zaterdag 21 december 2013

Holly Jolly in mijn hoofd

Kerstvakantie, daar keek ik al even naar uit. Omdat ik hou van kerstsfeer, lampjes, kerstballen, glühwein, glitter, kitsch, glitterige kitsch, glitterige kitscherige kerstballen, omdat ik Music for Life de beste radio van het jaar vind, omdat er dan ook lekker gegeten wordt en vooral omdat ik nu bijna 2 hele weken thuis ben!
en ik ben ambitieus... Op de planning: een dag plopsaland, omdat ik dat de grootste meid in huis had beloofd en dat kind is het blijkbaar niet vergeten, jammer genoeg...
Verder ook nog een paar kasten uitmesten in het kader van mijn grote kasten-opkuis-en-ontrommelen-actie en 4 jurkjes én een dekentje maken, die hier nu geknipt liggen te wachten.
Oh, en veel eten, dat ook, want ik ben al op dieet van in september. Ik moet u dus niet zeggen hoeveel honger ik intussen heb zeker?

donderdag 12 december 2013

Golden Foxy Lady

U kent het wel, een paar dagen verlof, die u op voorhand vol stekt/droomt met leuke dingen om te doen, maar die dan lichtjes anders uitdraait.
Ik plande mijn dinsdag en woensdag vol naaiactiviteiten: jurkjes en rokjes voor mijn meisjes en misschien nog eens een broek voor Mila.
Ik ging zelfs zondag en maandag voorbereidend werk doen: alles tekenen en knippen, zodat ik mij ten volle kon smijten op het in elkaar steken! Goede voornemens ten top!

Even vergeten dat de zondag zowat heel volgepland stond met het afhalen van sinterklaascadeautjes. Geen probleem voor de moderne multitaskende vrouw: ik doe dat allemaal op maandag wel!

Maandag was De Vent alleen thuis met Nena. Het was de eerste keer dat hij er een hele dag alleen voor stond. Ik had nu niet verwacht dat het huis zou blinken toen ik thuis kwam, maar op het slachtveld dat ik vond was ik nu ook niet precies voorbereid. Er zijn geen doden of gewonden gevallen, toch al een hele prestatie, het vermelden waard. Maar het huis, dat was een beetje chaos en eten, daar had De Vent ook nog niet aan gedacht.
Ok, tegen dat we dat allemaal geregeld hadden, de kinderkes ook gewassen waren en properkes in hun beddeke lagen was het al dik 21u, geen goesting om nog patronen te zoeken en te tekenen. Dat zouden we dan dinsdag wel even regelen...

Dinsdagvoormiddag verliep vlot, dat mag gezegd worden, er werd dan ook een kleedje voor Mila geknipt. Maar, even vergeten dat op dinsdagnamiddag de poetsvrouw komt en dat zij altijd begint met de strijk. Ik kon dus niet aan mijn kleedje beginnen want ik heb dat strijkijzer nodig voor de naden.
Nadat de manden strijk waren getrotseerd was het tijd om den beneden te poetsen en dweilen, waarbij ik dus in de weg liep. Dan maar de was weggelegd, zodat die voor de verandering ook geen week gestreken in de mand blijft liggen.
Tegen dan moest ik Mila gaan ophalen van school en begon de hele avondroutine weer: eten maken, kindekes wassen en ook gaan sporten met mijn vriendinnetje.

Woensdag dan uiteindelijk wel wat gestikt. Maar, ik gebruikte gouden paspel en was van plan om die ook in de zoom te verwerken. Nu was de stof van de paspel van het heel erge rafelige soort en zou dat zo bloot tegen de zoom niet mooi afgewerkt geweest zijn. Ik wou ook een goud detailke onderaan, dus stikken met gouddraad was een oplossing! Alleen had ik dat niet meer in huis. Alle hup, we proppen snel even kleine Nena in de maxi cosi, rennen snel naar de Veritas, om dan Mila op te halen van school. Net genoeg tijd om te eten en naar de dansles van Mila te vertrekken!

Kom, het kleed is af, maar dat was dan ook het enige wat is afgeraakt in mijn 2 dagen... Jammer, want ik had en heb er veel zin in, maar ik moet me er bij neerleggen dat het nu eenmaal drukker is met 2 kleine kinderen en De Vent in huis.

Maar, het kleed, daar ben ik wel content mee. Het staat Mila mooi, is sober maar wel geslaagd.

ik wou eigenlijk een zwierigere rok maken, maar ik moet leren dat ik dan wat meer stof moet kopen. Mijn kleine meid is nu eenmaal een grote dame aan het worden. Er werden in de stof enkele plooikes gelegd, en ik vind ze ook best geslaagd. Ik het achterpand komen die plooikes terug.

