zaterdag 23 augustus 2014

Oh boy

Hoe deden we dat vroeger? Afspreken met elkaar? En niet ongerust worden dat er iets ergs gebeurd was toen de andere 15 minuten te laat was?
Ik kan het me eerlijk gezegd niet herinneren, gezien ik al van mijn 16 jaar een gsm heb.

Ik heb sinds een dik jaar en een half een Iphone. En ja, dat ding zit zowat vergroeid aan mijn hand. Ik heb een Iphone-pink; zo een pink met een deukje erin, waar mijn toestel in past...
Mijn hele leven zit geregeld in dat ding: agenda, afspraken, nummers, adressen, things to remember, bankzaken, sociaal zijn, ...
Het is mijn eigen personal planner, een soort digitale beste vriendje. (Geen paniek, ik heb ook echte, levende en ademende beste vriendjes hoor!)

Een kleine 2 weken geleden had De Vent zijn toppunt van midlife crisis voor dit jaar. Hij wou namelijk de dodentocht wandelen. En De Vent vond dat ik die midlife crisis maar wat moest steunen en liet mij opdraven met propere en droge kousen, kleren en schoenen.
Ik kan u al zeggen, het was mijn dag niet, die zaterdag daar in het Bornemse. Nadat ik 45 minuten heen reed met 2 joelende kinders op de achterbank die persé papa aan het werk wilden zien, dan nog 1u stond te wachten op de papa omdat Mila niet meer verder wilde 'tegenwandelen', mocht ik terug voor 45 minuten met een erg hongerige Nena naar huis zoeven. Dikke tegenvaller: mijn spiegel was van mijn auto gereden. I was not amused at all...
Maar bon, het was nu zo, kinders den auto in gestampt, wat koeken uitgedeeld en naar huis.
Om dan nog geen uur later weer naar Bornem en omstreken te rijden nadat de kleine dames naar de moemoe en vava gebracht waren. Want De Vent moest nog morele steun hebben, en nog es ander schoenen, dat ook.
Dat doet ge niet voor uw plezier, op den dag van den dodentocht wat in die streek gaan rijden van checkpunt naar checkpunt. Ik stond uren in de file, om maar net gepast in zo een checkpunt aan te komen voor de steun te leveren. Op 1 van die eerste punten moest ik schoenen brengen om te wisselen. En toen ik wou bellen om te zien waar ze precies zaten, hoever van dat punt af, gebeurde het... Ik liet mijn beste vriend vallen! Het scherm in duusd stukken! Horror! Rampen!
Gelukkig wel te herstellen aan een deftige prijs. Maar zo kwam het dus dat ik 24u! zonder mijn Iphone of gsm doorbracht.
En ik zeg het u, dat was een aanpassing! 's Morgens begon de miserie al, want wat moest ik aandoen! ik kijk altijd eens naar de weersverwachting van de dag, dat ging niet!
Mijn boodschappenlijstje kon ik niet bijwerken, mijn rekeningstand checken was ook al niet meer zo gemakkelijk. Sociaal niet mee! Facebook en Instagram werden niet bijgewerkt! Ik was er van overtuigd dat ik een platte band met de auto zou hebben ook, en ik kon niet eens iemand bellen dan!

Ik geef toe, het is een luxeprobleem. En soms eens een dagje zonder dat high-tech gedoe zal niemand kwaad doen. Het zou misschien ook wat rust geven. Want uiteindelijk is het ook niet noodzakelijk om 24u op 24 beschikbaar te zijn.
Maar ik was toch blij dat het avond was en ik mijn vriendje mocht gaan ophalen!

6 opmerkingen:

  1. Ik vraag mij dat ook vaak af... Mijn telefoon is altijd bij mij, zonder voel ik mij naakt. Het enige moment dat ik hem uuuren kan laten liggen zonder mails/Facebook/whatever te checken is als ik achter mijn naaimachine zit :-) Oh en welkom in Bornem :-) Wij waren net een weekendje in Nederland maar lekker druk is het hier inderdaad wel als het weer Dodentocht-tijd is :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sorry, ik ben nog net iets meer uit de oude doos en heb nog veel te leren. Mijn eerste gsm kocht ik nog met mijn eerste loon. Ik dateer nog uit de tijd dat iedereen op woensdagavond in de rij aan het telefoonkot ging staan om een teken van leven aan het thuisfront te geven. Ik ben diegene die pas na 3 dagen door had dat er weer een nieuw leventje was bij één van mijn vriendinnen, want al die tijd niet gecheckt. Nu ja, dit was al enkele jaren geleden. Nu zweer ik aan mijn vriendenkring dat ik echt wel minstens één keer per dag op zoek ga naar waar ik dat ding ook al weer achter gelaten heb. Want waar laat je dat ding? Ge plakt dat toch niet aan uw gat of zo? Oh ja, beterschap kwam er toen ik besloot dat het ding van mijn part wel eens mocht beginnen rinkelen tijdens mijn les, daarvoor stond hij op stil (en bleef hij per ongeluk meerdere dagen op stil). Ik blijf mijn best doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. amai echt een topdag :)
    hopelijk heb je ondertussen alweer wat leukere dingen beleefd

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ������ Geweldig grappig! Ik kan ook niet meer zonder, al was ik al 27 toen ik mijn eerste gsm had. Ander tijdperk, ik ��.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Haha, ja, ik ken je gevoel, mijn gsm/smartphone is het enige waarvoor ik een paar kilometer terug zou fietsen als ik die op het werk vergeten ben (en dat is geen puur hypothetische situatie - mijn werklaptop, bwa, daar kan ik wel even zonder ;))

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hihi, hier staat de 'oude' Nokia ook op stil tijdens de les. En meestal blijft die dan op stil staan. Mijn huisgenoten weten al dat mama 'meestal' niet te bereiken is op haar GSM.
    Maar onlangs kocht ik een smartphone. Dus wie weet,....

    BeantwoordenVerwijderen