar momenteel, in de hoop dat ze mij vergeten zijn tegen dan!

donderdag 22 november 2012

Lichtgeraakt noemen ze dat

Nu ik een jong aan het kweken ben, en de hormonen weelderig door mijn lijf gieren, heb ik de indruk dat ik soms nogal lichtgeraakt ben. (Ja zagend volk wordt er ook niet beter op als je een sprint naar de wc wilt inzetten om je lunch nog eens terug te zien maar zij je tegenhouden om nog wat te zagen en te klagen.)

Persoonlijk vind ik dat er nogal veel gezaagd en geklaagd wordt tegenwoordig. Ok, mensen die net hun job verloren hebben, dat is rampzalig, die hebben alle recht tot klagen. Maar dat Collega X begint te klagen over zowel zijn 'armtierig' ambtenarenloontje als over de forel die hij zat op te eten, awel da was een brug te ver. Een situatieschets is hier wel op zijn plek.

Ten eerste zit Collega X in een hogere weddeschaal dan ik en ik kan heel eerlijk zeggen, voor het werk dat we moeten doen (en de dagen dat we soms eens niets doen), dat er hier niemand zou mogen klagen. Ze zouden es in de privé moeten gaan werken. Ik mag dat zeggen, ik kom van daar.

Ten tweede hebben wij in ons gebouw een bedrijfskeuken waar we dagelijks uit veeeeeel vers eten kunnen kiezen. Er is een broodjesbar, soep, een saladbar, wekelijks 2 soorten koude schotel, een grill (dagelijks steak en entrecote te krijgen met saus en frietjes en dan ook een weeksuggestie. Deze week is dat een scampibrochette), een pastabar (dagelijks spaghetti en dan wekelijks 2 andere pasta's te krijgen), dagelijks vol-au-vent met frietjes te krijgen, dan nog 2 dagmenu's (verse groentjes met patatjes en vlees of vis) en dan een hele desserttoog met taart, pudding, yoghurt, fruitsla... . Kom, om maar te zeggen dat we keuze hebben. Het duurste van de hele keuzehoop is de steak, daar betalen we 3.5 euro voor. Frietjes en saus inbegrepen. Om ook maar te zeggen dat het echt wel goedkoop is.
Nu was er 1 van de dagmenu's forel met amandelen, patatjes en kappertjesboter, voor de zeer democratische prijs van 2.25 euro. Spotgoeikoop, ge moet maar es ne forel gaan halen in de viswinkel.

Collega X stak van wal, dat de forel te klein was (met kop en staart er aan was da ding een pak langer dan het bord, dus een dikke 35 cm schat ik, al een vrij volwassen exemplaar me dunkt ma soit), dat er zelfs geen beetje waterkers vanaf kon op het bord (we kunnen dat in de saladbar kopen, voor zowat nen halve kilo waterkers betaalt ge 50 cent...), dat het toch wel veel was en als hij dat omrekende dat hij wel in de maand tot 70 euro betaalde voor zijn warm eten...

Toen was ik wat ambetant en vond ik wat repliek op zijn plek.
Hij kan zijn 70 euro beperken tot om en bij de 50 euro, als hij niet elke dag zijn klein flesje wijn zou drinken bij zijn eten. Ik vond een uitdaging om thuis een hele maand vers te koken met 70 euro (hij mocht er zijn wijnbudget bij houden) wel een goed idee. En ik heb deze zomer in dardennen forel gegeten, ik heb daar  25 euro voor betaald, hij was zeker 10 cm kleiner, maar ja ik had er wel een halve tomaat en een blad sla bij. Voor die prijs kunt ge hier 10 forellen eten en nog 2 chocomousses bij. Maar dat zag ik hem nog niet opeten...
Collega X vond dat niet zo fijn en negeert me een beetje. Maar hé, het is oké, want Collega X werkt toch aan de andere kant van het verdiep.