Mamaaaaaaaa, ik wil nu nie lachen, ik wil serieus kijken!


Gouden paspel aan de mouwtjes en aan de neklijn. Ik tekende kapmouwtjes. Zo is de jurk ook makkelijk draagbaar in de warmere maanden vind ik.

Ik stikte in totaal 4 keer de zoom rond, met de gouddraad, om toch een beetje effect te hebben. Ik denk toch na om stilaan te sparen voor een machine met siersteken...


De stof kocht ik bij Van Leuven dacht ik. De glitterkeslegging is van de feestcollectie van K3 van de JBC.  


maandag 9 december 2013

Easypeasy

Ik maak graag jurkjes, om veel redenen:
Ze zijn, eens het principe door, makkelijk in elkaar te steken.
In 1 beweging zijn de meisjes bijna helemaal gekleed.
Minder stress voor papa's want ze moeten geen bijpassend bovenstuk te zoeken.
Ze zijn gewoon heerlijk meisjesachtig, maar kunnen evengoed lekker stoer zijn.
Er zijn exemplaren met mooie details, maar ook heel sobere exemplaren.

U ziet, eindeloze variaties zijn dat!
Er zijn momenten waarop ik zin heb in detail en fijn geprul, maar er zijn zo van die dagen dat ik veel resultaat wil met een minimale inspanning. Zaterdag was zo een dag. Een uurtje de tijd en 's avonds een etentje gepland voor de moemoe haar verjaardag  Ideaal voor een nieuwe jurk voor Mila. Het kind kon er wel ene gebruiken.

Ik kocht een week of 2 geleden een stuk rode stof, waar rek in zit. Ik kan niet zeggen dat het aanvoelt als tricot, maar het is ook geen wol.  Het komt van de Strek in Ledeberg. Nu niet dat dat veel zegt over de soort stof, maar de regelmatige bezoeker van de Strek weet dat daar de meest bizarre dingen te krijgen zijn.
Anyway, ik vond de stof super. Voelde vrij zacht aan, was mooi van kleur en had een mooi wit spikkeltje.

Vorig jaar had Mila veel geniet van deze jurk. Heel comfortabel, snel aan, trekt nergens tegen, ideaal voor te spelen en te bewegen.
Ik tekende een modelleke groter en tekende het iets langer. Op een uurke zat da in elkaar, easypeasy!

Madam Mila is er blij me, en was dan ook enorm gewillig in het poseren deze keer.

De staf van sinterklaas, die moest wel mee op de foto. Beetje rekwisieten heb je toch vandoen op een beetje fotoshoot.




Rood fotograferen, niet evident! En al helemaal niet met winterlicht.

Stof: De Strek
Schoentjes: Raaf en Vos

donderdag 5 december 2013

Kerstig in huis


Ik ben fan van de winter, het heeft iets knus! Ik ben eigenlijk fan van elk seizoen, best handig gezien die seizoenen de neiging hebben elkaar op te volgen. Maar de winter, dat heeft iets speciaal vind ik. Helemaal ingeduffeld in een dekentje, met een kop warme chocomelk, voor een zalig brandende stoof! Heerlijk!
Kerstsfeer en alles wat daar bij hoort, daar kan ik echt van genieten! Rondwandelen op een kerstmarkt is super! Niet omdat er daar uitzonderlijk toffe dingen worden verkocht, want meestal is dat gewoon een hoop bucht in die kottekes, of gigantisch vettig eten en veel alcohol, maar de lampjes, de kou, de kerstballen, een vlokje sneeuw, melige liedjes…
Toen ik klein was had mijn papa een hele videocassette vol opgepakt met kersttekenfilms van Disney. Een filmpje van Chip en Dale die in de kerstboom van Pluto gaan wonen, een zwart-wit filmpje van een arme Mickey die Pluto moet verkopen om centjes te verdienen maar hem uiteindelijk op kerstavond terugkrijgt,… Van het jaar dat ik die cassette had tot als ik thuis verhuisd ben keek ik elk jaar op 24 december naar die filmpjes. Pure nostalgie! Maar met de verhuis en de verbouwingen is de cassette zoek geraakt. We hebben ook geen video, dus ja, dat zou al niet goed gekomen zijn. Jammer, want ik zou heel graag nog een keer kijken naar de filmpjes en me weer even helemaal dat kleine meisje voelen die naar tv kijkt terwijl moeke en vake in de keuken het feestdiner voor ’s avonds klaarmaakten. En intussen loeren naar de pakjes onder de boom, en hopen dat het grote pakje voor mij zou zijn!
Kom u snapt het wel al, ik ben helemaan into de maand december!

