woensdag 29 mei 2013

the neverending story

Dat is nog mijn favoriete film geweest, The Neverending story. Hoewel ik toen nog klein was en niet echt heel door had wat de clou van het verhaal was ma dit geheel terzijde.

Wat me erg aan de film doet denken is deze zwangerschap... komt ook geen einde aan. Precies een bord slechte pasta, daar blijkt ook nooit een einde aan te komen en na een uur eten staat er nog steeds een half bord voor jou.
Officieel is het nog een goeie 2,5 weken voor ik aan de 40 zit. Maar zo lang hoeft ze nu ook niet meer te blijven zitten. De slapeloze nachten, gezwollen handen, spoorloze enkels en slecht humeur zijn er nu net iets te veel aan.
Dus wil er iemand zo vriendelijk zijn die baby uit mij te halen aub? dank u!

maandag 13 mei 2013

bijna-om-zepe-giraffen en veel gekamsnap!

Een tijdje geleden bestelde ik hier kam snaps. Die kreeg ik dan ook heel snel geleverd, zoals we gewoon zijn van de goeie service daar! Maar, wat ik iets te laat doorhad, kam snaps, daarvoor hebt ge een kamsnapstang vandoen. Dus bestelde ik die nog na, want ja wat doet ge anders met een heel lading kam snaps eh...

Bon, materiaal voorhanden, dus ik moest op zoek naar iets dat te kam snappen viel! Een jasje voor de kleinste familietelg die ons bijna zal vervoegen leek me een geschikt project. Ik had al een hele tijd het jasje in gedachten uit 'Zo Geknipt', tot bleek dat dat er maar in 1 maat in den boek staat en dat dat te groot is om als 1e jasje te gebruiken. Ik moest dus op zoek naar een ander exemplaar. En daar liep het fout. Allez fout, das veel gezegd als je niet zoekt uiteraard.

Maar toen zag ik het licht! Bij haar zag ik een schoon jasje, een ideaal modelleke, en in verschillende maten te maken. En ik had ook diezelfde ottobre liggen.
Ik maakte het ook compleet omkeerbaar, omdat ik net als Griet een hekel heb aan handleidingen lezen (familietrekje??)  en omdat ik nu eenmaal niet het allerrechtste kan stikken en dat nogal opvalt bij zo een boordeke zoals het patroon voorschrijft.

Aan-foto's kan ik u nog niet tonen, de kleine buikbewoner zit nog steeds relax in haar zwembad. Maar een uit-foto, dat kan ik wel al meegeven uiteraard.



Het jasje sluit dus met kam snaps. Ik heb er maar 3 verpest voor ik het systeem doorhad. Een beetje verlies is er altijd... Uiteraard was de laatste kam snap die in in het jasje wou steken ook 1 van de 3 die fout liep (de andere 2 waren de probeer-kam-snaps). Die dingen erin steken, tot daar aan toe, maar die loskrijgen... not that simple... na wat gewring en getrek, waarbij de giraffen een iets groter gat begonnen te vertonen dan nodig voor die snap te steken (en een lichte paniekaanval van mij wegens het bijna om zeep helpen van een afgewerkt jasje!), heb ik hem er uit gekregen, en een nieuwe erin gekregen zonder dat het gat opvalt! hoera!

Maar uiteindelijk ben ik ferm content van van die knoopkes, heel makkelijk in gebruik eens je het doorhebt en zoveel kleurtjes!

zoals het jasje ligt is het net of de ene kant langer is dan de andere kant, maar ik verzeker u dat dat niet zo is. Voor de verandering...

Kam snaps van koekepeertje
giraftricot van vermiljoen
oranje nickey velours van de Stoffenkamer

vrijdag 10 mei 2013

Ziedewel!

Aan iedereen die zich hier misschien een beetje of veel aangesproken voelde:
Ik heb het vandaag aangedurfd, ik ben moedig naar binnen gemarcheerd zonder verpinken! En niemand, ik herhaal, niemand, heeft geprobeerd me weer den bassin in te sleuren of met geweld rauwe vis in mijne mond te proppen!

Dat dagje Boudewijn seapark heeft mijn gevoel van eigenwaarde en mijn zelfbeeld weer wat opgekrikt!

woensdag 8 mei 2013

grote-zussen-rok

Al een hele tijd geleden maakte ik voor Mila ook nog eens een rokje. Terug naar haar modelleke, gewoon, omdat het simpel is, omdat het rap in elkaar zit en er veel gezwierd kan worden. Wat volgens Mila nu een vereiste is om te voldoen aan de standaard van een 'grote-zussen-rok'.

Maar omdat madam hem graag draagt en hij dus ofwel enorm gekreukt was, enorm vuil was, in de was zat, aan den droogdraad hing of nog ergens in de mand gestreken was zat, was het er nog niet van gekomen om foto's van te nemen.
Het feit dat, als ik nu op mijn gat zit om de foto's te nemen, ik nie meer recht geraak tenzij ik me omrol op handen en knieën en zo galant mogelijk probeer om mij recht te trekken aan iets, speelt ook wel een rol in het lange wachten om foto's te nemen. Ook in dieptepunten  zijn er grenzen.

