dinsdag 29 april 2014

Want mijn mama heeft me goed opgevoed!

Ik ben een paar weekjes geleden nog eens genomineerd door madam 128 en madam Fenna Achternaam, van wie ik de blog niet kan vinden op de ene of andere bizarre manier, voor een Liebster Award.

Heel lief vind ik dat! Maar door gebrek aan tijd, spelen van heel druk leventje, doop-en verjaardagsfestiviteiten en schoolfeestnaaien was die blogpost er nog niet van gekomen. Maar omdat mijn mama mij toch wel goed heeft opgevoed en ik dus een beleefd kind ben, alle ja kind, eind-de-twintiger eerder maar dat negeren we even, ga ik dus even die award in ontvangst nemen.

Ik kreeg 11 vragen voorgeschoteld en die krijgen ook een antwoord uiteraard, beleefd zoals ik ben.

1. Wat is jouw ideale zondag?
Awel, dat is aan 1 stuk door kunnen slapen tot zeker 8u. Daarna een rustig ontbijtje, naar de rommelmarkt gaan in Gent en daar knoopjes zoeken in de grabbelbakken, een lekker stukje eten met een lekker glaasje erbij, in de namiddag in het zonnetje een beetje lezen of handwerken, een ijsje eten en wat gezellig samenzijn met vrienden en vriendinnen. Oh en gooi er tijdens dat gezellig samenzijn misschien maar een BBQ bovenop!

2. Wat groeit er in jouw tuin?
Naast een hoop onkruid staat er nu ook prei, ajuin, tomaten, een paar soorten sla, selder, radijsjes, courgettes, een paar soorten paprika, een hele hoop kruiden (munt, melisse, rozemarijn, peterselie, koriander,...) aardbeien, frambozen, bramen, rode en witte besjes en een kriekenboom. De Vent is in volle voorbereiding! Kolen gaan ook nog worden geplant!

3. Wat is jouw gouden naaitip?
Zeer nauwkeurig knippen en niet te snel willen werken! Die dingen lopen al eens fout bij mij waardoor het resultaat navenant is...

4. Wat is jouw lievelingsdier?
we hebben 2 poezen lopen, Lucy en Lola. Ik vind poezen heel toffe beesten, al vind ik mijn 2 exemplaren net iets minder tof als ze in mijne propere was hebben geplast. Honden vind ik ook wel top! De vriendschap die je daarvan krijgt!

5. Wat is het boek dat je laatst las?
'Moord voor mij' van Karen Rose en 'Goed eten' van Dorien Knockaert.

6. Waarmee bezorg je je kinderen zeker voor 1 uur plezier?
Voor Nena geldt deze vraag nog niet gezien het kind buiten slapen niets doet voor een vol uur. Mila heeft afwisseling nodig, de ene keer speelt ze veel en lang met haar prinsessenplaymobil, de keer erna is het plasticine of schilderen.  Wat ze absoluut het liefste doet is spelen met een make-updoos. Dan hoor ik haar werkelijk niet tot alles op is en op haar gezicht hangt. En helpen in de keuken met iets bakken is ook een topper!

7. Wat heb je gisteren gegeten?
Zeer culinair: erwtjes en worteltjes met patatjes en een hamburger.

8. Waarmee kan je echt goed lachen?
Sommige sketches van Loslopend Wild, de absurde humor van Wim Helsen, het deeltje uit Man bijt Hond van de neveneffecten dat 'Gek of Geniaal' heette, Neveneffecten in het algemeen, Blackadder, Allo Allo, Friends... En nu heb ik geen zin om te werken maar om naar al die dingen te kijken!

9. Wat zou je meer willen/moeten doen?
Ik zou wel meer tijd willen hebben om én meer met de kinderen te spelen, én meer te kunnen naaien, én meer te sporten, én meer tijd met vrienden en familie door te brengen. Nu kies ik 1 ding en schiet de rest erbij in. Kiezen is dus altijd een beetje verliezen zo.

10. Hotel of tent?
Wij zijn vroeger veel op reis geweest met de tent, De Vent en ik. En dat was leuk en avontuurlijk, toen. Ik vond dat tof, je hebt veel vrijheid, ma na 3 weken tent en camping heb je het wel gehad en is een hotel de max. Nu, zeker met de kinderen, verkies ik het comfort van een hotel en zekerheid dat het niet gaat lekken bij hevige regenval!

