dinsdag 5 mei 2015

fluuuuuuuuooooooooooo todler insanity

Ik ben niet snel in mijn naaitempo. Waarmee ik wil zeggen: als er een boekske of patroon uitkomt kan ik instant enthousiast zijn, maar daarom heb ik nog geen tijd om dat ook instant te maken. En als ik het dan gemaakt krijg, dan duurt het vaak nog een maand voor ik daar foto's van kan maken. Waardoor ik vaak compleet achterop hinkel wat betreft vernieuwende dingen op mijn blog.
Ik zou kunnen zeggen 'boehoe', maar dat zeg ik niet zomaar. Ik ligt er eigenlijk ook meestal niet wakker van.
En als ik er wakker van lig, troost ik me met de gedachte: mijn manden was en strijk zijn wekelijks allemaal weggewerkt en in de kast gelegd. Das ook al een serieus punt toch!?

Een paar maand geleden deed Griet een oproep wie er bij haar thuis  van stoffenspektakeltje wou komen spelen. The word 'duh' comes to mind...
Ik vond er in haar stapel een restlap, die nog vrij groot was, in een soort van fluo oranje. In een zachte maar toch dikkere katoen. Die verhuisde naar mijn kast.
En toen kwam de La maison victor uit, met enkele erg mooie kinderprojecten in. De Jill jurk trok mijn aandacht. Maar dan vooral omdat het nogal schreeuwerig was, vond ik persoonlijk. Nader onderzoek deed me besluiten dat het me wel een tof model leek, dat weliswaar een rustiger stofje mocht hebben.
Ik kon het nét uit de lap fluo halen, de restjes waren verwaarloosbaar.
Die jurk, die paste ook nog eens perfct bij Mila haar nieuwe schoenen! Enthousiasme alom, bij mij dan toch...

De opstandige kleuter dat ik in huis heb, en af en toe eens luistert naar de naam Mila maar tegenwoordig meestal niet luistert, die wou de jurk niet aan. Enkel om eens heel snel een foto van te nemen, maar voor de rest is de jurk verbannen. Samen met nog enkele t-shirts, nog een paar schoenen en broeken.
U moet het dus doen met deze foto, want that's it.
 
 
Ik plande niet over deze jurk te bloggen, gezien het kind die toch niet wil dragen. En gezien ik maar 1 foto heb die scherp is, en ze de jurk niet meer aanwil.
Maar dit is geen blogpost over een jurk, eerder een blogpost van een licht wanhopige moeder, die haar kind probeert te snappen.
 
Sinds kort is er met Mila niet veel aan te vangen. Het kind wil altijd haar zinnetje krijgen, krijgt ze dat niet volgen er woedeuitbarstingen, ze liegt en is op z'n minst kieskeurig te noemen.
Kledij die ze niet zelf kiest, wil ze niet aan. Maar mee naar de winkel, dat wil ze ook niet. Webshoppen denkt u? ah nee eh, dan kan ze niet passen... Heb ik eens heel terloops gezegd tegen De Vent, of mijn moeder: dat jurkje is wat aan de korte kant aan het worden, of dat jasje is wat nipt aan het worden, dan weigert ze radicaal het nog aan te doen.
Roepen, tieren, duwen, schoppen en bijten zijn de gevolgen.
Iemand raadde met dit boek aan, en dat helpt op sommige vlakken, maar laat ons stellen dat misschien de helft dan is gecoverd...
Ik ben van het principe: Ze mag mee kiezen, ze mag haar zin hebben, maar ze moet wel nog steeds luisteren want wij zijn de ouders en zij het kind.
Wat vaak enorme oorlogstaferelen oplevert is een jas 's morgens. Het is vaak koud 's ochtends, of het regent. Dat wil zeggen dat ze haar jas aanmoet. Maar zij denkt daar anders over. Waardoor ze De Vent compleet gek krijgt want hij doet de ochtendshift.
2 weken geleden deden we van moeder-dochterdag. Ze mocht zelf wat kleren kiezen, vond dat erg fijn, we aten lekkers, ze kreeg een frozen pyjama en we gingen naar de film. Fijne dag dus, tot ze in de filmzaal een drinkfles van Frozen niet kreeg van mij. Enter ongelooflijke woedeuitbarsting. Ze kreeg haar zinnetje niet. En ik kreeg het haar niet uitgelegd, dat ze niet steeds alles kan krijgen wat ze wil.
 