Onze kerstboom zou normaal nu uitgezet worden, helemaal versierd met al wat pakjes er onder. Dit jaar gaat dat niet, want het park van Nena staat op de enige waardige kerstboomplek in huis. Ik heb even overwogen Nena als permanent rendier tentoon te stellen in december, daar op de kerstboomplek, maar heb dat idee toch maar niet uitgevoerd. Alleen al omdat een muts voor over die rendierhorens te trekken is niet gemakkelijk te vinden.

Er moest dus iets anders in de plek komen, om de sfeer en gezelligheid te bevorderen.
In tuincentrum Eurotuin kocht ik wat nieuwe decoratieve blinkende piramides die als kerstboom dienst doen. Blinkend, dat is een vereiste om als kerstboom dienst te mogen doen bij mij thuis!
Er werden nog wat bollen en vogels met mutsen op gekocht en ik was content, voor die zondagnamiddag toch.






In de action was ik vorige week nog op jacht naar washi-tape en daar vond ik een witte houten boom, met woorden in gesneden. Heel kerstig maar niet blinkend! Ik kocht dus een bus goudverfspay (goudsprayverf??) en spoot het ding goud. Ik kan u ook zeggen dat als er op de bus staat: “afstand van de bus tot het te spuiten vlak moet 20 a 30 cm bedragen”, u dan ook beter die afstand respecteert. Tenzij u juist wil dat het te bespuiten oppervlak er druppelig uitziet. Bij poging 2 kwam alles goed, en dus mocht het boompje ook naar binnen.



Ik mistte wel nog steeds een boom in huis. Dat heeft toch iets! Terwijl ik washi-rolletje 53 en 54 in het washi-tapekoffertje stak, bedacht ik dat ik misschien toch eens iets kon doen met al die tape!
Er werden 2 kleuren groen gekozen en de boom werd op de lelijke binnendeur geplakt. Met gele tape werd de ster geplakt. Net toen ik wou beginnen aan washi-kaarsen op de tippen van de boom bedacht ik me dat teveel soms gewoon teveel is. Er werden dus geen kaarsen geplakt, maar Mila mocht wel bollen knippen uit kerstknutselpapiertjes die ik vorig jaar in de action kocht. Die werden met wat tape vastgeplakt. Er werd nog een ander tape gekozen die als kerstslinger dienst kon doen en een dikke tape die de bloempot kon vormen.
Onze boom was geboren!



De feestdagen, overload glühwein en kerstliedjes, wij zijn er klaar voor!




maandag 25 november 2013

De eerste keer!

Al een tijdje geleden, in de herfstvakantie, mocht Mila naar haar eerste echte verjaardagsfeestje gaan. Een vriendinnetje uit de klas was jarig en de schoolvriendjes waren allemaal uitgenodigd!
Spannend, zowel voor haar als voor mij! Haar eerste echte feestje!

Morgan knutselt graag, dus werden er een heel pak knutsel-frutsels gekocht. Die werden mooi ingepakt  en om die af te geven maakte ik nog even snel een Menina-tasje met Morgan haar naam op geflockt.




ik gebruikte nog eens de stof die ook voor de doopsuikertjes en de jurken voor de babyborrel van de meisjes heeft gedient. Maar geen paniek, ik ga er nu niet veel meer mee doen, de stof is zo goed als op!
De voering is een gele stippenkatoen. 

Mila trok op, zo fier als een gieter met haar cadeautje, en had een geweldig leuke dag! En mama? die probeert te negeren dat haar oudste meid al zo groot is...


donderdag 21 november 2013

Queen of the jungle

Die oudste meid van mij, das me nogal wa ze. Bescheidenheid staat niet in haar woordenboek. Dagelijks staat ze voor mijne oven, haarzelf te spiegelen. Ter info,  die oven zit in de keuken (uiteraard want in de living zou pas belachelijk zijn) op haar hoogte en is van een soort spiegelglas.
Madam staat dan te kijken of haar haar mooi ligt, of haar 'lipfestip' (lippenstift is blijkbaar een moeilijk woord) nog goed zit en of haar kleertjes wel mooi zijn.