Ik heb dus mijn taak grotendeels volbracht, maar nieuwe blogs nomineren, dat deel laat ik aan mij voorbij gaan. Tijdsgebrek.

zaterdag 26 april 2014

Avontuurlijke feestelijkheden

Ten huize Liezewiezewoes worden de verjaardagen van de kinderen altijd goed gevierd, met 2 feesten per verjaardag. Dat is 1 feest voor 'mijne kant' van de familie en een feest voor De Vent 'zijne kant' van de familie.
Het is niet dat die 2 kanten niet overeen komen dat wij dat opsplitsen. De opsplitsing heeft een logistieke oorsprong. Mijne kant van de familie, dat zijn eigenlijk vooral mijn tantes en nonkels en neven en nichten met hun kinderen. Het is de gewoonte dat de hele familie wordt uitgenodigd voor zoiets. Wat al snel resulteert in zo een 23 volwassenen en 8 kinderen.
Bij kant van De Vent zijn we iets sneller uitgeteld en daar klokken we af op nog 6 volwassenen en 2 kinderen extra. Brengen we die samen, dan snapt u ook wel dat dat nogal veel volk is om in 1 huis te willen persen.

Nu met de geboorte van Nena hadden we al besloten om 1 groot verjaardagsfeest te geven voor de 2 meisjes samen ergens tussen hun verjaardagen in. En omdat we Nena ook nog gingen laten dopen, hebben we dat maar allemaal in 1 dag gegoten. En de 2 kanten samen gevraagd, om het wat spannend te maken.
12 april was feestdag bij uitstek.

Nu, 10 kinders, dat zijn veel kinders. Gelukkig zijn er van die 10 ook 1 Nenababy en 1 zeer verse Lowie van begin april. Bleven er dus 8 kinders over om te entertainen. We gingen het ons makkelijk maken en bestelden een springkasteel. Want daar zouden de kinderen veel plezier aan beleven! Dan kunt ge die ook zonder problemen buiten houden waardoor er meer plek is binnen.

Ik bestelde een springkasteel van 5 meter op 5 meter, maar door 1 of ander probleem werd er een iets groter exemplaar geleverd. En toen konden we bijna niet meer naar de achterkant van den hof gaan. En voor wie ons niet goed wist wonen zag het heel goed dat weekend, zelfs nog van op de steenweg, zo een 200 meter verder...

De Vent, die is ongeveer 1,82 meter, voor een idee te geven.

De glijbaan aan de zijkant van het springkasteel.

Ge ziet, entertainment genoeg voor de kinders!

Nena kreeg voor de gelegenheid ook een zelfgemaakte doopjurk in muntgroen met een broderieke over die ik kocht in Anzegem.
Mijn va was fotograaf van dienst, da is diene mens zijn hobby. Maar foto's waar hij de kledij in the picture zet, dat is voor hem maar bijzaak. Vandaar dat u het moet stellen met schoon foto's maar geen details van het kleed. Maar neem van mij maar aan dat het schoon is.



en tof dat da precies is!

De 1e verjaardagstaart, die eigenlijk een kleine 2 maand te vroeg kwam ma bon.




Een leuke dag was het zeker! Druk, dat ook. Maar onze verse Lowie, die trok hem dat allemaal nie erg aan en liet hem vrij gewillig knuffelen.
Zie wa schoon babyvlees!



dinsdag 15 april 2014

in galop!

Paarden, ik heb er niets mee. Ik ben er niet speciaal tegen, maar ik heb er zeker niets mee. Zolang die lopende kakmachines (elke keer ik een paard zie lopen op straat, is dat aan het kakken!) uit mijn buurt blijven vind ik het best. In een straal van 50 meter blijf ik liefst paardvrij.

Vrij moeilijk met een paardengekke nichtje en paardengekke dochter. Het nichtje, die leert nu paard rijden, die dochter van mij is nog te klein. Gelukkig. Ik hoop tegen dat ze 7-8 jaar is en echt zou kunnen leren paardrijden, dat de liefde over is. Want ik heb absoluut geen zin om mijn weekend te slijten in een manège, met mijn schoenen vol paardenkak (echt, ik heb daar trauma's van, van paardenkak!), waar het wemelt van de vliegen, of hell no, ommegang-toestenden mee te moeten doen omdat dochterlief wil paardrijden. Ma bon, zover zijn we nog niet! We kunnen nog steeds een hond kopen ter compensatie! Die drollen zijn kleiner. maar genoeg over kak gepraat voor een dag!

