donderdag 27 februari 2014

5!











Mijn kleine babymeisje, die ook al grote zus is geworden... Vijf jaar al! Een heel handje vol! Wanneer is dat nu gebeurd, dat groeien?

De verjaardagskoffer van school kregen we een paar dagen op voorhand mee. Daarin mogen de kindjes hun favoriete spullen stoppen om mee te spelen en over te vertellen. Bij ons werd die gevuld met 2 verkleedjurkjes, een K3-cd, poppen en uiteraard paardenspulletjes.
Die koffer werd verder aangevuld met bordjes, servieten, bekers, kinderchampagne en veel vers fruit. We trakteerden de klasvriendjes op gezonde fruitbrochettes die ze zelf mochten maken. Ik ging dus het gevecht aan met een ananas, wat mango's, kiwi's, meloen, druiven, appels en bananen.
Ze was fier, die kleine meid van mij. En zenuwachtig, dat ook. Gelukkige verjaardag lieve schat! Je bent al 5 jaar de zonneschijn in ons leven!


donderdag 20 februari 2014

Jackie

Koraal, dat is nu eens echt hét kleur van het aanstormende seizoen! Overal zie je koraal! En terecht, het is een zeer schoon kleurtje!
Toen ik deze stof kocht, vond ik ook een enorm schoon wolletje. In koraal, ahja. En meteen droomde ik weg van een jasje voor Mila. Een jasje zo schoon dat ik er wel uren naar kon blijven staren. Een jasje waar ook Mila verliefd kan op zijn. Want koraal, das toch wel een beetje rood eh, en dat is nog steeds haar lievelingskleur.

Twijfel over het patroon was er niet, dat ging een Jackie worden, want geef toe, veel schoner is er momenteel nie te vinden denk ik. We gingen resoluut voor een full option Jackie, met zakken, strikmouwen en bandje op de rug. Details die het hem doen!

En het is nu niet omdat ik die Ienemiene een enorm toffe madam vind dat ik dit zeg, maar dat patroon, da is nu es effenaf af! Ik vind het een zaligheid om mee te werken! De uitleg is geweldig, je steekt die jas zo op 1-2-3 in elkaar! En wat ik ook een enorme plus vind, is een maattabel. Dat is hier in het verleden al een paar keer fout gelopen bij gebrek aan maattabel. Wat in een naaiboek vol patronen wel een must is vind ik ma bon. Ik schrijf geen naaiboeken dus wat weet ik daar nu van uiteindelijk.

Wat belangrijker is, bij de Jackie staat een maattabel en das handig! Na opmeting bleek Mila een 122 nodig te hebben, maar ik koos toch de 128 om te maken, kwestie dat ze er zeker nog gaat in kunnen tegen september. Ik zou het gewoon te grote zonde gevonden hebben moest ze er dan al uitgegroeid zijn. Nu is die dus nog een beetje aan de grote kant, maar gelijk da kind groeit komt dat dus snel goed.

De knoopjes komen niet uit mijn knopencollectie, maar kocht ik in Het Moleke in Zottegem. Een oud winkeltje met een giga voorraad aan enorm mooie knopen! Ik neem steeds een lap stof mee, of het project zelf, waar ik knopen voor zoek. Mijnheer Moleke werpt een blik op de stof, sloft naar zijn kast, neemt 2-3 soorten knopen en daar zit altijd een knoop (of 3) tussen die perfect is! Ook deze keer, de knoop is heel eenvoudig, maar heeft het perfecte kleur, met een mooie glans en een beetje kleurschakeringen in.

een iets te lange strikmouw. De achterkant van de strik maakte ik in de voeringsstof. Het geheel zou anders wat te dik geweest zijn.

Maar zie nu eens wat een mooie stof! Dat motief! Die kleur! Mila haar haartjes daarop! <3!

Mooi afgewerkte binnenkant

'Toon eens de voering liefje'
Ik had ook een heel mooie detailfoto van de strik aan de mouwen, en Mila haar handje in de zak, maar Nena zat naast me in de zetel toen ik de foto aan het bewerken was (dit klinkt professioneler dan het in werkelijkheid is hoor, geloof me) en ze drukte op een knopje, weg foto! En echt geen idee waar die nu nog te vinden is!