Ik krijg ook vaak een hele uitleg van wat mooie kleertjes zijn en wat niet. Momenteel vallen de jurkjes en rokjes in de categorie: mooie-meisjes-kleding, gelukkig maar.
Als ik haar kleren klaar leg voor de dag daarop, helpt ze me met het goede kleur van kousen zoeken.
Ik ga daar nog werk aan hebben vrees ik, aan de kind.
Ik kan maar hopen dat kleine zus van het rustige en volgzame type zal zijn, kwestie van niet teveel in de clash te gaan met de Queen Bee. Maar momenteel is de zussenrelatie dik ok. Mila vertelt verhaaltjes aan kleine Nena, geeft ontelbare kusjes en knuffeltjes, entertaint kleine zus met dansshows... Maar kleine zus kan haar uiteraard nog niet verzetten tegen al die praktijken. Time will tell.

Begin september ging ik een nieuwbakken vriendinnetje en even nieuwbakken mama gaan bezoeken. Toevallig woont het nieuwe vriendinnetje in het exotische West-Vlaanderen, niet ver van Den Beer, hoera zeg!
En toevallig is dat vriendinnetje ook begonnen met naaien, toevalstreffer!
Een bezoekje aan Den Beer was dus de evidentie zelf! Enig bewijsmateriaal van daar is al verwerkt in een rok voor mezelf. Maar tijd om foto's te nemen hebben we nog niet gevonden.
Maar even terug naar mijn vriendinnen-bezoek-dag! Omdat we er nog geen genoeg van hadden na Den Beer, reden we ook nog es naar de Soldeur in Kortrijk.
Daar zag ik een schoon stukje leeuwenstof, de king of the jungle. Ik kocht net genoeg om een eenvoudig rokje voor Mila uit te halen. De kleurtinten vond ik heerlijk herfstig!


'Ik ben heel gevaarlijk!', riep Mila vrolijk


Het is een heel simpel a-lijnrokje, met een gewone rits aan de achterkant gestoken en elastiek, om de boel wat mooi te laten aansluiten.

De geweldige glitterschoenen komen van bij Raaf en Vos. De glitters zitter er echt stevig op! Na veel speelbeurten kwamen er pas een paar glitters los. Die ik er vakkundig weer opsmeerde met glitternagellak van Kruidvat!
De broekkousjes zijn van le collégien en komen ook van Raaf en Vos.




donderdag 14 november 2013

alive and kicking

Nee ik ben geen 3e jong aan het kweken, ik lig nie dood of ik coma, maar inderdaad, u heeft dat hier goed opgemerkt dat ik precies minder blog...
Hoe het dan wel komt? Misschien heeft de extra huisbewoner daar wel een klein aandeel in, hoewel die meestal heel lief en zoet naast mij in de sitter zit terwijl ik bezig ben.
Dat ik met 459 dingen tegelijk bezig ben, op creatief vlak, dat kan ook wel een beetje een spelbreker zijn. Blogtijd, dat wordt dan wat naar achter geschoven. Voorrang wordt geleverd aan naai-, haak- en breiprojecten, maar ook nog zo wat gerief beplakken met decopatch en veel lijm staan nog op het programma. En iets origineels bedenken om te maken voor een lieve vriendin die binnenkort verhuisd.

Als er dan al eens iets af geraakt, dan is het te donker om daar een deftige foto van te nemen. Waardoor ik moet wachten tot het weekend is. En dan heeft het model in kwestie niet altijd zin in de fotoshoot uiteraard. Ge hebt streken of ge hebt ze nie.

Maar wat is de grootste spelbreker qua blogverslagen schrijven?? Mijn werk, of dan toch de software op ons hopeloos verouderde computers... Ik kan sinds ik terug aan het werk ben blogger niet meer openen, en dat ligt niet aan de beveiliging van de site, nee, dat ligt aan wa plug ins ofzoiets die verouderd zijn! En tot ik een site tegen kom, die ik werkgerelateerd nodig zou hebben en die mij hetzelfde probleem bezorgd, kan ik niet bellen naar de informaticadienst om een update van de software te vragen. Tenzij u me een excuus geeft waarom ik blogger nodig zou kunnen hebben, werkgerelateerd dan.
Bij deze weet u dus ook wat ik in mijn middagpauze doe, in 'normale' omstandigheden. Gezien ik nu mijn blogtijd niet meer heb 's middags, zal ik mij verplicht wenden tot winkelen. Ne mens moet toch iets doen ter ontspanning.

vrijdag 1 november 2013

pompon op kop!

Niet al mijn haaksels zien eruit alsof ze uit een psychiatrische instelling zijn ontsnapt.
De muts voor Nena vond ik zelf wel goed gelukt! Zo goed zelfs dat ik er nog een sjaal bij maakte! Het kind mag het wel lekker warm hebben. En bij een muts hoort er ook een sjaal uiteraard.