Kleine voetnoot: dat mijn pappie de chef-kok is van ons bedrijfskeuken, heeft hier compleet niets mee te maken!


vrijdag 16 november 2012

goestekes

Ik begin stilaan uit mijn vertrouwde habitat van de laatste weken te geraken. Ik kan de wc en de mat al eens een paar uur alleen laten. Ze doen dat goed, zo zonder mij. Ik doe het behoorlijk zonder hen.

Ik ben alvast blij, minder lang ziek dan bij Mila, das een meevaller. Het feit dat ik er uit zie als en schotelvod die al 2 weken over de gootsteen hangt, daar ga ik nu even niet over klagen.

De meeste mensen uit de omgeving zijn intussen wel ingelicht en nu beginnen de vragen: Niet te ziek meer? Zijt ge zeker dat er geen 2 inzitten? Geen rare goestingskes?
Deze vragen zijn dan ook te beantwoorden met nee-ja-nee. Niet ziek meer, slechts 1 beginnende baby, geen goestingskes.
Of het zou moeten zijn dat ge diene halve pot pickels die ik op 24u heb opgegeten, bij de goestingskes rekent...


woensdag 14 november 2012

pakkend

De blogwereld, zo veel nieuwe mensen die je leert kennen. En ook al ken je niet iedereen in het echte leven, toch ben je op de ene of andere manier toch een beetje verbonden met elkaar. Je deelt een hobby, misschien een paar. Op een anonieme manier ken je elkaar toch wel.

Zo komt het dan ook dat het pakkend is als je slecht nieuws krijgt in blogland...
Je kan maar hopen dat zo een drama jou zelf nooit overkomt.

Veel sterke Besjes, voor jou en de kindjes


maandag 12 november 2012

een oplossing

Het is hier eventjes stilletjes geweest, vanalles aan de hand gehad jong. Ge kent dat wel, druk hier, wa ziek en mottig daar, en voor ge het weet, dan zijt ge een maand verder en zijn er tal van dingen verwaarloosd.

Nogtans genoeg dingen om te doen! Ik had een heuse voorraad boeken ingeslagen! Spullerij, popperij en dan uiteindelijk ook HET boek (waar er zelfs een klein bedankje voor mij instaat :) en ja daar ben ik ook fier op!) HET boek waar ik al maaaaaanden met meeleef, HET boek waar ik dan ook enorm reikhalzend naar uitkeek, voor de vele schone dingen die er in staan, voor de toppatroontjes en de schoon foto's! Maar ook omdat ik al lang wist dat 1 van de patronen in het boek de feestjurk voor Mila zou worden met de kerstdagen die eraan komen. Kortom, geen tijd voor luilakkerij dus!

Maar toen ook het besef, dat dat toch wel veel spullerij, popperij en kledij is voor 1 kind. Het kind haar kasten puilen misschien een beetje uit.
Maar ook daar is een oplossing voor te vinden! In de vorm van een kleine baby, die dan ook bij ons thuis zal blijven wonen uiteraard, en die ik ten gepaste tijde kan voorzien van nieuwe zelfgemaakte spullerij, popperij en kledij.
Ja, inderdaad, u leest het goed, er komt hier een kleine jankende koter bij. Ergens halverwege juni, in den beginne van de zomer (toch iets wat ik schoon gepland heb gekregen), zullen wij verblijd worden met het gejank en vele bijhorende vuile pampers van een broertje of zusje voor Mila.

Dat was alvast de oplossing voor probleem 1: het vele naaiwerk en -goesting en te weinig kind om met dat naaiwerk iets te doen.

Waar hier overduidelijk GEEN rekening werd mee gehouden is  het feit dat ik die eerste maanden van een zwangerschap niet deug. Ik was even vergeten dat ik ook bij Mila uren doorbracht op de mat voor de wc, ik niets anders doe dan slapen (als ik van de mat voor de wc ben afgeraakt slaap ik wel in de zetel hoor, het slechts sporadisch dat ik slaap val op de pot, of beter, over de pot...), zagen en occasioneel emotioneel janken voor de stomste dingen ( met als treurig dieptepunt van het emotioneel janken de overwinning van karolien goris bij belgium's got talent. Ik heb dat niet eens gevolgd...)