De voering kocht ik samen met haar in Anzegem. Ik kocht eigenlijk oorspronkelijk dezelfde stof als de jurk voor retro-Emma om te gebruiken als voering voor de Jackie. Maar bij het klaarleggen om te knippen vond ik het eigenlijk zonde om zo zacht voelende katoen te gebruiken als voering voor een jas. Ik kocht gelukkig ook 3 meter van deze stof, met de bedoeling een jurk voor mezelf te maken. Daar kon zeker ook nog een stukje voering uit. En eigenlijk, qua kleur, paste deze stof beter dan de bloemenstof, vind ik nu.
In de mouwen gebruikte ik gematelasseerde  voering uit De Strek in Ledeberg. Om het wat warmer te maken gebruikte ik wel nog gewatteerde vlieseline die ik eerst op de voering streek.

Ik ben alvast enorm blij met de nieuwe jas en Mila ook! Zelfs De Vent was onder de indruk! 'Dat is toch moeilijk enzo, ne jas maken??' 'Goh ja, valt wel mee' zeg ik dan, met een voldane lach op mijn gezicht.




maandag 17 februari 2014

Tweede kans

Ik ben niet zo een handtassenmens, ik val eerder in de categorie schoenenmensen. Schoenen heb ik in alle modellen en kleuren, voor alle gelegenheden, handtassen niet. Ik heb een paar modellen, een deftiger exemplaar, een paar kleinere en een grote.  Valt dus goed mee. Aan een lijst van mijn schoenen begin ik zelfs niet.
Maar handtassen dus. Ik koop een exemplaar voor dagelijks gebruik dat dan een hele periode tot favoriet wordt gebombardeerd, tot die begint te verslijten. Dan koop ik een nieuw exemplaar.
Maar toen ik een paar weken geleden dit exemplaar zag, was ik wel verkocht! Mooi modelleke, ruim, speels, ideaal!

In mijn hoofd zag ik al een combinatie uit mijn stoffenkast: wit nepleder, met oranje paspel en een voering met rijen gekleurde bolletjes! Ideaal ging dat zijn! En handig, afwasbaar enal met dat nepleder.

Die tas spreekt ook van iets peltex-achtigs om de tas stevigheid te geven. Dat kon ik hier nergens vinden, maar besloot dan maar te testen zonder die peltex en gewoon een paar lagen heel stevige (nog steviger dan H250) vlieseline op elkaar te strijken, wat ook wel effect heeft.

Bij het ineens steken van de zak aan de buitenkant begon het af danig fout te lopen... Dat nepleder, wat een bucht is me dat eigenlijk? dat rekte vreselijk, zelfs mét boventransportvoet. Dat was werkelijk niet schoon af te werken en zonder blazen of boebels te doen.
Vakkundig werden de stukken geknipt in dat wit gedoe dus in de vuilbak gekiept. Jammer voor de 3 meter paspel die ik al maakte en die ook al vastgestikt zat op de verschillende patroondelen
Probleem dat zich nu stelde: geen buitenstof meer die zou passen bij de binnenstof, tenzij die grote lap groene canvas onder in de kast. Ma gewoon heel groen is ook maar gewoon groen natuurlijk. Een tweede leven voor de geknipte voering was dus geboren: voering werd buitenstof en de groene canvas, die werd dan maar voering, en handvat.


Uit de Veritas haalde ik ooit eens 2 pakken bronskleurige biais die ik dan nog maar eens omdoopte tot biais. Ik heb dus veel biais gemaakt dit weekend en echt, dat is een irritant jobke. Ma schoon is het nu wel, met die bronskleurige paspel!

De rits had ik liggen en leek me op het 1e zicht nogal dik. Maar nu de tas af is ben ik wel blij dat die rits zo dik is. De kans dat ze blijft hangen in de voering is zo kleiner. 
Voor de hoekjes te stikken heb ik ook belachelijk veel in mijn vingers geprikt met die miljoen speldjes die ik daar had ingestoken.  De combinatie met die stevige vlieseline vergemakkelijkte het stikken niet, waardoor er nog meer in mijn vinger werd geprikt.

Er werd ook nog eens gekamsnapt, met een schoon blauw kamsnapske van Koekepeertje


Ik ben tevreden met het resultaat, al ga ik wel nog eens op zoek naar een betere manier op de voeringstas aan de buitentas te bevestigen, want dat lijkt me niet heel snor zoals het patroon voorschrijft. Ik moet eigenlijk ook nog eens wat steekjes geven in de naden zodat de voering vaster zit aan de buitentas.
En een 3e laag extra stevige vlieseline ga ik de volgende keer ook gebruiken, voor nog meer stevigheid.

