maandag 24 november 2014

Omdat het soms ook gewoon es serieus is in het leven

Dat gaat hier een lang en misschien wat droog bericht worden mannekes, zeg nie dat ik u niet heb gewaarschuwd!

U weet het misschien al, of u weet het misschien nog niet. Maar ik trek me erg weinig aan van wat anderen denken. Wat iemand denkt van mijn roze blinkende broek? Ja zeg, ik vind dat een geweldige broek. Wat zou het me dan kunnen schelen dat iemand anders dat niet vindt?
Das wel een gemak, me zo weinig aantrekken. Instant stressrelief, ik zeg het u.
Ok, de ene dag is dat al makkelijker dan de andere.
Naast een slanke dame staan aan de kassa in de kantine op het werk, met op haar plateau een bord sla en tomaat, op mijn bord een portie vol au vent met frieten én mayonaise, werkt soms misschien iets demotiverend. Maar meestal denk ik: 'Help zeg, leef daar es op, dag in dag uit sla en tomaat', om daarna al te denken aan een dessert.

Waar ik wel es wat lastig van kan lopen, is het gevoel dat sommige artikels me 'aansmeren'. Ik hou niet van hokjedenken.
Ik geef toe: ik zou het zalig vinden, tijd om eens alles op mijn gemak te kunnen doen. Zalig veel tijd 's morgens om kindjes klaar te maken en naar school te brengen, om daarna in alle rust boodschappen te doen, een lekker gezonde maaltijd klaarzetten, kindjes ophalen van school, samen spelen en knutselen, eten, badje, bedje... Ideaal en romantisch lijkt dat, en zo heel erg onrealistisch...

Ik werk sinds dit jaar 4/5. Ik heb gekozen om mijn ouderschapsverlof zo op te nemen. Op woensdag ben ik thuis. Wat een zaligheid dacht ik toen. Woensdag shmoensdag denk ik nu vaak.
Want zo ziet een gemiddelde woensdag er uit:
7u: opstaan en mezelf klaarmaken
7u30: Mila wakker maken en helpen met tandjes poetsen en opfrissen
7u45: Mila eten geven, zelf iets in mijn mond proppen, schooltas maken, Mila helpen met ritsen en knopen aan haar kleertjes
8u10: Nena uit bed vissen, kleren aandoen en een fles melk geven
8u25: Mila haar haartjes kammen, proberen 2 dezelfde schoenen te vinden voor Mila, proberen te achterhalen waar Nena haar schoenen heeft verstopt
8u35: jassen aan, oorlog voeren over een sjaal die niet wil aangedaan worden, Nena half klem houden om een muts op haar hoofd te krijgen.
8u40: al te laat kinders in de auto proppen en snel vertrekken, in de hoop Mila om 8u50 als de bel gaat af te leveren aan school
tussen 9u en 11u15: boodschappen doen, boodschappen wegzetten, opruimen, was strijken en opvouwen, was wegleggen. Intussen Nena entertainen.
11u15: vertrekken om Mila op te halen van school want die is al om 11u30 gedaan.
12u: met veel sjans al thuis en dan eten.

En tot voor kort zag het vervolg van die woensdag er zo uit:
12u30 a 13u: Mila klaarmaken voor de dansles
13u: vertrek naar de dansles, Nena naar mijn papa voeren voor haar dut terwijl het dansles is.
13u30-14u30: dansles
14u45-15u30: Bibliotheek boekjes gaan halen
16u: Nena ophalen van mijn ouders
16u30: eindelijk thuis, maar al tijd om bijna aan het avondeten te beginnen.

En dan is het dus etenstijd. Wat ook niet zo romantisch verloopt. Want ja, die gezonde maaltijd die je in gedachten had, daar zal kind 1 niet van willen eten, wegens geen ketchup die er bij mag én wegens aanwezige groenten die geen rode kool, wortels of tomaten zijn tout court.
Kind 2 strooit vrolijk rond met haar eten nadat ze het vakkundig tot moes heeft genepen. Om dan de restjes die aan haar handen hangen te aanzien als een soortement gel die met veel gevoel voor show in haar haar wordt gewreven.
Tijd om de keuken op te ruimen. Of te ontsmetten, wat soms beter zou helpen. Bijna de hele keuken kuisen dus.
Om dan daarna de kinders in bad te steken en de halve badkamer te mogen dweilen. Tegen dat dat gedaan is zegt de klok al dat het na 19u is. Nog een half uurtje spelen dan met die kinders, Nena nog een fles melk geven en dan eindelijk, om 20u, bedtijd.

