vrijdag 4 april 2014

Soms vraagt een mens zich af

We zijn terug van skireis, al een weekje intussen, en dat ging goed, daar in Oostenrijk. Mila leerde flink skiën, leerde ook dat op je gezicht vallen bij skiën normaal is en dat je tijdens een après-ski gerust luid mag meezingen met foute nummers.
We sliepen ook veel. Om 20u was Mila doodop en bleven wij ook op de kamer nog wat lezen, om dat rond 21u30 in slaap te vallen, ononderbroken, tot 7u30. Een grote luxe, waar ik al meer dan een jaar niet meer van kon genieten!
Ik heb er van genoten, maar was toch ook wel heel erg blij dat ik Nena terug zag, na een week. Ze werd dan ook plat geknuffeld, besnuffeld (want ja die ruikt zo lekker eh!) en gekust dat het een lieve lust was!
Dit dus voor moest u zich afvragen hoe het ons verging op vakantie.

Mij dingen afvragen, dat doe ik vaak eens, bewust en onbewust. Mijmeren, stilstaan bij de crossroads van het leven, keuzes die je leven richting hebben gegeven overdenken.
Zo vraag ik me wel vaak eens af hoe mijn leven er had uitgezien als ik in het 2e middelbaar een andere wiskundeleerkracht had gehad. Dat mens had het op z'n zachts gezegd niet voor mij. Ze kon ook niet goed lesgeven. Gevolg: ik was maar net geslaagd voor wiskunde en mocht bijgevolg geen wetenschappen-wiskunde volgen. Dat vind ik tot vandaag nog steeds erg jammer. Wat als?

In de luchtigere sfeer van 'Ik vraag me af' kwam ik deze morgen dit hier tegen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iets wat zij maakt in slechte aarde zou vallen gezien het steeds met veel zorg en liefde wordt gedaan...
Ergens was ik wel blij dat ik niet de enige ben waar een zelf gemaakt cadeautje niet altijd met veel enthousiasme wordt onthaald. Maar leuk is dat niet.
Zo heb ik ooit, zo een 3 jaar geleden, heel lang gedaan over het zoeken naar een stofje en de zachtste fleece ooit waarvan ik zeler was dat het de smaak van de ontvangers was, om daar met veel zorg een dekentje uit te maken voor een pasgeboren kindje, samen met een bijpassende knuffel. Dat was een extra cadeautje, bovenop het cadeautje van de lijst. Er werd eens bedenkelijk gekeken, en niets gezegd. Compleet niets. Gelukkig was het een babyborrel en kon ik doen alsof ik iemand zag staan die ik kende...
Of die keer dat een zelfgemaakt rokje als 'oh, heel speciaal wel eh...' werd omschreven. Dan weet je ook wel hoe laat het is.
Ik ben bijgevolg nogal schaars geworden in het geven van iets zelf gemaakt.
 Deze 'gebeurtenissen' waren weliswaar voor er een heuse hype is ontstaan van het naaien en stikken, voor Elke Van Elderen haar naar mijn mening slechte naaiboeken met gepikte ideeën uitgegeven heeft en heel Vlaanderen plots DIY is.Want toen ik een 3tal weken geleden op een tweedehandsbeurs van de gezinsbond stond had ik 5 stuks mee die ik zelf had gemaakt, in een poging daar nog een 4-5 euro van te krijgen. Dat waren nu net de stuks die ik snel kwijt was. Op nog geen half uur waren die verkocht.
Weird, punt. Maar ik klaag niet.

Maar nu vraag ik me dus af of u ook ooit al zo een, laat het ons een ongemakkelijke situatie noemen,  heeft meegemaakt? En bij welke gelegenheid?

En moest u er ooit aan twijfelen: ik ben altijd blij met een zelfgemaakt cadeau!