De tas is nu al in gebruik, als tas om mee te zeulen naar mijn werk. Lekker lente-achtig!


vrijdag 14 februari 2014

Goe zot

Dat ben ik blijkbaar. Kom, dit is geen 'ik-val-hier-compleet-uit-de-lucht' situatie, maar ik had het eventjes niet door, tot gisteren...

Mila is in oktober voor de eerste keer naar een verjaardagsfeestje geweest van een klasgenootje. En vanaf dan zaagt ze ons de oren van onze kop om ook een feestje te mogen geven voor haar klasgenootjes.
Ik had dit eigenlijk graag een beetje uitgesteld, dat feestjesgedoe, nog een jaar of 2-3 eigenlijk. Maar gezien Mila nu haar verjaardagsfeest gaat moeten delen met de verjaardag van zus ( we gaan 1 groot feest geven tussen de 2 verjaardagen in voor de beide meisjes), mocht ze nu wel een beetje extra in de watten gelegd worden.

Omdat ik het zielig vind om niet iedereen uit te nodigen, gaf ik dus 20 uitnodigingen mee naar school...
Dat zijn dus in het 'beste' geval 21 kleuters die ik op 1 maart op bezoek krijg...
Waarom was het ook pas gisterenavond, na het afgeven van die uitnodigingen, dat ik dat ten volle besefte?

We gaan voor het thema 'Ridders en Prinsessen'.
Mocht het mooi weer zijn, dan probeer ik een heuse ridders/prinsessen/draken zoektocht te organiseren, zodat ik een deel buiten kan doen. Bij slecht weer zal het iets meer knutselen worden.
Staan al op het programma:
- kroontjes maken, of ridderhelmen in het geval van de jongens
- toverstafjes/ ridderzwaarden maken
- met die zwaarden meppen op een pinata (ik krijg die krollewiet niet op het woord!)
- ik ga me verdiepen in de wondere wereld van de kindergrime
- schilderen op een echt schildersdoek (das wel lef hebben vind ik!)

En uiteraard veel suikerrijke dingen eten en drinken!

Maar wat zijn uw tips om te doen met zo een bende kleuters?

donderdag 13 februari 2014

potvernondevlammenste!

Veel en luid vloeken, dat deed ik gisterenavond. En ik mocht dat want ik was helemaal alleen thuis.

De kleine dames gingen naar moemoe en vava slapen zodat ik me niet teveel moest opjagen deze morgen om de kinderkes klaar te krijgen, boterhammekes te smeren en op tijd op mijn werk te geraken. Normaal helpt De Vent daar een handje in mee, maar gezien die nu waarschijnlijk nog met ne kater in een Oostenrijks hotelbed ligt te bekomen van zijn aprés-ski moet ik dat dus alleen zien te klaren deze week.

Logeren bij moemoe en vava dus! Kwam nog goed uit, dan kon ik eindelijk Mila haar Jackyjas afwerken (knopen en knoopsgaten) én beginnen aan verjaardagscadeautje, want dat mag ze nog niet zien.
Mila is dol op verkleden, en zit nu ook vooral in een prinsessenperiode. Gelukkig niet in een specifiek  roze prinsessenperiode! Het kind wil graag een rood prinsessenkleed, met hartjes. Dat is dus absoluut onvindbaar in winkels. Zelf maken was dus de boodschap.
Bij De Strek in Ledeberg vond ik rode fluweeltoestanden, rode voile met gouden hartjes en gouden sierlint. Ideaal dus!
Daar ging aan begonnen worden na het maken van de knoopsgaten...