Toen Marijke een tijdje geleden stofjes kwam verkopen tijdens Sewing is Fun had ze een paardenstofje bij. Ik negeerde die handel, geen fan van paarden zijnde. Mila was toch niet mee naar de verkoop, ze zou nooit weten van het bestaan van de paardenstof!
Maar toen ik later blogs zat te lezen en mijn meid deze jurk aan Mona haar lijfje zag zitten begon het gezaag en gezuur! Ze wou zo graag een paardenjurk! Ik plooide. Ik kocht de paardenstof bij Marijke. En maakte dan maar een jurk. Ik haalde er nog eens Homemade mini couture bij en maakte de giggle.



Die flapjes vallen belachelijk groot uit die paste ik die wat aan.

Zilver ceintuurtje (van Veritas) in plaats van een striklint. Ik maakte wel een aqua-met-witte-bolletjes-striklint maar de glitters krijgen de voorkeur van de kleine dame.
 En zie wat een schoon knoopjes ik vond in mijn verzameling!


De 'Jihaaaaaaaaa' moet u er maar bijdenken.


Hoe mooi passen onze schoenen hier niet bij!

Ik moet nu toegeven, het eindresultaat vind ik al bij al beter meevallen dan eerst gedacht. Ik zal nooit erge fan zijn van de jurk, maar het kind is zielsgelukkig. En dat maakt mij dan ook wel content.


woensdag 9 april 2014

minty fresh

Het grote kind hier, die heeft een heel eigen gedacht, en bij momenten zeker als het op haar kleren en de kleuren daarvan aankomt.
Ik maakte al een paar keer een jas, die madam dan resoluut weigert aan te doen. Dat geeft taferelen ten huize Liezewiezewoes...
Mila is een geboren drama Queen, met een grote Q! En een toneeldiploma, dat ook.
Vraag je haar in het begin van het jasjesmaakproces of ze de stof mooi vindt, krijg je bijna altijd een enthousiaste 'JAAAAAA!', waarop ik besluit 'Ok, ze ziet de stof graag'.
Is het jasje af en moet ze passen begint het drama. Dan zijn de mouwen te klein, dan prikkelt het in haar nek, dan is het toch wel ineens te groot geworden, om daarna te smal te zijn. Resultaat: ze draagt de jasjes niet. Zonde van de stof, zonde van mijn tijd.
Na het maken van de laatste jas voor haar , het bijhorende drama die dat met zich meebracht, het dreigen met het niet maken van een jurk in paardenstof als ze de jas weer niet zou dragen en het extra dreigen dat ik dan alleen nog lelijke jassen zou kopen voor haar had ik het wel even gehad met jassen voor Mila. Hoewel ze nog een zomerexemplaar nodig heeft maar dat negeer ik heeeeel eventjes.

Ik focuste me dan maar op Nena, een tienmaandertje met weliswaar een eigen wil maar nog niet de mogelijkheid zich uit te drukken. Ook zij had een nieuw jasje nodig, het vorige exemplaar kon niet meer dicht. Buik, dat hebben mijn kinders in overvloed.
Ik wou een jackie maken voor Nena, liefst in zo een leuke mooie zachte kleurtjes na het zien van deze pracht!
Ik plande net een metertje van die stof in te slaan bij haar (want je je kan die kopen via Ienemienie!! Handig!) toen ik toch nog ergens verborgen in mijn kast onder een hoop andere stof een lap tegenkwam in die kleur. Winkelen in eigen kast, instant voldoening!

Ik maakte de 86/92 en die zit nu goed voor Nena, het is een beetje trekwerk aan de buik, maar dat is bij alles zo. De mouwen zijn wat lang maar ik liet ze wel zo. Ik hoop dat de kleinste dame nog wat zal 'uitgroeien' als ze eindelijk begint te kruipen en te stappen.











Ik werkte alles af met een beetje lichtgele biais die ik vond in de Veritas.
De knopen komen nog maar eens van mijn Mijnheer Moleke, die nog maar eens de perfecte knoop vond voor het jasje! Een waar genie die man!

Ik heb geen idee meer van waar de voering komt, die lag al een tijdje in mijn kast en bleek nu perfect te passen bij het jasje.
Ik stikte ook nog een enkele laag flanel tussen het jasje, om het zo meer tussenseizoen te maken gezien het nu toch nog koud kan zijn.