Het meisje dat er zo engelachtig uitziet, dat zo lief, braaf en slim is op school, is een beetje een wolf in schaapsvacht dus. En dat is niet simpel. Niet omdat veel mensen mij vol ongeloof aankijken als ik dat vertel. Maar ook omdat ik ten einde raad ben. Ik weet vaak niet meer hoe ik best reageer. Ik probeer mijn kalmte te bewaren, ik probeer consequent te zijn, maar soms, na een drukke en lange werkdag, is dat gedrag de druppel en ontplof ik mee met haar. Dan is de opgehoopte stress te veel.
En vraag ik me af: is dit een 'standaard' fase bij kinderen? Gaat dat over? hoe pak je dat aan? Hoeveel beslissingsruimte kan ze zelf aan? Ben ik de enige met zo een ongelooflijk koppig kind?
Maar het belangrijkste, als er nog mensen zijn met zo 'problemen', waar zitten die dan verstopt? En wat doen die? Hoe reageren die? En helpt dat?
 
Is er iemand mijn reddende engel?
 


32 opmerkingen:

  1. Leuke jurk!

    Heel herkenbaar hoor, hier ook een geheime boze draak. Uitleggen werkt op rustige momenten maar niet in de boze bui. Regelmatig strikt zijn en het gezeur dan geen aandacht geven. Op andere punten laten we haar vrij: kleding mag ze altijd zelf kiezen, en wil ze geen jas, prima - dan ervaart ze het maar! (Uiteraard zit de jas wel in de tas.) Wij zijn ook van de vrijheid en eigen verantwoordelijkheid, maar ik geloof er wel in dat ze ook duidelijkheid en regels nodig hebben op deze leeftijd. Sterkte ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is een fase, Annelies!! Maar je zit er nu toch maar mee.
    Tobe heeft een tijd heel veel geweend en gezeurd. Gek werd ik er van. En ook niemand die mij geloofde, want op een ander deed hij dat niet. Op een bepaald moment was een vriendin hier thuis en na twee uur Tobe aan te zien zei ze: "amai Anneleen, chapeau dat gij dat volhoudt. Ik dacht altijd dat ge overdreef, maar eigenlijk is't nog erger dan wat je vertelt." Zo gewoon even horen dat ik toch gelijk had... amai, dat deed deugd!

    Ik denk dat consequent zijn, en niet toegeven aan grillen belangrijke punten zijn. En uw gevechten kiezen, anders loop je de hele dag te 'zeuren'.
    En gedrag als slaan en bijten... daar wordt hier korte metten mee gemaakt. Hup naar bed! En ne preek bovenop. Ze is groot genoeg om te begrijpen dat dat echt niet kan.

    Courage!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ik ben zooooo blij dit te lezen! Wij zijn toch courageuze vrouwmensen jong :)

      Verwijderen
  3. oei, klinkt zeer vermoeiend. ik denk dat consequent blijven het belangrijkst is maar eerst moet je zelf weten over wat. Als jij vindt dat de jas een strijdpunt is, dan blijf je er bij. Heb je dat eerder bij: niet alles krijgen wat je vraagt, dan blijf je daar ook bij. Ze zal ook zeer goed aanvoelen wanneer jullie moe zijn en dan net willen strijden of moeilijker doen, maar dan zou ik het ook proberen negeren. Maar hier van achter mijn pc is dat natuurlijk allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan. Succes! (oh en ze af ent oe uit besteden als je het echt niet meer ziet zitten, wij doen dat met onze ikslaapnietgraag zoon en dan kunnen we er weer even tegen aan ;) )