Het kind ondergaat nu nog gewoon de fotoshoots, wegens geen idee hoe ze zich moet verweren. Best handig zo.

De wol is baby merino en die kocht ik in een nieuw handwerkwinkeltje in Zottegem, Rok en Wol. Geen idee wat een baby merino is, en nog minder wat dan wel een volwassen merino zou zijn, maar zacht, dat is het wel! En dat is toch wel een vereiste voor een babymuts.


woensdag 30 oktober 2013

Ollie, de olijke olifant

We zijn dus begonnen met een nieuw hoofdstuk in de hobby 'Handwerk'.
Haken, gewoon, een lange koord, dat deed ik wel veel toen ik klein was. Met die koorden vlocht ik dan armbandjes of kettingen. Ik ben er ook ooit eens in geslaagd rondjes te haken, maar meer, dat kon ik niet. De Bomma, die wel, die haakt spreien en anders spul met haar ogen toe. Dat haken, dat zit dus wel wat in het bloed, en het mocht es naar buiten komen vond ik.

Zoals het een goeie verzamelaar in hobymateriaal betaamd, moest ik uiteraard eerst veel voorraad inslaan. Bollen katoen en wol, haaknaalden in allerlei nummers en steekmarkeerders werden gekocht, samen met een stuk of 3-4 boeken met gehaakte spullen in. Een nieuw Pinterestbord werd gemaakt en lustig volgepind. U ziet, aan voorbereidende werken geen gebrek.

We zien het altijd groot en ingewikkeld ook. Klein beginnen, ik ken dat niet, dat moet altijd direct groots zijn, en liefst ook ingewikkeld, om het uitdagingsgehalte wat op te drijven.
Ik koos een olifant in 1 van die arumigumi (of hoe schrijft ge dat?) boeken en begin lustig te haken. Dat ik niet wist wat een magische cirkel was en constant moest opzoeken op youtube hoe je nu een vaste moest haken, of hoe je in hemelsnaam moest minderen, dat nemen we er maar bij. Dat ging goe vooruit, dat wel, maar ergens op het einde van het proces vond ik mijn olifant toch niet erg lijken op die uit da boekske... Maar dat maakt Ollie er niet minder charmant op!





Maar kom ja, ik besluit dat taarten die ge zelf bakt ook nooit trekken op de foto uit het kookboek, met olifanten is de net zo.

zondag 27 oktober 2013

wattig in het hoofd...

Nee, ik ben niet ziek aan het worden, ma vergeten dat ik doe... Tis gelijk dat Nena echt met mijn geheugen is gaan lopen op sommige momenten.
Dat, en het feit dat het toch druk is met 2 kleine sjarels en ne voltijdsen job. De ochtendspits wordt netjes verdeeld tussen mij en De Vent, allé, netjes verdeeld, ik maak de tas van Nena, de boekentas van Mila, leg ook Mila haar kleren klaar en zet Nena af bij de vava. De Vent kleedt Mila en doet haar naar school. Maar het werkt wel zo.
Maar dat het drukker is dan toen ik nog gewoon lekker thuis was, das zeker. Dat er ook minder tijd is om mij met nen hobby bezig te houden, das ook een feit. Maar het is niet zo dat ik niets meer doe! Ah nee gij!

Ik ben beginnen met dingen haken. Da lukt nie altijd even goed, wat de lichtelijk mislukte en scheelkijkende olifant die ik haakte kan getuigen... Maar er lukken ook dingen! een muts en sjaal voor Nena bijvoorbeeld!
Omdat die gelukt waren kreeg ik het geweldige idee om ne sjaal voor mij te haken, in een steek die nogal veel wol en tijd vraagt, ma tegen volgende winter is hij zeker af! met een beetje sjans zelfs iets vroeger! Hoera zeg!
Die maaksels, die heeft u nog te goed, maar dat ging hier eigenlijk gaan over diene give away die al nen helen tijd geleden is afgelopen.

Gezien mijn tijd die ik nu heb schaars is had ik geen zin om veel speciaals te doen om het nummer te trekken. Dus werd Mila erbij gehaald en zij mocht een nummer kiezen. Nummer 14 werd genoemd!

All Set, mail je mij je gegevens? zodat ik dat ding op de post kan doen voor het te klein zou worden!

vrijdag 11 oktober 2013

Zwierige pauwen

Mila is een enorm fier kind. Zeg haar dat ze een mooie meid is en je ziet haat zo blinken. Zeg haar dat ze iets als beste heeft gedaan en ze groeit instant 10 cm! Het is dan ook een toppertje, die oudste meid van mij.