Maar deze week was het nu zo mooi weer, en de bloesemkes van onze kriekenboom stonden zo mooi in bloem, dat het toch fotomoment was!


je kan er ook in swingen en shaken!

Een echte damesrok eh mama!


ook geschikt voor springen

en stuiteren!

bloesemkes.

De stof kocht ik bij Stoffen Van Leuven
De voering is van de sleepstraat.
Sandaalkes van Raaf en Vos, off course!

zondag 5 mei 2013

moestuinperikelen

Voor u denk dat ik al even knettergek ben dan dees madam met haar voetbalvelden groot moestuinproject, dan bent u mis! Goed mis! Het is namelijk De Vent die gek is! Hoewel hij geen voetbalvelden groot stuk grond ter beschikking krijgt! Er zijn grenzen aan grootheidswaanzin.

Ik vind de aardbeien uit mijnen hof inderdaad zoeter dan die van de winkel. De paprika's en tomaten uit de serre zijn ook smaakvoller... Ik ben dus overtuigd dat da gerief uit den hof ferm goed smaakt. Maar der uren werk in steken om dat allemaal te planten, onkruid te wieden, water te geven, te bemesten... Pfff, nee merci, das nogal een werk en ik heb nu al nie genoeg uren in mijnen dag zitten.
Duidelijke rolverdeling hier ten huize Liezewiezewoes: De Vent kweekt, ik maak klaar (behalve diene baby in de buik. Daar heeft moeder natuur een stokje voor gestoken, die moet ik zelf maar kweken.).

Nu is het zo dat De Vent elk jaar weer vol moed en overtuiging op diene hof vliegt, de hele boel plant- en zaaiklaar krijgt, dan ook een massa aan vanalles zaait en plant, om het dan te laten verkommeren.
Op die momenten zie je het verschil niet tussen het plantje en het onkruid, waardoor hij moet wachten met het uit te trekken omdat hij anders die jonge wortels er alweer uittrekt en het onkruid laat zitten. Waardoor het onkruid welig tiert in den hof, op den duur de plantjes overwoekerd en we uiteindelijk niets eetbaars hebben in den hof. Behalve tomaten, dat blijkt te groeien als zot in de serre. En aardbeien, omdat ge daar niets moet aan doen blijkbaar, da groeit vanzelf, hier toch.

Ik geloof elk jaar dat De Vent met de beste bedoelingen begint, dat hij er zeker van is dat het dat jaar anders zal zijn, echt zijn jaar, het jaar van de verse groentjes uit den hof, van de malse sla op het bord, van de lekkere boontjes... Maar elk jaar stel ik vast dat het precies nie echt da is, dat het enthousiasme om er voor  te gaan in de zomer nogal onbestaande is. De dinsdaagse uitstapkes naar de plaatstelijke Burchtconcerten, de woensdaagse fietsritten met de Flandriëns, de terraskes tussendoor, de volgestampte weekends met festivals en andere zaken, die hebben daar volgens De Vent niets mee te maken. Moest ik een naïeve trut zijn, ik zou hem nog gaan geloven ook.

Maar dit jaar... dit jaar gaat alles anders zijn! Volgens De Vent dan! Dit jaar heeft hij warempel helden! Bartel Van Riet! Wim Lybaert! En hij heeft ook een boek, zijn bijbel. Iets groenlandsachtig, met tips enzo.
De vlaag is al een goeie maand geleden begonnen. Er werd niet gespit, ah nee, dat zou achterhaald zijn, maar er werd geharkt dat het een lieve lust was! En er werd gepland! Patatten in nen bak, sla in de grond, tomaten en andere serretoestanden in de serre... Alle kom, ik moet zeggen dat het enthousiasme na een maand nog vrij levendig is. Geven we dan toch toe aan het voordeel van de twijfel?

sla, verschillende soorten, ahja, om gemende sla te maken eh.

een bak patatten, en een berg patatten. Geen idee of der verschil in zit. Ik laat het u weten als dat wa lukt, dat experiment.

Ne spriet dat geen onkruid zou zijn. Ik gok dan op ajuin.

ons kiekens, de kleintjes dan toch.

een paar grote exemplaren. Na telling zitten we nu aan 13 stuks. Ik kan nu al nie volgen met 4-5 eieren per dag.

de aardbeien en wa struikgewas dat wat ruist. Daar zouden ook ergens frambozen tussen staan.

de kruidentuin-plantenbakken.

nog wa struikgewas.

Ik geef toen na een maand ziet de boel er nog goed toonbaar uit. Ik zou misschien, heel stilletjes in mijzelf, al kunnen beginnen dromen van een zomers slaatje met allemaal gerief uit den hof. Maar dat hoeft De Vent nog niet te weten. We willen de motivatie nu ook niet verpesten!