En dan, dan kan ik eindelijk zelf een douche nemen, mij nog een goei uurke en een half in de zetel zwieren, en zelf gaan slapen. Alweer een woensdag die erop zit.
Ok, nu heb ik de namiddagrush niet meer want Mila wou niet meer naar de dansles. Maar de poetshulp is hier wel op woensdagnamiddag, wat maakt dat ik eigenlijk niet op mijn gemak zit in mijn eigen kot.
Ja de poetshulp, ondanks het feit dat ik 4/5 werk. Een luxe waar ik graag iets voor over heb. Een luxe die zorgt dat ik tijdens de gewone werkdagen ook niet nog eens moet staan dweilen en stof afdoen.

Wat ik vooral wil zeggen is:
Ja, ik zou graag de tijd en de luxe kunnen hebben om mijn kinderen te zien opgroeien. Ja, ik wil graag een paar extra dagen, zodat ik tijd aan hun kan spenderen. Ja, het is tof dat ze mij kennen, en dat ik hen ken. Ja, ik vind het leuk om hen te verwennen met wat zelfgebakken taart en wafels. Tot hier volg ik het eerste artikel.
Het is belangrijk om je kinderen genoeg te zien, het is belangrijk hun een warme en veilige thuis te geven, waar ze altijd ten alle tijde terecht kunnen. Of ze nu 5 of 15 zijn. Of ze nu een probleem hebben met een stokpaardje dat stuk is, of een probleem met hun lief in hun tienerjaren.
Maar nee, ik kan daarom niet voltijds gaan thuis blijven. Ik kan dat niet, toch niet zonder dat er ongelukken gebeuren. Ik heb tijd nodig, enkel voor mezelf. Tijd om wat te naaien, om in de zetel te hangen en dat te kunnen, tijd om iets te gaan drinken, tijd om mijn eten warm op te eten zonder 10 keer te moeten rechtstaan. Ik kan dat ook financieel niet. Ik ben gesteld op af en toe eens gaan eten, een uitstapje, reizen,... Dat zijn dingen waar ik liever niet teveel op bespaar.
En dan hebben we het nog niet over later, als de meisjes groot zijn en hun eigen nest gaan bouwen. Ik wil hun dan graag kunnen helpen. Een centje toesteken, hun af en toe iets extra geven zodat ze toch net die mooiere tegels kunnen nemen. Of dat ze ondanks de vele werken aan een huis toch nog een paar schoenen kunnen kopen. Dat zijn dingen die moeilijk zouden gaan, gesteld dat ik niet of maar halftijds zou werken. En dat zou ik erg jammer vinden. Want dat is de hulp die ik nu ook al eens van mijn ouders krijg, en hun daar zo vreselijk dankbaar voor ben.

Maar nee, het gevoel dat ik overhoud aan zo artikels, dat hoef ik zeker niet. Ik moet en wil me niet schuldig voelen, omdat ik niet thuis blijf bij de kinderen. Ik wil me ook niet schuldig voelen omdat ik soms eens verlang naar een kinderloze dag. Ik wil me ook niet schuldig voelen omdat ik toch kies om te gaan werken, met 2 kleine kinderen. Ik wil me ook niet schuldig voelen omdat ik 'maar' 4/5 werk en toch een poetshulp neem. Ik wil me niet schuldig voelen omdat ik die dag in de week wel thuis ben, al is het om een hele dag om en weer te vliegen met kinderen.
Maar wat ik zeker al niet wil, is me extra schuldig voelen, voor iets wat in mijn ogen vaak een utopie is.