    BeantwoordenVerwijderen
  4. het is een fase het is een fase het is een fase het is een fase het ......
    Courage!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jammer van het jurkje. Ik vind het zeer geslaagd! Hoe oud is Mila. Mijn dochter is net 5 geworden. Zij doet minder moeilijk over kleren, maar eten en slapen verloopt nooit zonder moeilijkheden. Het is een fase en af en toe uitbesteden, lijken me goede tips. Hang on!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jammer van het jurkje. Ik vind het zeer geslaagd! Hoe oud is Mila. Mijn dochter is net 5 geworden. Zij doet minder moeilijk over kleren, maar eten en slapen verloopt nooit zonder moeilijkheden. Het is een fase en af en toe uitbesteden, lijken me goede tips. Hang on!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik kom hier regelmatig, maar reageer in principe nooit op blogs. Maar nu vond ik jouw beschrijving toch wel heel erg toepasselijk op wat wij ook met onze dochter hebben meegemaakt. Ze wordt er bijna 10 nu dus is al een heel aantal jaartjes ouder, maar het is ook begonnen toen ze in de 3de kleuterklas zat. Op school en 'op een ander' verliep alles quasi rimpelloos, maar als ze bij ons was (thuis, maar heel vaak ook op vakantie, op uitstapjes die leuk zouden moeten zijn) oh wee, dan was het altijd afwachten wat het gemoed zou brengen. Ze maakte er ons ook gek mee, omdat zij door haar gedrag meestal de sfeer bepaalde en ook vaak het slechtste uit onszelf naar boven haalde. Ik wil namelijk helemaal geen tierende 'overkokende' moeder zijn. 100% weg is haar gedrag niet. Het zal er wel altijd wat in blijven zitten vrees ik, maar het is de laatste 2 jaren heel wat verbeterd. Wat bij ons goed heeft geholpen is er zo 'lichamelijk' mogelijk op te reageren ipv telkens rationeel op haar te proberen inpraten. Dat rationele gooide vaak nog meer olie op het vuur. Lichamelijk kan betekenen een 'time-out' op haar kamer (even uit elkaars zicht), haar neerzetten en tot rust laten komen, haar even masseren of knuffelen (als de boosheid dat toelaat uiteraard ;-)), ... Ze is ook een aantal keren bij een kinesiste geweest die haar leerde om zich beter te ontspannen en dingen 'los te laten'. Het probleem is nl. niet dat ze even kwaad is omdat ze de 'frozen-beker' niet krijgt, maar wel dat ze er kwaad om blijft en er een heel drama van maakt. Ik duim voor jullie dat jullie snel een manier vinden om ermee om te gaan en dat het toch vooral een fase blijkt te zijn. En ... je bent dus zeker niet alleen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. bedankt voor je reactie! Blij dat ik niet alleen ben!

      Verwijderen
  8. Heel herkenbaar. Hier liep het zo de spuigaten uit dat we hulp hebben gezocht. Wat bleek... We waren te consequent (kan dus blijkbaar ook). Onze zoon heeft meer keuze ruimte nodig. Wij hebben toen geleerd, kies je strijd (maar zorg dan ook dat je die wint!) en dat hield hier in dat hij dan maar zonder jas naar buiten ging... Maar zelf oversteken mocht bijv. niet. En nu twee jaar verder zit de strakke kop er nog op maar doorgaans is het weer leuk in huis. Maar veel heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hoh zo schoon! En ze wil het echt niet aan?Tss!! (moest je toch niet nog een mini-restje overhebben, dan lijkt me dat dé ideale kleur voor een klein detail aan iets dat ik in mijn hoofd heb :)

    Wat de rest betreft. Mijn oudste is niet zo erg als je beschrijft, maar van de braafheid die een (bijna) lagere schoolkind met zich meebrengt heb ik nog niet veel gemerkt, integendeeel, vaak uitdagen, expres het tegenovergestelde doen van wat je vraagt, last van een enorm ochtendhumeur, maar uiteraard wel aan de jongste preken wat die moet of niet mag.... Helaas geen tips andere dan, hang on!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. de restjes kieperde ik weg, sorry! Ze waren echt te klein om te houden :)

      Verwijderen
  10. amai seg die wil dat nie aandoen?? k vin het echt kweenieoeschoon.... Die van mij zijn nog wat jonger maar de kleinste die hang het de laatste tijd wel eens uit met babymanierkes (direct beginnen wenen als hij zijn goestingske nie krijgt)... ik probeer het er uit te krijgen... zucht...

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Same here. Hier is het deels temperament dus dat het een fase is, ik weet t niet. Hopelijk leert ze ooit omgaan met. Onlangs volgde ze een cursus mindfulness voor kinderen, best fijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik sla iedereen (inclusief) mezelf dood met de vraag Waarom? Ik leg ook uit. En probeer soms tot 10 te tellen als ik de druppel voel naderen. En soms ook negeren in de zin van niet op ingaan. Of mijn standpunt niet herhalen of een zoveelste dezelfde preek geven maar zeggen 'je weet wat ik heb gezegd'. Maar misschien 'been there, done that'? Kan je er een lijn intrekken op haar gedrag? Zou ze onzeker zijn? Zich willen laten gelden? Of haar deels laten kiezen en jij deels? Enfin, ik ben een prater en preker, dus ik zou dat heel de tijd doen. Maar probeer haar niet uit te sluiten, te straffen,... Maakt het mijn inziens nog slechter. Ik hoop dat je rap weet wat achter dit gedrag zit en snel goed kan reageren, zodat de escalaties uitblijven...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Straffen probeer ik ook zo min mogelijk te doen, al doe ik het soms, vaak uit onmacht denk ik...