Laat ons zeggen dat ik voor het allereerst in mijn naaicarrière knoopsgatenstress heb gehad! Op mijn proeflap ging het vrij vlot, maar die proeflap was net iets dunner dan de effectieve jas. Om een lang verhaal kort te maken: da ging langs geen kanten! Het transport bleef haperen, de stof ging niet goed verder, de naald begon te zigzaggen als het nog geen zigzag mocht zijn, chaos alom!
Lumineus idee: ik ging de tandjes van mijn transport naar beneden zetten in de hoop dat het wat beter zou sleren allemaal, maar dat bleek niet te helpen. Toen ik de tandjes terug naar boven wou zetten gebeurde er niets... Ik legde mijn machine open, begon er wat in te kijken en te rommelen, om tot de conclusie te komen dat ik geen technieker ben en dus ook niet echt wist wat ik aan het zoeken was.
Dikke kak dus, want ik kon niet verder doen. Mijn brotherke, die gaat straks binnen op onderhoud en ik, ik plofte me in de zetel, ietswat slechtgezind. Dus die 5 pralines die ik at, die waren wel verdiend!

zondag 9 februari 2014

Strijden tegen OBS

Nee, een vreselijke ziekte heb ik niet, gelukkig maar. Van die buikgriep die me dit weekend velde, daar hebben we het even niet over. Dat die buikgriep nogal ongelegen kwam omdat De Vent op skivakantie is met andere venten, daar gaat het hier evenmin over. Ik wil geen medelijden wekken.

Neenee, dat gaat hier over ene OBS, het Ongeïdentificeerd Beest in Slaapkamer. De gevolgen, die kon u hier al eens zien. Rode bulten, all over the place. Of in dit geval, een stuk of 10 beten op mijn linkerschouder, een vijftal op mijn rechterschouder en dan nog zo een 15 verspreid over mijn rug.

Die beten, die kreeg ik dan ook nog es op zo'n dag, kwestie om die compleet te maken. U kent dat soort dagen wel, waarop alles fout gaat, niets lukt en alles gewoon dikke kak is.

Doodmoe van dat soort dag wou ik gewoon in mijn nest kruipen, slapen en hopen dat alles de volgende dag gewoon beter gaat. Maar Nena besloot om de dag in schoonheid af te sluiten en de hele boel bijeen te janken. Pedagogisch verantwoord zoals ik ben haalde ik na 10 keer bed-in-bed-uit-voor-de-tut nena uit haar bed en legde ik haar tussen mij en De Vent, zodat ik gewoon kon blijven liggen en die tut uit liggende toestand weer kon geven.
Een toffe nacht was dat dus niet. Ik sliep ongeveer 3u en moest om 6u opstaan.

Toen ontdekte ik dus, dat in de weinige uren dat ik toch sliep, er een soortement beest in bed moet gezeten hebben, die me dus zowat heeft opgevreten. Gelukkig had Nena niets, maar ik heb dus wel meer dan een week met vreselijk jeukende bulten rond gelopen.

Omdat ik dus niet wist wat het precies was ben ik beginnen googelen, wat eigenlijk nooit een goed idee is. Toch niet met de zoektermen 'beest' + 'bed'... U komt dan werkelijk vanalles tegen!

Nader onderzoek van het bed sloot bedwantsen uit (nee dit link ik niet, google zelf maar, op eigen risico!), waar ik nog steeds gelukkig om ben. Een mug vond ik nu wa overdreven, gezien we winter zijn (ja echt!) en 30 beten toch wel een extreem hongerige mug zou moeten geweest zijn.
Bleef over: een heel erg stoute spin...

Ik heb dus de hele kamer ondersteboven gekeerd, gestofzuigd, de lakens in ne kookwas gestoken en 3/4 bus insectenverdelger leeggespoten. Het gat in de ozonlaag was even het minste van mijn zorgen!
Maar het heeft geholpen, ik had geen enkele beet extra de volgende morgen en ik was maar half verdoofd door de walm van insectenverdelger! Jui!

Ik weet nu niet of het een spin was, of toch een mug, maar het heeft dus de insectenverdelger niet overleefd!
Misschien was het een wraakactie van die spin op zolder, die ik 4 maand geleden opsloot in een potteke, maar dat De Vent nog steeds niet heeft opgeruimd. En no way dat ik ga kijken! Stel u voor dat ik dat potteke omdraai en ze mij aanvalt! Hoe lang kan dat eigenlijk overleven, zo een spin onder een potteke?


maandag 3 februari 2014

Grote en diepe zuchten *zucht*

Vaak krijg ik de vraag of ik wat ik aanheb zelf heb gemaakt (en ik ga er van uit dat die vraag niet ironisch is bedoeld als in: jeezes, wat is dat en waarom draag jij dat vrijwillig??). Is wat ik op dat moment aanheb een rokje, dan is de kans groot dat ik die zelf heb gemaakt. Maar iets anders voor mij? Nee, dat is er nog niet van gekomen. Pleinvrees ofzo. Het aantal mislukte stukken die voor mij dienst zouden doen helpen niet echt om de 'selfish sewing vibe' wat op peil te houden.