Want geef toe, we zien onze kinderen graag, zonder twijfel. Ze zijn lief, schattig, komen je knuffelen en houden onvoorwaardelijk van jou zoals je bent. Maar het zijn ook kleine monsters. Die nooit content zijn, die steeds alle aandacht eisen en als ze die niet krijgen, het kot op stelten zetten. Monsters die alle speelgoedbakken uitkiepen en dan op zoek gaan nog wat extra die ze op de berg speelgoed kunnen zwieren. Monsters die met stift overal optekenen, behalve op hun blad.
Het is een rush om alles gedaan te krijgen op een dag, het huis iets of wat bewoonbaar te houden én de kinderen tevreden houden. En dan is er niet altijd tijd om een taart of wafels te bakken.
Maar ook die erg grootse voldoening uit je werk halen, das voor mij iets euh, onbekend.
Ik doe mijn job graag, ik ga (meestal) niet tegen mijn zin werken. Ik doe in mijn ogen een zinvolle job, heb veel afwisseling, toffe collega's en moet geen uren file trotseren. Maar om te zeggen dat ik de vreugde uit mijn leven haal uit die job? Nee, dat zeker niet. En dat is ok. Daar moet ik me niet slecht over voelen.
Dus mijnheren en mevrouwen van de gazet of andere boekskes en blogs, laat mij gewoon gerust jong. Mijn leven is veel simpeler zonder al dat compex gedoe.
Ik ben content en meer moet dat niet zijn. En geen enkel boekske of artikel moet anders beweren.

25 opmerkingen:

  1. Awel, daarom dat ik de krant niet lees. Dan kunnen ze mij geen schuldgevoel aanpraten omdat ik content ben met de (weinige) uren die ik betaald werk.
    Als ik dat zo lees, voel ik mij ineens een keistrenge moeder. Maar elk gezin heeft zijn eigen regels he.
    Hier staat trouwens een groot rood kruis op een deur 'omdat daar de schat ligt' (gelukkig moeten we die nog schilderen) of hebben ze met potlood op de radioators gekleurd. Ge zijt niet alleen. ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En waarom voel jij je een keistrenge moeder dan? Hier moeten ze wel luisteren ze, en dat doen ze meestal wel :) Maar als ze spelen mogen ze uithalen van speelgoed wat ze willen, op voorwaarde dat ze ook alles opruimen :)

      Verwijderen
  2. Ik ken heel veel mama's met dit gevoel. Ik ben 6 dagen vrij geweest en ik was blij dat ik deze ochtend mocht gaan werken. Want huismoeder zijn, daar wordt ge niet voor geapprecieerd. Dat wordt als normaal bevonden, ook al werkt ge dag in dag uit. Ik haal meestal wel vreugde uit mijn job, ik ben vroedvrouw en zo een leuke bevalling, daar kan ik echt van opkikkeren en daar zeggen de mensen tenminste nog "bedankt". Thuis krijg ik die zelden, omdat ze het zo gewoon zijn dat alles voor hun gedaan wordt. Maar dan denk ik aan hoe ik zelf vroeger was, en moet ik vaststellen dat ik geen haar beter was tegenover mijn mama :-).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Pas op ik haal ook vreugde uit mijn job eh, ik die er echt graag, maar als ze me morgen zeggen: je mag dat nooit meer doen, wel ja, dan is dat zo.

      Verwijderen
  3. Ik zou ongelooflijk gelukkig zijn als tbm. Het spijt mij ongelooflijk hard dat ik niet thuis kan blijven bij mijn kind omdat dat financieel nu eenmaal niet lukt. Ik hoor het hen allemaal graag verkondigen in die artikels, en enerzijds snap ik de redenering wel. Maar anderzijds... Ik zie niet in hoe dat gaat, als je jezelf ook af en toe nog eens wil kunnen laten gaan. En dat van die 15-jarenfase... Mooi... Als je effectief pas na je 30e aan kinderen wil beginnen. :) Ik ben (met onze vólle goesting) bevallen op mijn 23e, maar dan ben je met dat hele "eerst 15 jaar timmeren aan je carrière" natuurlijk niets.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ge doet dat geweldig goed! ik ga dat artikel eens zoeken....want dat was nen hoop zever volgens mij !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ik heb ze gelezen...alletwee...ik snap niet goed welk statement ze willen maken zenne...ik zou er mij niet te druk in maken....moeder zijn is volgens mij zeker niet zorgen dat er verse appeltaart is (daar worden ze vet van), dat er vers eten op tafel staat (lusten ze niet) en al die rest...moeder zijn is er zijn als het nodig is...

      Verwijderen
    2. amai ik heb zo hard moeten lachen met uw droge opmerking over de appeltaart en vers eten - thanks vee!