Uiteraard is de productie van spullerij, popperij en kledij nu teruggevallen naar nul komma nul... En met de feestdagen in het vooruitzicht en de ellenlange lijst die ik nog ging maken, ziet dat er absoluut niet goed uit...

Hou u dus ook al maar klaar voor nog 7 maand geklaag en gezaag, want nu mag ik dat, ik ben zwanger dus ik mag dat ongegeneerd doen!

bijna...

jaja, tkomt af dat nieuw bericht! Nog eventjs geduld dus...

woensdag 24 oktober 2012

Getroffen!

De spamberichten hebben me gevonden... Met spijt in het hart ga ik dus een weekje of 2 mijn woordverificatie opzetten, in de hoop dat het beter zal gaan.
Ik heb nu eenmaal weinig interesse noch vertrouwen in medicamenten die je op internet kan kopen. Ook geen behoefte aan vliegsoorten die oppeppend werken, en ook Selma web design hoeft me niet meer te contacteren...

zaterdag 20 oktober 2012

't vallen van het blad

Daar kan ne mens last van hebben jong...
Herfstmoeheid, geen lachertje! Laat maar komen, die mooie zonnige lentedagen! Of is dat nog wat vroeg?

woensdag 17 oktober 2012

er zijn zo van die dagen...

Kinders, dat ze rap groeien zeg ik u! Voor je het weet passen ze niet meer in hun kleertjes die maar een maand of 5 oud zijn...
Mila is een buik-poep kind. Als je haar in haar blootje ziet staan heeft ze dus een vooruit stekend buikje en een achteruit stekend poepje. Een buik-poep kind dus.
Haar jurkjes zijn telkens als eerste te klein aan de buik, dat begint daar te spannen, en waar ik al es van denk: 'dan ziet ge mijn buik nie want die wordt plat geduwd!' is voor een klein kind niet zo tof om aan te doen. Voor Mila moet alles soepel en ruim zitten, der mag niets tegenwerken. Van corrigerend ondergoed heeft ze nog niet gehoord, wat is kind zijn toch fantastisch!

Veel jurkjes die ze in de zomer droeg beginnen dus te spannen. Hoogste tijd voor een paar nieuwe exemplaren dus. Of toch alvast 1 nieuw exemplaar, voor de andere wacht ik nog eventjes op het geschikte patroon.

Ik koos hier eigenlijk een heel simpel exemplaar, een basis bovenstuk met een stolpplooirokje eronder.
Een piece of cake vond ik zelf! Uit mijn beginfase van het naaien zou ik nogtans moeten weten dat dat niet altijd het geval is...

Er zijn namelijk van die dagen waarom alles al eens fout dreigt te lopen. Maar dan ook echt alles!
Ik begon met het stofje te knippen, tot daar ging alles wel vlotjes.
Veel tijd had ik niet om de hele jurk in 1 keer af te werken. Vriendjes op bezoek, zelf weggaan, herfstmoeheid... dat maakte dat de jurk ook in stukken werd gemaakt, te beginnen met het bovenstuk. Het in elkaar steken, da was inderdaad piece of cake. Maar toen da gereed was, vond ik het precies ma wa kort uitvallen. Kind es in bovenstuk gewrongen om maat te bezien en dat werd toch goedgekeurd. Weliswaar een beetje raar vallen aan de rechterkant ma kom, met de rok er aan te hangen zou dat wel gelukt zijn.

Rits weer open en daar had je probleem 1... te ver getrokken met de rits en het stopijzerke viel op de grond terwijl ik de sluiting vast had in mijn hand... Ok, geen repareren aan, die rits moest er weer uit... Op dit moment was ik nog niet al te erg aan het vloeken, het was mijn eigen fout, ik moest maar een paar keer over de rits gestikt hebben...