Ik heb dus schrik dat ik al dat werk ga steken in een jurk voor mezelf, dat ik daar een mooie stof ga aan verknippen en dat het mij dan compleet niet gaat staan, of dat het vreselijk gaat mislukken, of dat het te klein of te groot gaat zijn.

Toch bleef het kriebelen! Al is het maar omdat ik voor mezelf sneller mooie stof zie dan een stuk waar ik wild over ben. Nee dat is licht gelogen, maar het is wel waar dat als ik stukken zie voor mij waar ik vreselijk enthousiast over ben, die meestal ook stukken van mensen kosten, of toch kleine stukken van mensen. Een hand ofzo.

Voor nieuwjaar kreeg ik van Jenne, waar ik de fiere meter van ben, een heel tof cadeautje! Het boek van Little Miss Y, voor de grote mensen. Heel schoon modellen staan daar in. Hoogste tijd dus om me eens over die dwaze schrik te zetten! Beginnen met iets simpels leek me best en ik koos voor het bloesje. Eenvoudig aan de voorkant met een mooi open detail aan de rug.

Opmeten dus! En daar begon er al een deel miserie. Confectiegewijs zit ik meestal rond de 40-42 dus bekeek ik al eens even de afmetingen daarvan. Bovenarm 102 cm?? Ok, ik ben nu niet zo groot, maar mijn hele arm is nog geen 102 cm, laat staan mijn onderarm! En laat dat nu eigenlijk zowat de enige maat zijn die in die matentabel staat... Na wat rondsurfen kwam ik net haar blogpost tegen! Hoera! Ik bleek niet de enige die wat in de war was met die maattabel.
Voor wie het nu eens echt duidelijk wil zien staan: onderarmmaat is zowat de borstomtrek! Dat is meten onder je armen (aan je oksels dus) tot boven aan de borst. Het zou gewoon zoveel simpeler zijn moest die maattabel dat ook vermelden in plaats van dat daar zo 'professioneel' te vermelden. Maar goed, dit geheel terzijde dus, we waren bezig over de bloes!

Ik kocht op een avondlijke shoppingtrip richting Stoffen Van Leuven, een mooi rood stofje met blauwe en witte vogels. Zalig om te voelen! Heerlijk zacht, geweldige kwaliteit, mooie kleur en mooie print! Perfect!
Ik kocht 2 meter, kwestie om als het lukt, nog iets voor de kinderen te kunnen maken en als het mislukt nog wat back-up stof te hebben.
Gezien we nu toch al semi-professioneel zijn, met die echte maten pakken enzo, wilde ik persé een proefversie maken in wat goedkope katoen. Zodat ik zeker zou zijn dat de maat goed zit en dat ik dus al geen meter stof zou verprutsten door een foute maat. Nog nooit knipte ik zo secuur en recht!
De proefversie ging vrij vlot in elkaar, enkel een beetje een probleempje bij de kraag, maar dat zou ik dubbel zo nauwkeurig doen bij de echte versie, bedacht ik mij. Ook qua maat zaten we goed, dus geen klachten daarover. Maar als naaien nog een recent ontdekte hobby is, dan is het boek geen aanrader. De foto's en uitleg zijn eerder beknopt en er worden stappen overgeslagen in de uitleg. Als je al een beetje ervaring hebt dan weet je dat je eerst de schoudernaden moet dichtstikken voor die kraag er aan kan. Maar ben je een beginner, dan is dit hoogst waarschijnlijk het punt waarop je in paniek denkt dat er per ongeluk een blad uit jouw boek is getrokken!