      Verwijderen
  5. Waarom zijn vrouwen toch juist zo streng voor elkaar? Lijkt wel alsof je nooit goed kan doen. We moeten goochelen met de middelen die we hebben. Belangrijkst is dat je zelf tevreden bent met je eigen constructie van werk en thuis kunnen zijn. Het zal me worst wezen wat de rest van de wereld daarvan vindt!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ben zo content dit te lezen. Ik vond dat een kakartikel, sorry. Onrealistisch, niet van deze tijd, en bovenal: belerend. Alsof we niet allemaal een relaxter leven willen. Maar thuisblijfmoeder zijn heeft consequenties, en die willen we dikwijls niet. Ik ook niet. Ik heb de luxe om sinds voeig jaar 60% te kunnen werken, dankzij mijn man zijn nieuwe job. En daar ben ik superblij mee. Maar daarvoor heb ik ook eerst 20 jaar voltijds gewerkt, omdat dat moest, financieel. En omdat ik dat wilde. Een carrière 15jaar "on hold" zetten, wat een gezever! Je kiest er voor, met of zonder kinderen, en dat kind krijgt echt geen stille (of lawaaierige) longontsteking omdat het elke dag tot 17 of 18u in de opvang zit. Doen waar we ons goed bij voelen, dat is de kunst. En de kinderen voelen dat, en worden zo mee gelukkig of ongelukkig. Zeker weten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik had exact hetzelfde gevoel over het artikel van mevrouw Ceulemans, alhoewel ik het artikel van de redactrice van 'Goed Gevoel' eigenlijk onder dezelfde noemer kon kwalificeren ... Ik ben zelfstandige en werk 4/5den, maar das niet altijd gemakkelijk in mijn branche, maar het lukt, halleluja, en dat in combinatie met een hard werkende en studerende echtgenoot in Brussel, drie kinderen, die vrij veel in de opvang zitten en sinds een drietal jaar één paar grootouders in de buurt voor noodgevallen en één paar grootouders voor extreme noodgevallen, ... Ik heb de indruk dat sommige mensen vergeten dat niemand gezegd heeft dat de combinatie werk/gezin (in gelijk welke context je ook verkeert) 'gemakkelijk' zou zijn of zou moeten zijn. Het is genieten en hard werken, compromissen sluiten, enzovoort ... Pas op, ook ik heb mijn momenten waarop ik denk ' ik zou graag een meer 'relaxte' moeder zijn, met tijd voor appeltaart, spelletjes, me-time, tijd om te sporten, te reizen, meer centen, geen keuzes te hoeven maken, niet te denken aan wat ik moet aandoen, wat we vanavond nu weer eens gaan eten (kortom geen verantwoordelijkheid :-) ) ... Enfin, mij dus veel geërgerd vorige week en vond het stukje van Annelies dan ook een verademing om te lezen. Waar anderen leefden in utopische droombeelden, is enige zin voor realiteit haar niet vreemd !

      Verwijderen
    2. bovendien ben ik 'content' dat Annelies zichzelf niet beschouwd als een 'ploetermoeder' (sorry, Femma en co), hatelijke term ... Iedereen heeft wel eens het gevoel dat je maar wat aanmoddert, maar daarom moet je het nog niet tot aanspreektitel bombarderen ... ('Bumpervader' slaat trouwens ook nergens op)

      Verwijderen
  7. Awel, ik vind dat ook, alles! Alleen krijg ik het zo goed niet verwoord :-)

    Ik werk dit schooljaar deeltijds, dat wilde ik en ik heb geluk dat het me gelukt is, want in 't onderwijs is 't momenteel niet om kieskeurig te zijn. Ik werk nu 70%, en da's genoeg. Twee kleine kinders, en een man die vaak in 't buitenland zit voor zijn werk, ik heb echt niet meer nodig.

    En ja, mijn poetsvrouw blijft ook komen, ook al werk ik deeltijds.
    En ja, ook ik kan soms heel hard uitkijken naar eens een dag zonder kinders in huis. Gewoon, me myself and I, doen wat ik wil.
    En ja, ook ik vertik het om me daar schuldig over te voelen.

    Dus wees jij maar gewoon content jong, dan doe ik met je mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. ik heb net het omgekeerde: ik ben (ondanks een universitair diploma) sinds een jaar of 3 fulltime thuis. mijn man heeft een goedbetaalde maar zeer drukke en onregelmatige job. dus ben ik gestopt met mijn eigen praktijk.
    ik neem tijd voor mezelf, vriendinnen, mijn huishouden is niet perfect, mijn kinderen zijn blij met de stabiliteit en de regelmaat. ik heb tenminste nog energie over als mijn man thuiskomt, vroeger moest ik om 22u nog beginnen te koken en viel ik daarna gewoon als een blok in slaap.
    maar daartegen staat dat ik nu telkens medelijdende blikken krijg, beschouwd wordt als een hersenloos en oninteressant wezen dat haar leven vergooit en niet bijdraagt aan de sociale zekereheid.
    en dat ben ik ook beu. laten we toch gewoon allemaal doen waar we gelukkig van worden in plaats van continue te denken dat het gras groener is aan de andere kant of anderen te bekritiseren.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hoera, en dank je wel voor dit blogbericht!