Volgende naaidag, nieuwe blinde rits erin gezet, nog nooit was een rits zo blind bij mij! Hoera daarvoor! ze zat er effenaf goe in! Dit ging het begin zijn van een nieuwe, goedlopende start, ik kon het voelen!

Streepjes werden op de rok gezet, plooikes werden er in gelegd, gestreken en vastgenaaid. Alle, mijn brotherke werd eerst helemaal opengelegd en geïnspecteerd, ontdaan van stof en terug ineen gestoken. De reden? de spanning van mijn draad deed raar, er waren lusjes aan de onderkant, nog nooit gehad. Maar probleem opgelost door mijn vriend eens te opereren.

Daarna liep ook alles vlot! Rok ging aan het bovenstuk vastgemaakt worden. Eerst mooi spelden om te zien waar de plooikes elkaar moesten raken, dat had ik goed geleerd! Maar toch, op de ene of ander manier is er iets fout gelopen, en kwamen de plooikes nie mooi op elkaar, in de verste verten nie meer eigenlijk... maar kom, zooooo hard zou dat niet opgevallen hebben vond ik, uiteindelijk als mila speelt en de plooikes gaan wat meer openstaan is er geen kat die nog ziet dat dat geen echte plooi was...

Rokdeel werd toch aan bovenstuk gespeld en werd vastgestikt. Maar ergens middenin breekt de naald. Ok, geen idee hoe dat kwam, maar geen nood! Gelijk ik voorraad heb (de veritas kan soms jaloers zijn op mijn voorraad...), naalden genoeg. Dacht ik toch... Stretchnaalen in veel maten, een paar tweelingnaalden, Jerseynaalden en jeansnaalden... maar geen standaard naalden meer... Ok, geen probleem, ik haal er wel ene uit de overlock en morgen ga ik om een nieuwe voorraad van 15 pakskes.

Er word verder gestikt aan het kleed, naald breekt weer... Pas dan zag ik dat ik over het stopijzertje van de rits wou stikken, wat dus niet gaat...
2e naald werd uit de overlock gehaald en in de brother gestoken. Stopijzerke werd naar omhoog geschoven en er kon worden verder genaaid.

En net als je denkt dat je nu toch wel alle miserie hebt gehad zie je dat je, bij het inzetten van de 2e blinde rits, toch iets te veel naad hebt gebruikt van de voering, en dat de voering nu eigenlijk iets te klein is en niet helemaal kan meegestikt worden...
Dat is het moment waarom men kan stellen dat trop teveel is...

Ik heb de boel toch ma afgewerkt, kleed gezoomd (waarbij ik voor de laatste 10 cm ook nog eens mijn spoel moest heropwinden omdat ze leeg was) en kijk ja, al bij al valt dat nog wel mee, maar de linkerkant, die blijft wat raar vallen vind ik.

Kom Mila gaat het wel aandoen, het valt best mee, maar het is zeker niet mijn beste werk.








Al een sjans dat het een vreed schoon stofke is!


zaterdag 13 oktober 2012

jammie time!

U hoeft nog niet alles te laten vallen en hierhien te komen, ik ben niet aan het koken! Ik maakte een nieuwe pyjama voor Mila, dat wel.

Mila heeft altijd zeker een stuk of 3 pyjama's in haar maat in de kast liggen, en dan een paar reserve in grotere maten. Maar toen ik een paar weken geleden de pyjamakast opentrok was die voorraad ineens weg. ''Waar waren al die pyjama's nu ineens heen?'' vroeg ik me wat verward af...
Tja, te klein geworden en nog geen tijd gehad om andere te halen!

Ik had al even het idee om er zelf eentje te maken, maar het was er nog niet van gekomen.

Een tijd geleden kocht ik een tricootje bij vermiljoen, met leuke girafbeesten op. Eerste plan voor de stof waren t-shirts voor jongens, maar toen de stof toekwam werd die geklasseerd als totaal niet stoer, en dus niet goed voor jongetjes, tenzij de jongetjes in kwestie nog geen 2 zijn geworden. En zo heb ik er niet echt veel ter beschikking.