Maar goed, over to the real deal , de schone stof werd zorgvuldig geknipt en overlockt. Het ineenzetten van het bloesje ging ook vrij vlot, tot we dan bij de kraag aankwamen. Kraag ging schoon en proper tussen de staanders, maar die staanders, die kreeg ik absoluut niet schoon en proper afgewerkt! Er kwam een stuk knopenbies uitpiepen, de naad van de staander ging niet goed naar binnen... Frustratie en de hele boel werd los getornd. Maar ook poging 2 mislukte en nieuwe staanders werden geknipt. Toen ook die poging weer de mist in ging gooide ik de boel even naar mijn kat, die gewoon op het verkeerde moment kwam zagen om eten maar nu wel licht getraumatiseerd is. Het probleem zat hem vooral in de naden van de staander. De stof is nogal soepel en rekt lichtjes. Ik besloot dus nog maar eens nieuwe staanders te knippen en verstevigde 1 kant met gewone vlieseline en de andere kant met rekbare vlieseline, omdat die soepeler valt. Poging 4 hangt nu aan de bloes. Ze is niet perfect, maar ze zal blijven hangen. Het leven is toch net iets interessanter door de kleine imperfecties, nietwaar?
Maar indien u een beter trucje weet om dat deftig en schoon af te werken, dan mag u me dat altijd laten weten! Maar kom niet af met de hemdjes sew along van Mamasha, want dat was al mijn noodlijn ten tijde van crisis.

Uiteindelijk, na veel gevloek, gegodver, gezaag en geklaag, dan toch mijn eerste bloes! Hoera!

de onderkant werd hier dus afgewerkt met dezelfde blauwe paspel die ik bovenaan gebruikte.


Ik wou graag knoopjes in dat blauw van de vogentjes, maar ik nam me voor om even geen nieuwe knopen te kopen en de 7 miljoen knopen die ik heb te gebruiken. Dus werden het kleine witte bolletjes. Die ik gelukkig ook graag zie!



Het gat op mijn rug, dat flubbert ook een klein beetje. Ik heb geprobeerd om de kraag nogmaals (!!) los te maken en die delen iets verder in de kraag te steken, maar dat hielp niet echt alles plat te krijgen. Het feit dat dit zeer soepele stof is doet het waarschijnlijk wel iets harder opvallen dat de naad van die open rand niet mooi op mijn rug blijft liggen, maar mij stoort het helemaal niet. Ik zie het dan ook niet.


Mocht u zich afvragen, wat is al dat gevlek daar nu toch is op die rug, kan ik u 2 dingen zeggen:
Ten eerste, de witte vlekken, die komen standaard met mij mee. Op een aantal deeltjes van mijn rug, aan mijn oog en 2 lokjes in mijn haar zijn mijn moeder en vader vergeten te kleuren. Daar heb ik plaatselijk een tekort, allé eerder gebrek, aan kleurpigment, waardoor de albino in mij zachtjes naar buiten komt.
Ten tweede, die rode vlekken, dat is een kleine privé-oorlog die ik aan het uitvechten ben met een OBS, ofte, een Ongeïdentificeerd Beest in Slaapkamer... Maar daarover vertel ik wel een andere keer.
En wat me nu opvalt, rood das toch een beu kleur om te fotograferen zeg!

Toen de bloes af was en ik ze paste, had ik het gekende probleem vooraan ter hoogte van mijn borsten. Ik ben gezegend met een vrij volwassen exemplaar van 'balkon', wat resulteert is het steevast openstaan van de bloezen en hemden op die hoogte. Tenzij ik ze 2 maten groter koop maar dat ziet er dan weer niet uit wegens te groot. Ik naaide dus tussen knoop 3 en 4 halverwege nog een knippertje in, zodat we daar nog een extra sluiting hebben en het gat ineens toe blijft. 

Door die gezegende boezem viel de bloes ook wel wat wijder uit aan de zijkanten. Dat probleem werd dan opgelost door de zijnaden iets breder en ronder dicht te stikken en de figuurnaden op mijn rug ook zeker een halve centimeter breder te naaien.

De mouwkes zijn zo wat kapmouwmodel. Heel tof, maar het patroon schrijft niets extra voor om dat mooi af te werken aan de binnenkant. Ik denk dat ik er nog een fijne biais ga aanstikken om dat mooi af te werken. Nu hangt daar wat naad los te hangen en heel mooi ziet dat er niet uit. Je ziet het niet als je het aan hebt, maar gezien ik nu toch al perfectionistisch bezig ben kan ik misschien beter voort doen eh.

Al bij al ben ik wel tevreden over mijn bloesje! Het is een geweldig stofke, het zit enorm comfortabel en ik ga het dus zeker vaak dragen! Hoera voor mijn eerste stuk dat geen rokje is!

En dan trek ik me nu even terug in mijn oorlogszone, beest gaan bestrijden!