Ze was deze zomer fan van dit rokje omdat het zo geweldig zwiert en zwaait (en omdat haar favoriete Jules t-shirt er op past). Het is nogal een luchtig stofke en niet erg herfst- en winterproof qua kleur vind ik.

Een tijdje geleden kocht ik een stofke, ik vermoed dat het van bij vermiljoen komt maar ik weet het niet meer zeker. Zo gaat dat al eens als je wat voorraad hebt liggen. Post-zwangerschapsdementie zal ik het maar noemen. Qua kleur perfect voor de komende seizoenen.







Op het stofje staan mooie pauwen gedrukt, en bloemmetjes. Het viel direct in de smaak bij Mila en werd dan ook geclaimd.
Madam had absoluut geen zin in poseren en wou liever wat zwieren en zwaaien, vandaar de geweldig onduidelijk en vreselijk oncreatieve foto's. Maar 4-jarige kleuters, daar valt niet erg mee te discussiëren als het aankomt op foto's nemen. Ook al zijn ze nog zo fier.

dinsdag 8 oktober 2013

De relativiteit der tijd

Tijd, iets bizar vind ik zelf. Soms gaat dat niet vooruit, op de momenten dat je moet werken en daar geen zin in hebt bijvoorbeeld. En soms vliegt dat voorbij! Op momenten dat het leuk is bijvoorbeeld. Het lijkt wel gisteren nog dat ik mijn eerste dagen thuis was, wachtende op de buikbewoner. En nu, nu is mijn buikbewoner al 4 maandjes jong... En staat mijn 1e werkdag voor de deur. Morgen begin ik er opnieuw aan, exact 1 jaar na het plassen op een stokje waar de 2e roze streep op verscheen. Symboliek enzo.

Voor Nena haar meter had ik al een tijdje een sjakos in gedachten. Ze had namelijk dit exemplaar gezien toen ik het aan mijn mama gaf en ze vond het een mooi kleurke. Dus een sjakos voor haar verjaardag it would be! Ik vond het geel van de details wel mooi afsteken tegen het blauw van de sjakos. De voering is ook dezelfde van de tas van mijn mama, die passen mooi samen en ik had nog net genoeg.

De zoektocht naar een model was rap geklonken, Toen ik Zo Geknipt zag wist ik dat ik die tas zeker ging maken. Het patroon schrijft eigenlijk canvas en katoen voor, maar ik besloot dat stijve canvas niet moeilijker kan zijn dan skai-toestanden.







Voor de schouderband gebruikte ik blauwe tassenband. Ik had wel genoeg van het leder om een band te maken, maar vond het gebruik van verschillende materialen wel leuk. Ik denk dat de tassenband ooit bij Vermiljoen werd gekocht. Dat is het voordeel van hamsteren: je hebt altijd wel iets bruikbaar in huis. En als je af en toe dan eens de kast uitmest kom je nog vergeten schatten tegen.

De tas ligt klaar om aan het nieuwe baasje te geven. Dat ze eigenlijk jarig was begin september is slechts een detail. Tijd is tenslotte relatief, nietwaar.

zaterdag 5 oktober 2013

Assortiekes

Een vriendin vroeg me een tijdje geleden om voor haar 2 meisjes een broekje te maken. Ze wou graag Jacobjes en in petrolblauw.
Bij de Stoffenkamer vond ik de zachtste mooie ribfluweel in het perfecte blauw. Dus, zij vraagt, ik draai:



Dit zijn de kleinste maatjes van het patroon, een 92 en een 98. Die maten zitten geweldig vind ik, de grotere, daar twijfel ik wat aan, gezien de laatste die ik maakte nogal een zak rond de poep was. Kan mijn eigen schuld zijn gezien ik wat freestyledegen met de lengte en de breedte... Maar, ik plan er nog es eentje in de huidige maat, dan zie ik wel hoe die maten in het groot vallen. 
Ik ben best fier op de broekjes, ze zijn echt goed gelukt, met rits en al. 
Als knoopjes gebruikte ik Kam Snaps van bij Koekepeertje. Maar, die gaan niet suuuupersnel open, je moet wat trekken, waardoor het misschien niet zo kindvriendelijk is als dat op het eerste zicht zou lijken. Ma ze zijn wel de perfecte kleur! 


donderdag 3 oktober 2013

Iets voor bij de Chinees

Dat mannen er al es vreed neffest kunnen zitten, bewees haar vent onlangs nog. Ik dacht toen nog 'Goh, dat valt hier al bij al nog mee!' but I jinxed it...