Maar in combinatie met nog een lap groene nickyvelours, die ik 2 jaar geleden al kocht bij Koekepeertje (wat is dat toch lekker knuffelzacht die nickyvelours!) was het de perfecte pyjama!

Ik maakte alles wat op de groei, omdat het zonde zou zijn moest ze de pyjama maar 2 maand kunnen dragen.







het bovenstuk is een raglan t-shirt vanuit Ottobre, dezelfde als deze. Ik maakte maar 110 en dat is dus nog wat groot, maar lekker comfy ook voor een pyama!

De broek is een Japans modelleke uit 'Girly style wardrobe'. Het was al even geleden dat ik mijn boekjes er nog eens bijnam, dus de maten, dat was ook weer eventjes nadenken... Ik maakte een 120, maar dat is precies wel heel groot uitgevallen. Om dan de te lange pijpen niet te moeten afknippen zette ik onderaan ook boordstof, zo bloest dat wat rond de voet en trapt Mila niet op de broek.

Maar te groot of niet, het kind hoeft dus niet in haar blootje te slapen!


zondag 7 oktober 2012

Winterfrakskesstres

Moest ik scrabble spelen, met zo een woord zou ik ongetwijfeld veel punten scoren! Maar ik speel geen scrabble, dus is het enkel de stress die blijft...

Dit was het weekend waarop De Vent op ventenweekend was met de fietsbuddy's, en ik dus het huis voor mijzelf had! Ongestoord naaien dus!

Ik zat al een tijdje te denken aan een nieuw jasje voor Mila. Ze heeft een dikke, waterafstotende winterjas, maar voor nu is die nog wat te dik. Een jasje voor nu, en voor in de winter als het niet zou vriezen, dat zou welkom zijn. Ik had al een paar keer met een  winkelexemplaar in mijn handen gestaan. Want ik moet het aanvaarden, mijn vorig jasje is hier niet op gejuich onthaald geweest. Dat jasje heeft ze geen 1 keer willen aandoen. Ik had dus stress, om opnieuw mijn werk er in te steken, om opnieuw toch wel dure wol te moeten kopen, om het kind dan doodleuk te weigeren dat aan te doen.

Maar bij het zien van dit en dit jasje kriebelde het toch wel!
Het eerste exemplaarke was stof uit 'De Strek' in Ledeberg. Nu werk ik op wandelafstand van die winkel en ga ik wel eens in mijn middagpauze langs. En zo weet ik ook dat je serieus moet zoeken om daar iets te vinden dat meer kost dan 12 euro de meter. Ideaal! Want geen dure stof = minder hartzeer moest dochterlief de jas niet wensen aan te doen. Mijn zoektocht deze week leverde dan ook een koopje op! Schoon stofke voor slechts 5 euro per meter! het voordeel is dat de stof geen zuivere wol is en ik het jasje dus ook eens kan wassen, wat met een smospot als Mila heel handig is!

Ik moet toegeven dat ik ook hetzelfde model als het eerste jasje in gedachten had. Ook een Abbey Coat. Maar om toch wel een bepaalde vorm van plagiaat te vermijden ben ik maar eens in mijn stapel boekskes gedoken. In dezelfde Ottobre van het welbekende Tammyrokske, nl de 6/2008, staan ook een paar jasjes, en daar viel mijn oog op een schoon modelleke, weliswaar in een vreselijk stofke gemaakt voor in het boekske. De Bess-jas staat daat in een soort roze nepbont met pomponnekes. Ik liet de roze nepbont en de pomponnekes vallen en hield dat dit over:


een labelke met 2 functies: De Vent gaat weten wat de voorkant is (ge weet toch nooit ze...) en Mila kan hem zo aan de kapstok hangen.