14 opmerkingen:

  1. Tot nu toe geen enkel probleem met zelfgemaakte kado's: de ene is er supercontent mee, de ander reageert lauwkes : de kleuterjuf die de ogen van haar collega's uitstak, met mijn strandtas van petit pan toile ciré), mijn vriendin die op schok gaat met haar 'pussybag' (katoenen tas met poes erop gestreken, red), de vriendin van mijn oudste dochter die haar tas al dan niet gebruikt en dan mijn schoonzus en het wikkeldeken voor haar pasgeboren zoon ... ik probeer een beetje in te schatten wie er al dan niet 'content' is met een zelfgemaakt kado en ook geef ik soms een kleiner kado van de lijst met een zelfgemaakt kado erbij ... en eigenlijk is het beste advies: het u geen zak aantrekken of ze er nu al dan niet content mee zijn, zelfs al heb je er uw hart en ziel ingestoken, want dat is herkenbaar uit de verhalen bij Khadetjes: iedereen (en ook ik) is toch een beetje harder geraakt bij een lauwe reactie 'want je hebt toch al die moeite gedaan': stoffenkeuze, patroon, lievelingskleur, noem het maar op ... en dan is iedere lauwe reactie een dolk in je hart. Maar aan de andere kant, als je de hengsels nu echt te kort vindt, maar je wil de tas echt wel gebruiken of wanneer je het vijfde dekentje of vijfendertigste slabbetje krijgt... Zo ben ik nu ook aan het twijfelen of ik voor de plechtige communie van een dochter van een goede vriendin, iets (genre messengerbag in cool stofke) zelf zou maken, naast het 'envelopke' ... ben er nog niet uit en heb nog efkes tijd :-) En oef, nog iemand die de boeken van Elke Van Elderen maar niets vindt :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mor allez!! Zo erg...
    Ik ben destijds beginnen naaien nadat ik voor ons huwelijk een handgemaakt kado kreeg: 2 grote zelfgemaakte handdoeken afgebiesd satijn biais lint en onze namen erop geborduurd (gewoon zigzag met de naaimachine dus nt met een borduurmachine).

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De handdoeken waren voorzien ve zakje met rits om bv. wat geld of sleutels in te steken op strand. En het lettertype v onze namen waren identiek aan onze uitnodiging, alsook de kleuren. Super vond ik dat!!
    Toen leon geboren werd kreeg ik hetzelfde met zijn naam. En toen julia geboren werd alweer... Zalig vond ik dat. Meer nog: ik hoopte er zelfs al stiekem op...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heel origineel kado en weten dat iemand dat speciaal voor jou maakte en al haar tijd daarin stak...
    Ondankbare verwende mensen zijn degenen die het nt appreciëren, ne!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja zenne. Een heel gepersonaliseerd geboortekado afgegeven op een babyborrel. Trots dat ik was. Neidig toen het in ontvangst werd genomen en ongeopend op de 'kadotafel' belandde. Ach ja, ik zal later wel een 'merci' krijgen... njet dus. Voor dat koppel: nooit meer

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Lol... ik heb hier wat in gang gezet ;) 't Was mijn bedoeling niet, maar ik ben graag eerlijk (half blogland maakt vanalles, maar je hoort zelden hoe het 'gevallen' is) - als iemand niet content is, dan is het zo. Punt. Hoe jammer ik dat ook mag vinden, ik ben wel blij dat ze het gezegd heeft. En ik blijf met veel plezier handgemaakte cadeautjes geven.
    Die tas ging ik bijvoorbeeld nooit jouw richting uitgestuurd hebben, lol, jij bent toch geen paarse madam hé? Maar ik ben héél blij te lezen dat 't fijn was op skiverlof, en dat je wat bijgeslapen bent - man, dat kan deugd doen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. nee ik ben inderdaad geen paarsfan, en dan zeer specifiek net dat paars die jij in die tas gebruikte. Vreselijk kleur vind ik dat persoonlijk :) Paars dat meer naar de blauwe of donkere lavendel kant gaat zou ik nog kunnen overwegen...
      Maar dat ik het kleur vreselijk vind wil niet zeggen dat jouw tas niet super was!