    Volgens mij is dit trouwens een typisch vrouwelijk "probleem" ze. Ik hoor kik die venten niet tegen elkaar discussiëren over hoe goed ze bezig zijn en hoe slecht de ander het doet doordat hij een andere keuze maakte?

    Iedere zot zijn kot, en we zullen ons véél beter voelen!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Je moet inderdaad gewoon doen waar jij je goed bij voelt ..... het leven is meer dan werken en moederen! Zelf ben ik tbm, en ben me erg bewust van de luxe die ik heb....niet financieel ( de man heeft een gewoon betaalde baan, momenteel zelfs alleen maar een opleidingsvetgoedibg)...maar door het feit dat ik mijn tijd kan indelen zoals ik dat zelf wil....en dat ik mijn kinderen altijd kan zien ( ook al plak ik ze soms ook graag eens achter het behang)
    Alles heeft z'n voor- en nadelen... en je moet zelf afwegen welke het zwaarst voor jou doorwegen ....
    De keuzes die je zelf maakt zijn meestal de beste!
    X

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Awel Annelies, ik ben het 100% met je eens! Ook ik ben op woensdag thuis, voor de kinderen. Dinsdagavond content dat ik ze de volgende ochtend niet voor dag en dauw ergens moet 'dumpen' of weeral beroep moet doen op mijn schoonouders. En woensdagavond ben ik content dat ik weer 'mag' gaan werken. Niet omdat ik de job van mijn leven heb. Wel omdat ik dan rustig een koffie kan pakken en die opdrinken terwijl die nog warm is! Ongecompliceerd, toch.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Vroeger zagen de woensdagen er hier ook zo uit (sinds mijn schoolgaande jeugd werk ook ik 4/5 (woensdag) met een poetshulp in huis). Gelukkig is het ondertussen veel gebeterd met de groter wordende jongens, die zelf al fietsend richting sportclubs vertrekken op woendagnamiddag waardoor woensdagen meer en meer echte tijd-voor-mezelf-dagen zijn geworden ;-) Dus wie weet ... komt die tijd er ook nog voor jou ;-) En ondertussen geniet ik ook van mijn jongens die er blijven op staan dat ik op woensdag thuis ben (het idee is belangrijk), ook al zijn zij er dan amper ;-) En de andere dagen ben ik blij met de jobregelmaat ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Laat je niet van de wijs brengen van opmerkingen van anderen. Ik kreeg in het verleden ook al eens opmerkingen maar stel vast dat het juist deze mensen zijn die zich aan hun eigen 'regeltjes' naderhand 'bezondigen'.
      Volgens mij is het belangrijkste de warmte die ze meekrijgen en dat hoeft niet geteld te worden in kwantiteit! En vooral, leer kids maar wat zelfstandig zijn! Wij hebben dit regeltje hier altijd als belangrijk toegepast en als ik zie wat mijn 11-jarige dochter nu kan, dan ben ik daar heel trots op! Van bepamperen worden ze niet beter.
      En ja, die woensdagnamiddagen hé, ik heb een aantal jaar geleden echt moeten leren dat je daar zelf geen 'doelstellingen' mag zetten en zoals Jo schrijft, het wordt ook wel weer beter als ze zelfstandig naar sport, tekenen of ... gaan!