De mouwen zijn gewoon afgewerkt, dus niet vastgestikt met dat wollig deel naar buiten. Maar ik maakte een maatje 110, om zeker groot genoeg te zijn, en de mouwen zijn nog wat lang. Dus plooien we die even om en krijgen we een lekker wollig uitzicht.
De voering is eigenlijk langharige fleece, ook uit De Strek.



hier komt het zakje piepen, ook gemaakt in de fleece zodat de pollekes lekker warm zitten als het koud wordt 's morgens!

De jas is deze keer wel goedgekeurd, Mila gaat hem wel degelijk aandoen! Maar toegeven, voor de zonnige dag dat het vandaag was, was de jas misschien toch iets te warm.

nog even een vernieuwd stukske erbij zetten: mijn paps heeft ook foto's genomen van Mila in haar frakske, en gezien dat zijn hobby is en zijne kodak veel beter is dan de mijne zijn dat ook wel schonere foto's :)











donderdag 4 oktober 2012

bezigheden en ander gedoe

Ik ben er nog! Ik ben nog gezond en wel, dat ook (allé ja, ik reken mijn gewoonlijke rugpijn en vaste nek niet mee, dat heb ik vaak). Maar bloggen, dat was er deze week eventjes niet bij.

Ik was namelijk bezig met vanalles en nog wat! Etentjes! Uistapjes! Cinema! Top secret stuff ook. Nee daar kan ik niets over zeggen, want het is echt top secret! Daarnaast ook secret stuff, waar ik wel iets van kan zeggen, gelukkig maar! of het zou maar een droevige blogpost worden!

Ik ben namelijk al begonnen aan de kerstcadeaukes! Die zijn dus wel secret, maar u mag gerust weten dat ik er al mee bezig ben! Vroeg? ja, misschien wel, maar ik ken mezelf... Ik begin beter op tijd want voor je het weet is het 24 december, 17 u en moet ik nog mouwen inzetten, dingen zomen en knopen aannaaien, om nog te zwijgen van de knoopsgaten maken!
Zo staat de feestjurk van Mila op het programma, maar ook een cadeautje voor onder de kerstboom. Voor de rest zijn er nog 7 kinders die een cadeautje krijgen van mij met de feestdagen, ik weet dus wat te doen! Gelukkig weet ik voor bijna alle 7 al wat ik ga maken, no stress on that area!

Een kleine hint is misschien dat ik net de eigenaar ben geworden van een splinternieuw poppenboek, en een vanalles-en-nog-wat-boek!

Ik ben dus welzeker vrij actief maar op de producten van mijn activiteit zal het nog even wachten zijn.

Daarnaast was ik ook druk bezig met mannen eten te geven. De Vent en zijn troep fietsbuddy's zijn op weekend (jep, ik heb het grote bed helemaal voor mij alleen! Hoewel dat tegen de ochtend vaak zal gedeeld worden met Mila vermoed ik) en ze vroegen mij om hun te voorzien van lasagne, lekker vers gemaakt uiteraard. Ik kon hun ook om dooskes kommee a kaazaa gegaan zijn, maar ja ik ben nu eenmaal te goed voor deze wereld. Lasagne from scratch it would be. Maar ja, ook daar kruipt veel tijd in.

En als laatste zou ik graag mee gaan met vriendinnetjes op pottenbakles, maar gezien de drukke bezigheden van hierboven kon ik wel de 1 e les niet volgen...

En voor je het weet ben je ver 2 weken verder, heb je geen deftige blogpost en moet je het dan maar doen met dit.

woensdag 26 september 2012

broekskesblues

Indien u hier af en toe eens meeleest zal u waarschijnlijk wel kunnen beamen dat mijn dochter een koppig exemplaar is... Kom, ik mag niet klagen, ze is lief en braaf, meestal vrij rustig en beleefd. Dat is toch alles wat ne mens verlangt eh van zijn kind.
Maar koppig, ja dat dus ook. En sinds kort komt daar bij: een serieus eigen willeke wat betreft de kleerkeuze. Waar is den tijd dat ik zelf maar gewoon koos wat kleine spruit aandeed?