      Verwijderen
  7. ik ben zelf nog helemaal nog niet lang aan het naaien maar vind het heerlijk kadoos te geven aan anderen in men buurt. Enkel op voorhand al heel veel stress dat ik het soms niet durf af te geven (want stel dat ze het niet leuk vinden)
    Het pijnlijkste is mijn flauwe zus. IK heb uren en dagen gezwoegd aan een winnie the pooh pak en later aan een rugzakje (al veel minder gezwoegd ik geef het toe) en men zus heeft het ook aan de kant gegooid. Neefje mag er niet mee spelen want dat komt toch maar van tante Sarah. Terwijl het ventje er helemaal blij mee was :s

    BeantwoordenVerwijderen
  8. ik treed bij ... ik denk dat geen enkele stikverslaafde eraan ontsnapt hoor .
    Op één of andere manier wil je de mensen behagen/extra plezier doen met iets waar je zelf van genoten hebt om het in elkaar te steken .
    Meestal dan nog lang zoeken en doen naar stofjes en modelletjes die bij die persoon zo in de smaak zouden vallen .
    Uiteraard is dat dan een dolk in je hart .
    Enneuh , om écht eerlijk te zijn ?
    Ik vind zo goed als alle naaiboeken die ineens als muizen kweken , écht niet goed .
    Goeie marketing , maar hé zeg ... zelfs geen maattabellen in een patronenboek ??
    Of nog beter , wel maattabel , maar de patronen volgen die maattabel gewoon niet :s
    Schone fotookes , daar zijn ze dan weer wel goed in ...
    En ik maar denken dat ik na meer dan 15 jaar ervaring ( waarvan bijna 5 professioneel ) , niet goed genoeg ben om daar zelfs een boek over uit te brengen ;)
    Maar soit , ik noem mezelf geen profff hierin .
    Mijn schoon-grootmoeder en eigen grootmoeder , die waren echte profs .
    Die mogen boeken uitbrengen en de waarheid verkondigen , hahaha !

    Wat mij het meest stoort aan die hele hype is dat de mensen die dik 10 jaar geleden mij echt gewoon vierkant uitlachten met mijn hobby/studie , mij nu niet lief en vriendelijk genoeg kunnen bestoefen en om naailessen komen smeken .
    ZO SCHIJNHEILIG !!!
    Aan de andere kant heb ik wel heel erg gemotiveerde lieverds in de les zitten en het doet ontzettend deugd van die passie bij hen te voeden :)
    Voilà , ´t moest er efkes uit
    Sorry als je pagina te vol staat nu :D
    Groetjes ,
    Moi

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik naai heel veel voor de kinders, die zijn altijd content (voorlopig toch nog). En verder alleen zelfmaakkado's voor mensen waarvan ik weet dat ze het gaan appreciëren, ook al vinden ze het resultaat niet zo geslaagd. Want een teleurstellende blik als jouw zelfgemaakt kado open gaat, dat doet echt pijn in het hart.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Gelukkig nog geen afkeurende blikken gekregen, maar soms is een net te lauwe reactie ook al een beetje teleurstellend, niet? Dan denk je, pfff, volgende keer maak ik er me net als al de anderen ook vanaf in 5 minuten door iets van de lijst of de winkel te halen. Kritiek kan ik nochtans wel verdragen, ben zelf nog de grootste criticaster voor mijn eigen maaksels, maar toch liever niet van degene aan wie ik iets geef :-)
    Voor verjaardagsfeestjes van de vriendjes van de kinderen geef ik niets zelfgemaakts meer, dat vliegt onachtzaam op de stapel kado's, daar bloedt mijn hart toch een beetje van...
    En zelf iets zelfgemaakts krijgen is altijd zalig, zelfs al is het niet helemaal mijn smaak of wat ik nodig had, gewoon het idee dat iemand zoveel moeite voor mij nam èn dat je een pièce unique hebt, dat is toch fantastisch?
    En EINDELIJK iemand die durft zeggen dat Elke Van Elderens boek rommel is, oef! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat ik ook moeilijk vind is om de "waarde" van een zelfgemaakt cadeau in te schatten. Ik vraag me altijd af of het niet te weinig is, al heb ik er uren werk aan gehad omdat er veel mensen zijn die vaak niet echt weten hoeveel werk er in een zelfgemaakt stuk kan kruipen en dus ook de waarde niet echt kunnen inschatten. Achja, ik maak enkel nog iets voor de mensen waar ik van weet dat ze het fijn vinden, dan is dat ook geen zorg meer. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. jep, vind ik ook moeilijk! Want een babydekentje even erboven op cadeau doen, das eigenlijk ook niet zoooo goedkoop eh! Meter stof, meter fleece, paspel, garen,... Je zit al snel aan 30 euro eigenlijk! Ma ja ik geef enkel aan mensen die het wel echt gaan appreciëren! Dan is me dat wel waard!

      Verwijderen