vrijdag 16 maart 2012

relativiteitstheorie

U kent dat wel, als tiener is alles een probleem van wereldbelang, zeker als je haar niet goed ligt of je, net als ik, al iets breder bent dan een gemiddelde tiener. De hele wereld, en je ouders op kop, zijn tegen jou! Je zorgen maken wat iedereen van je vindt, hopeloos proberen ergens bij te horen...

Naarmate ik ouder word is ook mijn relativeringsvermogen meegegroeid. Niet alle problemen die ik op mijn levensweg tegenkwam en -kom zijn van wereldbelang. Hooguit nog staatsbelang :)
Een kilooke teveel! Zegt wie precies? Als ik vind van nie, wie moet mij daar in tegenspreken? Allemaal relatief! Raar persoontje! Wie, ik? omdat ik niet in de veilige zwarte, bruine of grijze tinten gekleed ga? Bizarre moeder! Oink? Omdat ik niet in de spoed sta telkens mijn meid en snottebel heeft of op haar knie valt? Of omdat ik gerust durf te zeggen dat mijn dochter al eens een vieze pruim is?
Ik trek mij daar niets van aan, ik doe mijn eigen ding, op mijn manier, en daar hoeft er zich niemand mee te moeien.

Ik kan momenteel zeggen dat ik oprecht gelukkig mag zijn en ook ben. Ik heb een job, ik heb een huis, ik heb veel lieve mensen die ik vrienden mag noemen en ik heb een gezond kind en De Vent die alles met mij mee relativeert. Ik moet zelfs gelukkig zijn dat Mila mij 's nachts eens wakker maakt, gewoon, omdat ze er nog is, omdat ze leeft en gezond en zorgeloos door het leven kan gaan.

En dat maakt het net zo triest, dat zo veel ouderparen 's nachts nooit meer op moeten staan, dat ze hun kind nooit meer kunnen knuffelen, want het is er gewoon niet meer. In 1 seceonde, veel levens verwoest, levens die nooit gaan geleefd worden, toekomst die nooit zal bestaan, een veel te vroeg einde.
Dat maakt alle andere problemen zo relatief, onbenullig zelfs.
Ik ken niemand persoonlijk die nu door die hel moet gaan want daarvoor woon ik te ver daar vandaan, maar ik wens uit de grond van mijn hart iedereen die werd getroffen het beste, ik wens iedereen de sterkte om er boven te komen en bovenal wens ik dat het verdriet en de pijn ooit draaglijk zal worden. Want afscheid moeten nemen van je eigen kind, dat is het ergste dat er in de wereld kan bestaan.

7 opmerkingen:

  1. slik ... k loop hier al dagen rond met kippevel ... slik ... k ben blij dat k 's nachts nog mag opstaan ... liefs, mimi xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi gezegd! Ik foeter niet meer op de kinders na een nacht van te weinig slaap en te veel opstaan, ik reageer dat nadien wel af op mijn collega's! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. helemaal waar en ik vind jou allesbehalve raar!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. haha, merci Grietje :) Maar misschien ben je raar samen met mij? :D

      Verwijderen