woensdag 2 mei 2012

prestatiedrang

Na mijn uitdaging van vorige week kon ik deze week niet achterblijven. Het is weliswaar een uitdaging van een heel ander kaliber.

Een eeuwigheid geleden, ook wel gekend als ongeveer januari, kreeg ik van een lief vriendinnetje de vraag of we terug een paar loopwedstrijdjes gingen meedoen. In 2011 hadden we dan namelijk gedaan, welgeteld 1 keer, 5 kilometerkes lopen. Dit jaar gingen we er veel doen! Uitdagingen aangaan! Stoer doen enal!

En ja, in die bui van zinsverbijstering hadden we ons ingeschreven, voor dit tof-uitziend evenement. Misschien toch met de nadruk op tof-uitziend, bij een ander die zo afziet, liefst te bezien vanuit de zetel, met zak chips in de aanslag...
Maar Stoer da wij gingen zijn (jaja, met een hoofdletter S!)! Wilde plannen voor de voorbereiding en training werden hier genomen. U moet weten dat ik buiten een iets of wat gespierd onderstel onderstel voor de rest spierloos ben. Ik heb geen armspieren en er is absoluut geen sprake van enige buikspier what so ever! Vermoedelijk een productiefout maar ja het is nu zo.
De plannen waren er dus, maar de uitvoering liet wa te wensen over. Slecht weer, ziek, ... Tot ik een week geleden besefte dat 1 mei al bijna daar was.
Zelfs het lopen was op zich nie echt spectaculair.

Ook bij de looppartner begon het angstzweet uit te breken, de maag knopen te leggen en de benen de samenstelling van gekookte spaghetti te krijgen.

Om ons moraal toch wat op te krikken besloten we maandag onze startoutfit te gaan kopen, afgaan kan je ook in stijl doen! Een kort zwart shortje, ne legging om ons benen iets of wat te beschermen tegen tengels, stro en misschien de elektrische schokken, een t-shirt met lange mouwen waar in onze namen op flockte en goedkope sportschoenen. Want ja ons goeie loopschoenen konden we nu toch nie naar de sies helpen eh. Om onze outfit af te maken hebben we ook nog in den boerenbond fijne tuinhandschoentjes gekocht met een anti-sliplaagje, voor het betere klauter- en klimwerk.

Maar toch zouden we er moedig voor gaan! Met een heel erg klein hartje vertrokken we dus dinsdag richting Linkeroever, met wat familie ter aanmoediging in ons kielzog.
Horrorverhalen begonnen naar boven te komen! Wat als ik een been breek bij een sprong? (rampzalig want op 10 mei vertrek ik op citytrip richting NY!), wat als we verzuipen in dat vuil stinkend grondwater? Wat als we een hartaanval krijgen? kan er iemand wel EHBO??

Daar aangekomen begon mijn sport-spaghetti-lunch hevig te protesteren in mijn maag, maar gelukkig is alles wel binnen gebleven.

Toen we ins onze startbox stonden te wachten om te vertrekken (vertrek per 500 man, elke 3 minuten, om zo geen accidenten te krijgen door 3000 man tegelijk door een strookske van 4 meter breed te sturen) vroegen we ons toch af wat er ons bezield had... iedereen rond ons zag er keisportief uit, getraind enzo! en wij, met ons oranje leggingske, zagen er vooral oranje uit!

en dan, startschot! Nekeer vertrokken, op ons gemak gelopen, op ons gemakske de eerste hindernissen gedaan en toen aan het grote werk begonnen:
een beetje rioolwater-achtige toestanden overzwemmen, bergen zand overwinnen, putten water oversteken, vrachtcontainers opklimmen, naar beneden springen... alle ja, het beter stunt- en vliegwerk kan je het wel noemen! Den Jean-Claude Van Damme kon er nog iets van leren!
Mila, De Vent en de zus van mijn buddy waren hevige supporters! Mila was vooral schattig toen ze riep naar die madam naast haar, toen wij net passeerden: "Dat is wel mijn mama eh!" De zinnen als "mama is de kampioen" en "KOMAAN MAMA" waren haar vaste vocabulaire die dag! Zo een klein kind kan je toch veel wijsmaken.

Uiteindelijk hebben we het hele parcours afgewerkt, elke hindernis gepakt en geen enkel keer de Chicken Lane genomen, en dat op 1 uur en 50 minuutjes! Hoera voor ons! En dat voor 2 sportievelingen die met moeite 6 km lopen!

Gevangen in de startblok!

The Wall

bedwing eens een zandberg



pootje baden in grondwater, inclusief schuim

de paracommando in mij kwam boven

het opklauteren van The Wall. Let op het rendier links die zijn kerstman al was kwijtgeraakt én die naar beneden kroop! De schijtluis dierf nie :)

Boven geraakt!

pijpkes doorkruipen

aankomst! En ik heb een medaille gekregen!

En nu trainen voor volgend jaar, om dat wa sneller af te werken!

16 opmerkingen:

  1. jawadde, indrukwekkend! diep respect...!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. amai, da's heel wat, lijkt me wel super plezant om te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. het was ook hilarisch! we hebben vaak superhard staan lachen! Zeker voor herhaling vatbaar zoiets!

      Verwijderen
  3. Man, dat ziet er zowaar echt plezant uit! Vooral om naar te kijken, maar met een paar medezottinnen waarschijnlijk ook om te doen! Ik onthou het voor volgend jaar (en waarschijnlijk vergeet ik het ook tegen dan)!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. het is ook super plezant! volgend jaar een blogteam?? :)

      Verwijderen
    2. Bij het herbekijken van de foto's: ik ga wel gedurende de hele 'wall' bleiten, want ik heb serieus veel last van hoogtevrees!

      Verwijderen
    3. ja zeg Sanseveria, nog geen excuses zoeken ze :) doet uw ogen toe dan :)

      Verwijderen
  4. Dit moet superleuk zijn om te doen en zeker bij goed weer, ik denk dat je dan 's avonds goed slaapt niet?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wow RESPECT! En ook een beetje zot zijn doet geen zeer zeker :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dat is een noodzaak om eraan te beginnen :)

      Verwijderen