Ja ik weet dat dit nogal belachelijk veel foto's zijn voor dat jasje, maar geef nu toe, dat kind zit daar zo überschattig te wezen, ik kreeg het niet over mijn hart om ze niet allemaal te gebruiken!


En oh ja, het drama betreffende Mila haar Jackie is wel opgelost, ze draagt de jas nu wel. Maar die begint voor dit weer toch net iets te warm te worden. Misschien toch nog een poging doen voor een jasje?

vrijdag 4 april 2014

Soms vraagt een mens zich af

We zijn terug van skireis, al een weekje intussen, en dat ging goed, daar in Oostenrijk. Mila leerde flink skiën, leerde ook dat op je gezicht vallen bij skiën normaal is en dat je tijdens een après-ski gerust luid mag meezingen met foute nummers.
We sliepen ook veel. Om 20u was Mila doodop en bleven wij ook op de kamer nog wat lezen, om dat rond 21u30 in slaap te vallen, ononderbroken, tot 7u30. Een grote luxe, waar ik al meer dan een jaar niet meer van kon genieten!
Ik heb er van genoten, maar was toch ook wel heel erg blij dat ik Nena terug zag, na een week. Ze werd dan ook plat geknuffeld, besnuffeld (want ja die ruikt zo lekker eh!) en gekust dat het een lieve lust was!
Dit dus voor moest u zich afvragen hoe het ons verging op vakantie.

Mij dingen afvragen, dat doe ik vaak eens, bewust en onbewust. Mijmeren, stilstaan bij de crossroads van het leven, keuzes die je leven richting hebben gegeven overdenken.
Zo vraag ik me wel vaak eens af hoe mijn leven er had uitgezien als ik in het 2e middelbaar een andere wiskundeleerkracht had gehad. Dat mens had het op z'n zachts gezegd niet voor mij. Ze kon ook niet goed lesgeven. Gevolg: ik was maar net geslaagd voor wiskunde en mocht bijgevolg geen wetenschappen-wiskunde volgen. Dat vind ik tot vandaag nog steeds erg jammer. Wat als?

In de luchtigere sfeer van 'Ik vraag me af' kwam ik deze morgen dit hier tegen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iets wat zij maakt in slechte aarde zou vallen gezien het steeds met veel zorg en liefde wordt gedaan...
Ergens was ik wel blij dat ik niet de enige ben waar een zelf gemaakt cadeautje niet altijd met veel enthousiasme wordt onthaald. Maar leuk is dat niet.
Zo heb ik ooit, zo een 3 jaar geleden, heel lang gedaan over het zoeken naar een stofje en de zachtste fleece ooit waarvan ik zeler was dat het de smaak van de ontvangers was, om daar met veel zorg een dekentje uit te maken voor een pasgeboren kindje, samen met een bijpassende knuffel. Dat was een extra cadeautje, bovenop het cadeautje van de lijst. Er werd eens bedenkelijk gekeken, en niets gezegd. Compleet niets. Gelukkig was het een babyborrel en kon ik doen alsof ik iemand zag staan die ik kende...
Of die keer dat een zelfgemaakt rokje als 'oh, heel speciaal wel eh...' werd omschreven. Dan weet je ook wel hoe laat het is.
Ik ben bijgevolg nogal schaars geworden in het geven van iets zelf gemaakt.
 Deze 'gebeurtenissen' waren weliswaar voor er een heuse hype is ontstaan van het naaien en stikken, voor Elke Van Elderen haar naar mijn mening slechte naaiboeken met gepikte ideeën uitgegeven heeft en heel Vlaanderen plots DIY is.Want toen ik een 3tal weken geleden op een tweedehandsbeurs van de gezinsbond stond had ik 5 stuks mee die ik zelf had gemaakt, in een poging daar nog een 4-5 euro van te krijgen. Dat waren nu net de stuks die ik snel kwijt was. Op nog geen half uur waren die verkocht.
Weird, punt. Maar ik klaag niet.

Maar nu vraag ik me dus af of u ook ooit al zo een, laat het ons een ongemakkelijke situatie noemen,  heeft meegemaakt? En bij welke gelegenheid?

En moest u er ooit aan twijfelen: ik ben altijd blij met een zelfgemaakt cadeau!