Al een hele tijd stond er een Charlie op het programma voor Mila maar door omstandigheden, geen tijd, geen zin, andere naaisels met voorrang, gewoon zin om te nietsen en True Blood seizoen 5 werd dat wat uitgesteld.

Tot nu! Er werd geknipt en naadband gestreken dat het een lieve lust was!
Het patroon is goed uitgelegd en de foto's zijn heel duidelijk, maar bij de maten stel ik me toch weer wat vragen. Ik tekende voor Mila een 116 ook al is ze pas 4 en een halfke. Ze is zowat even groot als de kinderkes van de 3e kleuterklas.

Toen die Charlie in elkaar zat zag ik dat de mouwen zeker en vast lang genoeg zouden zijn, ma de breedte, da zou nipt worden. Ze past er in, zeker en vast, maar tis ma heeeeeel nipt en door de band in tricot onderaan spant het zelfs wat rond haar buik. En dat was genoeg voor haar om hem niet te willen aandoen, of om toch binnen de 30 seconden uit te doen nadat ze hem gepast had.

Al een sjans dat ik nogal ne hamsteraar ben en ik genoeg stof had voor een 2e model te maken! Ik tekende dezelfde lengte van de 116 maar de breedte van de 122. Ook de mouwen bleven die van de 116. En juist om zeker te zijn knipte ik de band om onderaan te naaien ook 3 cm breder dan het patroon aangeeft, zodat er wat meer speling was. De roze tricot is ook vrij dik, waardoor die niet oneindig rekt.

Toen Mila de gepaste versie aan de papa showde en vroeg wat hij er van vond was het antwoord: 'Eerlijk? das precies iets van bij ne chinees jong... Da blinkend spel zie ik nie graag!'
Laat ons zeggen dat zijn innerlijke Jani nog ontwakende is.









De voorkant is een soort satijnachtig stofje, samen met de effen roze tricot gekocht bij Stoffen Van Leuven. De roos gestreepte tricot kocht ik onlangs bij de Soldeur in Kortrijk.

Maar nu, ik zit hier nu met nen Charlie, overduidelijk voor een meisje gezien de hoge roosfactor en de bloemmekes, die te klein is voor Mila. Dus, ik dacht, laten we nog es van Give-Away spelen!
Je hoeft enkel een reactie te plaatsen, en om in de sector van afhaaleten te blijven, maar met het gevaar mijn dieet helemaal naar de verdoemenis te helpen, mag u ma laten wete nwat uw favoriete afhaalhap is!
Oh ja, de inzendingen sluiten op 9 oktober. Dat is ook mijn eerste werkdag...

woensdag 2 oktober 2013

Niet alles is wat het lijkt...

Of is even lekker als het klinkt; that is...
Hoewel ik het had moeten weten, een lekkere cake op 2 minuten, en zonder boter, da bestaat gewoonweg niet!

Ik had een pin op pinterest zien verschijnen, van een nutella-cake in een kopje, en dat in 2 minuten, in de microgolf (nog iets wat een alarmbel had moten luiden, je kan gewoon niets bakken in ne microgolf, da kookt gewoon stijf...). Nutellafan als ik ben moest dat geprobeerd worden, ook al zijn we op dieet. Prioriteiten enzo.

Ik kan u zeggen, do not try this at home! Tenzij u houdt van bleke wakke bucht in een kopje, dat werkelijk niet te vreten valt. Ik bespaar u de foto, wegens absoluut onsmakelijk en verdacht veel lijkend op de inhoud van Nena haar pampers sinds ze groentepap eet.
Maar u weze gewaarschuwd!

dinsdag 24 september 2013

Wat u nog te goe had

Een paar maaksels voor het kleine gespuis passeerden hier al de revue, maar toen die klaar waren kon ik klein gespuis ook nog kwijt geraken in die maaksels.
Maar zoals gewoonlijk blijft de wereld niet stilstaan, al wenst mijn moederhartje nog zo hard dat wel het geval zou zijn... Nena is dus al flink gegroeid en bijgekomen

Ik had beloofd om haar ok eens te fotograferen met de kleertjes, dus bij deze, een update, van wat u dus nog tegoed had. Of toch een deeltje...

Ok, niet erg duidelijk, maar wel de enige bestaande foto in dat jasje. Ik had wat kam snaps miserie en trok een gat in de stof. Exit girafjasje dus...

Dit tenuetje had Nena aan om naar een babyborrel te gaan, en daar zijn er 2 mensen in geslaagd om te vragen of het een jongentje was... Ja madam, ik ben alleen extreem ruimdenkend en probeer mijn zoontje nu al de boodschap 'It's OK to be gay' mee te geven door hem een kleedje en broekkousen aan te doen...

woensdag 11 september 2013

Doen!