Zo had ik in het voorjaar bloed, zweet en tranen verloren aan dit jasje, wat madam resoluut weigert aan te doen. Verkeerde kleur...

Maandag was het de eerste keer Sewing is Fun, met een stoffenverkoop van Koekepeertje! Altijd een hit natuurlijk! Bij Valerie kocht ik een schoon stuk gabardine, in een mooi warm safraangeel. Ik zag er na dit avontuur al direct een schoon broekje in!

Ik doorzocht mijn lading boekskes, vond een schoon modelleke in de knippie van februari 2012 en begon enthousiast te knippen in de gabardine en een stukje petit pan die er ongelooflijk schoon bij past! In een 110, want ik wou ze niet te klein maken, ze moest er nog wat geniet van hebben vond ik.

Ik moet zeggen dat het patroon van de jacob precies veel schoner is uitgelegd en dat het patroon beter is getekend. Ik heb aan het knippiebroekske wa meer werk gehad, ik vond de naad van de voorpanden te klein, heb er dus wat aan moeten foefelen, maar kom, het valt niet op aan de buitenkant.

Ferm content met het resultaat haal ik dochterlief en laat haar de broek passen. Dat ze nog wat groot ging zijn, had ik gedacht. Maar dat Mila bij hoog en bij laag beweert dat ze spant, dat zag ik nie niet komen... Volgens madan spant de broek dus, die eigenlijk van haar poep valt. Resultaat: ze wou de broek niet aandoen! of toch niet langer dan voor de fotoshoot :)

de opdracht was: mama moet je poep zien schat!


'mama, die broek spant echt!'

ma zien, hoe schoon die bloemmekes bij de broek passen!

de schoentjes van Raaf en Vos hebben al goed dienst gedaan!


van waar zou diene knoop nu komen? :)

zakjes met hartjesdetail. Een paspelke is ook van de partij.


Ik vermoed dat ze het heeft op de breedte van de beentjes, want het is een vrij smal modelleke. Ze heeft nog broekjes met smalle pijpkes, die ze wel draagt, dus ik hoop van harte dat ze ze ooit gaat aandoen... Al een geluk dat ze een beetje groot is, zodat ze nog even in de kast kan blijven liggen. Spijtig want het is een schoontje vind ik zelf...
Maar misschien moet ik de volgende keer toch maar terug een jacob maken :)


donderdag 20 september 2012

Electric Blue

felle kleuren, ik ben fan! Altijd en overal!

Toen ik 13 jaar was heb ik een nagellakfascinatie ontwikkeld. Ik had meer dan 70 (!) pottekes, in andere kleuren, gaande van zwart tot fluo-oranje, rood, roos, blauw... je kon het zo zot of fel nie bedenken!
Mijn nagels hadden bijna elke dag een ander kleur en motief. Ik 'schilderde' zelf een bloemmetje, stipjes of streepjes op mijn nagels.

Dat ging zo zeker door tot mijn 17e. Toen ik tot het besef kwam dat mijn nagels echt wel kapot aan het gaan waren. Ik liet de dagelijkse nagellak achterwege. Ik lak mijn nagels nog wel maar laat mijn kleurtje er niet langer opzitten dan 4 dagen en dan krijgen mijn nageltjes een dagje of 2 rust.

Mijn liefde voor felle kleuren, die is gebleven!
Zeker als het schoenen betreft!

Gisteren kocht ik bij Raaf en Vos derby's voor Mila in electric blue. En gezien ze ook mijn maat hadden en het er super comfortabele schoenen uitzagen kocht ik mezelf ook een paar!


 Ik ben de gele broek, Mila is de rode. De schoon rokjes zijn deze lieve meiden!
Mama Griet nam de geweldig schone foto's.

Dit zijn eerlijk waar, de meest comfortabele schoenen die ik ooit heb gehad! Supersoepel leder! een aanrader! En Mila en ik? Wij passen mooi samen!