      Verwijderen
  13. ze test de grenzen af, die jullie bepalen ... jouw dochter is stilaan geen kleuter meer en dat is zowel voor haar als voor jullie niet altijd gemakkelijk, maar jouw aanpak verschilt niet veel van hetgeen bij ons werd toegepast: gelimiteerde keuzevrijheid, af en toe was speciale aandacht en af en toe zaten we met de handen in het haar ... Je bent goed bezig, Annelies !

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Prachtig. Hier ook een temperamentvolle meid. Een fase, vermoeidheid,... Ik kader het allemaal een beetje. Ze is gefrustreerd en heeft recht op dat gevoel. Ik loop soms ook eens heel bitsig of kwaad en heb dan weinig aan wie mee kwaad wordt. (Ik Benader alles door mezelf in de plaats te stellen')

    Ik vraag dan gewoon of er iets is en of ze getroost wil worden, of ze liever met rust wordt gelaten. Maar het helpt ook niet altijd hoor. Courage!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Prachtig. Hier ook een temperamentvolle meid. Een fase, vermoeidheid,... Ik kader het allemaal een beetje. Ze is gefrustreerd en heeft recht op dat gevoel. Ik loop soms ook eens heel bitsig of kwaad en heb dan weinig aan wie mee kwaad wordt. (Ik Benader alles door mezelf in de plaats te stellen')

    Ik vraag dan gewoon of er iets is en of ze getroost wil worden, of ze liever met rust wordt gelaten. Maar het helpt ook niet altijd hoor. Courage!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Dit klinkt exact als het grootste deel van de fijne herinneringen die mijn mama ophaalt aan mijn kleutertijd ;) Een vriendin (met de makkelijkste dochter ever, toen) zei haar ooit eens dat ze ergens gelezen had dat kindjes die hun puberteit als kleuter hebben, de braafste tieners zijn. Naar verluidt trok mijn mama zich daar jaren aan op, en kreeg die vriendin uiteindelijk gelijk. Mijn puberteit ging vlekkeloos voorbij, terwijl haar dochter de ene opstandigheid na de andere voortbracht. Dus, misschien is het een fase. En mag je blij zijn dat de ruzies over Frozen-drinkbussen gaan in plaats van over drugs en uitgaan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Maar om nog eventjes voort te borduren op jouw vraag: misschien is dat de stress van school, van het 'moeten' flink zijn en presteren, die er 's avonds uit komt bij de mensen waarbij ze zich het veiligst voelt? Zo heb ik enkele babysitkindjes :)

      Verwijderen
    2. Ha en zie hoe beschaafd jij geworden bent! :D je bent mijn lichtje in de duisternis! Hup naar zorgeloze tienerjaren!

      Verwijderen
    3. Haha, ik was nooit eerder iemands lichtpuntje ;) Maar ik hoop mee dat dat gezegde ook opgaat voor die mooie dochter van jou!