Ik veronderstel dat iedereen die mij hier volgt, haar ook wel zal volgen, maar toch, voor het geval u het niet zou gezien hebben...

Griet is dus als enige Vlaamse geselecteerd voor project Run and Play, hoeraaaaa voor haar dus! Ze maakte een geweldig schoon kleedje, de eerste opdracht van het project. Persoonlijk vind ik de concurrentie hierin niet bijster groot, de jurk van Griet vind ik echt, en dan ook echt, de schoonste. En dat zeg ik niet omdat het familie is! Maar, omdat smaken verschillen, en Amerikanen soms rare wezens zijn, toch een warme oproep: Stem! Stem op het kleedje van Griet en stem haar zo naar de overwinning!

Bent u geen flamingant?? Ah nee want u bent tegenwoordig ook supporter van ons nationaal elftal en u schreeuwt die recht naar, euh, Brazilië ist zeker??
Ook goed nieuws! Want Griet is ook gewoon de enige Belg die is geselecteerd! Score!

En indien u nog niet overtuigd bent, doe het dan gewoon, omdat u een aimabel mens bent, omdat u mij een aimabel mens vindt, omdat Griet zo een aimabel mens is...

Waar kan u stemmen?? Dit is de link! makkelijker kan niet!

vrijdag 6 september 2013

De fundamentalisten onder de vogels.

Voor wie het niet moest weten, wij hebben 2 poezen rondlopen. Een friskies-kat en een whiskas-kat, volgens mila. Lucy is een ros gestreepte tijgerpoes, Lola een grijs gestreept exemplaar.

Nu gedragen die poezen zich zelden als poes, in die zin dat nog geen enkele ooit iets gevangen heeft groter dan  een vlieg of spin. Lucy weigert zelfs buiten te komen, het beest wordt panisch van angst als we haar even buiten zetten. Eigenlijk hebben we dus eerder 2 schotelvodden lopen dan katten ma bon.

Er staan ook een paar boomkes enzo in onzen hof en in die van ons buren, waar familie Merel in huist. Een paar weken geleden vond baby merel het ne schonen dag om te leren vliegen, maar zijn oog-vleugelcoördinatie was nog niet dat en dat beest poefte gewoon op ons gras neer, op een meterke of 2 van een soezende Lola. Nu voor de meeste kleine vogels een ramp als ze dat voor hebben, niet voor baby merel, want behalve enorm nieuwsgierig is Lola absoluut geen bedreiging.
Curieus als ze dus was heft Lola haar gat op, gaat es aan die merel gaan snuffelen, en dan, dan is WOIII losgebarsten in den hof...

Ma en pa Merel zijn als gekken op Lola afgevlogen, scheerden heel laag over haar heen, daarbij enorm, maar dan ook enorm lawaai makend! Lola bang, begint wild in het rond te lopen in den hof, merels blijven haar volgen, haar als het ware bombarderen onder pieperige schreeuwkes! Ze wisselen elkaar ook af, de ene komt van links, de ander van rechts. Het lijken wel getrainde troepen. De Crem kan er iets van leren voor zijn leger!

Na een uur of 2 was ik het zo beu dat lawaai, dat ik me er es mee ging moeien ahja. Baby merel zat intussen ergens onder ons haag, Lola was al lang nie meer geïnteresseerd in da beest, maar op haar gemak slapen ging ook nie zolang ma en pa merel daar bleven rondtoeren.
Ik ging die beesten dus wa wegjagen, heb er wa kiezels naar gegooid, heb Mila ingezet om in de hof rond te lopen, en het bleek enig effect te hebben, het gekwiet werd wat zachter. Wij content.
Lola was intussen als verhuisd naar binnen om te dutten, verstandige keus.

de troepen

zelfs mijne goeie ligzetel palmden ze in, de smeerlapkes!


De volgende dag, Lola wandelt rustig door den hof, vangt een occasionele vlieg die passeert, en dan, ineens compleet out of the blue, weer ene merel-attack! deze keer waren ze zelfs nie onder de indruk van mijn kiezelkes en met bakstenen smijten vond ik er nu ook wel wa over.

Dat heeft zo meer dan en week geduurd eer de rust is weder gekeerd in den hof. Dat maakte het ook weer zeer duidelijk: ik hou niet van gevogelte in het algemeen, van merels in het bijzonder, tenzij gepluimd en gebraden aan het spit op mijn bord met een goe sauske.