      Verwijderen
  13. Zo herkenbaar!! Woensdag is het hier ook steeds hectisch en zoeken om Zoë op tijd op school te krijgen (zoals elke dag eigenlijk). En soms eens een dag alleen thuis te zijn zonder de kids (hoe graag we ze ook zien) is zalig. Maar dan krijg je van die reacties, amai gij zijt thuis en de kids zijn weg... Tja, schuldgevoel kun je vlug krijgen, want opeens word je afgestempeld als een slechte(re) moeder. Ook ik geniet van de stille momenten in huis en geloof me, het gras is niet altijd groener aan de overkant.
    Sinds de komst van de tweede telg werk ik 4/5 én heb ik huishoudhulp gevraagd voor de strijk. So what, zoals ze hier al eerder zeiden, iedere zot zijn eigen kot!! Ook ik ben dankbaar voor de hulp van de schoonouders, want ik weet eerlijk gezegd niet hoe ik het allemaal zou regelen zonder hen. En laten we nu rustig van een lekkere kop chocolademelk (in mijn geval, lust geen koffie) genieten zonder dat deze koud wordt :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Annelies...Echt waar, spot on! Ik werk fulltime en run een gezin met twee kinderen. Echtgenoot werkt als zelfstandige tot laat. Ik wil minder werken, maar ik wil en kan dat financieel niet. Ik ga wel liever werken dan thuis te zijn met mijn kinderen en ondertussen nog moeten kuisen. Ja, ik heb een kuisvrouw om de twee weken. Ik haat de vooroordelen over (huis)moeders. Zwaar onderschat. En dat rushen...ffft!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik heb beide artikels gelezen en nog blogberichten van andere mensen. Het enige wat ik eruit heb gehaald is dat het alleen maar een hoop verwijten maken is naar elkaar toe. Ieder beslist hoe het gezin wordt gerund en iedere keuze zal zijn voor en nadelen hebben. Ik heb beide gedaan, zowel een tijdje voltijds gewerkt met twee kinderen als nu deeltijds met twee kinderen. Financieel hebben we niks tekort aangezien deze deeltijdse job in het weekend is. Voltijds werken was ook geen optie meer aangezien wij niet zoals veel anderen ouders hebben die dichtbij wonen en die reeds in pensioen zijn. Dus voor ons als gezin de ideale manier om alles draaiende te houden. Toch heb ik bij beide situaties die we hebben gehad er een schuldgevoel aan overgehouden dat nu eindelijk aan het weggaan is, als je teveel werkt, komt er commentaar rond het huishouden, je kinderen, tijd met familie, enz. Als je minder werkt, komt er commentaar, mensen profiteren van je, want hun idee is: 'je bent toch een hele week thuis!' Ja dat is waar, dat ik 22 uur in het weekend doe, dat wordt even vergeten. Net zoals ze vergeten dat als mijn man 's nachts werkt hij nog niet heeft geslapen. Vaak wordt hij dan om 10 uur uit bed gebeld en krijgt hij dan een opmerking omdat hij nog slaapt. Dus ideaal, neen zeker niet. Maar wij zijn er blij mee. Blij dat ik mijn eigen huis kan poetsen omdat ik het niet wil uit handen geven, naar de naailes kan gaan zonder zorgen, taarten kan bakken voor verjaardagen en misschien later terug kan studeren. Maar soms ook zoals iedere moeder / ouder gefrustreerd. Want negen weken vakantie is echt lang om twee kinderen te entertainen, ze vinden mijn verse maaltijden soms allesbehalve lekker en 1 keer kunnen slapen tot 8 uur zou wel leuk zijn. Maar het duurt ook maar zijn tijd zeker. Dus aan alle twijfelde papa's en mama's doe verder zoals je bezig bent en zoals jullie er zich goed bij voelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Inderdaad, wat zijn we allemaal toch goed in elkaar dingen te verwijten... Ik lees deze blogpost en de reacties ZO graag, omdat ik me er he-le-maal in kan terugvinden.

    En inderdaad, ook ik hoor niet al te veel mannen hun leventje analyseren of zich afvragen of hun verdeling werk-gezin wel in balans is. Soms wou ik dat ik ook meer als man kon denken...

    Willen we ook niet allemaal wat veel? Het is toch dat wat mijn omgeving me al wel eens influistert.

    Ik werk sinds Kind II er is 'nog maar' 4/5de en ook ik heb een poetsvrouw om de twee weken omdat ik weiger om 'mijn' dagje aan poetsen te spenderen! Mijn 4/5de dag is een MAANDAG - hallelujah - en dus een kinderloze dag. Mijn jongste gaat die dag gewoon naar de onthaalmoeder. Ik WEIGER om mij daar schuldig om te voelen (hoewel ik vaak bevestiging moet zoeken of ik wil 'goed' bezig ben)... Ik plan die dag leuke dingen of nuttige dingen zodat ik mijn weekends vrij houd voor de kids.

    Ook ik vind dat ieder zijn eigen leventje moet runnen zoals hij/zij het zelf wil.

    En we moeten stoppen met vergelijken! Want daar word je pas ongelukkig van.

    BeantwoordenVerwijderen