      Verwijderen
  17. Ik moest daar eerst eens over nadenken over dit bericht. Die hevige buien over kledij of iets niet mogen hebben kan ik me niet (meer) herinneren. Maar ik herinner me toch dat ik al heel vaak gezegd heb tegen mijn man, hebben wij eigenlijk wel normale kinderen. Alleen vergeet je dat (gelukkig ook weer snel). Wij zitten bv de laatste weken in een heel rustige fase met alle 3, maar even goed gaat dit weer omslaan vanaf deze middag. Hier is kibbelen nu vooral het lastigste.
    Onze jongste, daarvan zei ik tot vorig jaar ook vaak 'dat is er eentje met een speciale handleiding', maar ondertussen is dat veel verbeterd (nu 2de lj). Op school is en was ze ook altijd het voorbeeld zelf. En dat is toch een groot pluspunt, want omgekeerd lijkt het me ook wel heel lastig (als leraar ken ik zo'n verhalen).
    Opvoeden = a never ending story ... daar had ik nooit zo kunnen inschatten ...
    Ik blijf wel erg consequent en vooral sober als het op speelgoed en spullen aankomt. Onze kinderen weten gewoon dat ze aan de kassa (of de dagelijkse ijswagen, of ...) niets zullen krijgen en dus beginnen ze er niet aan. Zo krijgt onze oudste over enkele weken haar eerste gsm, ik vind dat dan maar normaal dat dat er eentje met een laag prijskaartje zal zijn, nu hoor ik meer en meer dat kinderen op die leeftijd een I-phone krijgen ... Dan vraag ik me af hoe die kinderen later nog gelukkig zullen kunnen zijn met eens iets minder.
    Succes hoor! Het gaat sowieso beteren! En idd, een gouden raad, neem af en toe eens tijd voor jezelf en je man!
    ps. Het jurkje is werkelijk heel heel mooi, moest ik erin kunnen, je mocht het opsturen ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Ik denk ook in de richting van Eva. Ze is waarschijnlijk een gevoelig kind (ooh herkenbaar, bij mezelf en mijn kinderen), samen met de druk op school, die niet te onderschatten is. Bij jullie mag het er allemaal uit. Mét een beetje extra drama! Want dat lucht op. Voor haar. Maar ze is een kind, hoe moet ze het anders doen? Ze zoekt -onbewust- situaties op om de stress in haar lijfje kwijt te kunnen. Ik zou hulp zoeken in de richting van kinderyoga of mindfullnes. Want ze heeft de rust keihard nodig, en dat kan ze zelf niet aangeven! En hey, het feit dat ze dit bij jullie doet, betekent dat ze echt een goede thuis heeft! Vele courage!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Ik heb met u te doen... Echt waar, courage! je kan je misschien troosten met de gedachte dat ze zich bij jullie veilig genoeg voelt om alle frustraties eruit te gooien?

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Hou moed! Kan je me even mailen ivm testen jumpsuit? fabiennemichel2000@yahoo.com
    Ik hoop je volgende week een patroontje te sturen. groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Heel herkenbaar Annelies! Mona gaat door dezelfde fase momenteel en ook Imaani had zo'n periode op ongeveer dezelfde leeftijd. De grote discussiepunten zijn hier ook kleren/jas/schoenen en verder voor het minste wenen/roepen/tieren/boos zijn. Ook echt gaan tegenspreken en mij straal negeren zijn hier bijna dagelijkse kost. Echt moedeloos word ik er van op sommige dagen terwijl op andere dagen ik het sneller over mij kan laten gaan. Meestal hou ik voet bij stuk. Wel is het zo dat we afspreken dat ze zelf mag kiezen uit een aantal kledingstukken die ik pre-selecteer. Dat helpt al een stuk bij het grootste discussiepunt. Maar de dagelijkse strijdjes die we telkens moeten uitvechten doen me heel vaak denken 'wat een zagemoeder ben ik toch'. Ik wil dat ze me herinneren als een lieve mama, niet als een strenge zaag. En die innerlijke strijd tussen hen goede manieren leren en de toffe mama zijn vind ik heel moeilijk. Geen fijn gevoel en ik probeer mijn battles te kiezen maar dan nog blijft er hier veel gevit en gezaag helaas. Bij Imaani beterde dat wel eens ze in het eerste zat dus hopelijk zullen onze 2 wolfjes in schapenvacht binnenkort terug minder demonisch worden :-). En oh ja, op een ander en in de klas, niets dan complimenten ... zucht :-)

    Courage meid en als ge eens moet ventileren, je weet me wonen he :-)

    XXX

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ach, dat gezaag herinneren ze zich binnen 10 jaar echt niet meer :)

      Verwijderen
  22. Oh, ik lees dit wel heel erg laat… Maar wist het wel al een beetje. Nog geen beterschap dus? Het is een fase, ongetwijfeld, maar daar ben je nu niks mee natuurlijk. Wat Eva zegt heb ik ook al gehoord: het kind wordt een brave tiener :-)) Let's hope.
    Ik heb geen tips want heb geen driftige kinderen. Wel eentje die liegt (en die is al 11!) en dat is ook vreselijk. Ik probeer het altijd maar opnieuw uit te leggen, maar mijn emmer loopt ook vaak over hoor. En dan heb ik hetzelfde gevoel als An hierboven: wat een zaag ben ik toch…
    Courage, ik hoop dat het tij snel keert, fingers crossed! xx

    BeantwoordenVerwijderen