donderdag 29 oktober 2015

Bloggers For Life goes Facebook!

Hij bestond al even, maar ik zet nog graag even onze facebookpagina in de kijker!

Snel! Ga! Vindt-dat-leuk en bekijk al een paar sneak peeks voor de Bloggers for Life veiling!



woensdag 28 oktober 2015

Lars for girls

Bloggers for life slokt veel van mijn tijd op, dat is waar. Veel tijd om zelf achter mijn machine te kruipen heb ik momenteel niet, maar dat is ok, dat is van voorbijgaande aard.
De tijd die ik heb, die splitst ik tegenwoordig ook nog eens op tussen naaien en breien.
Heerlijk, tikkende naalden in de zetel voor de stoof! Herfst en winter, as they should be.

Een maandje geleden al kocht ik in De Strek in Ledeberg een heerlijk zachte roze stof. Geen idee wat het precies is, maar het voelt zacht, een beetje wollig maar prikt niet én mag gewassen worden.
Perfect voor een jasje.

Qua jasjes kon ik nog wel eens een uitdaging gebruiken, een nieuw patroontje. Mijn oog viel dit voorjaar op haar versie van Lars, het patroon van Zonen 09. Prachtig vond ik die! Ik bestelde lars, in papier versie. Geen zin in gevecht met veel geprinte bladzijden.

Wat de meesten vast al weten is dat dit een tijdsrover is. Ik denk dat ik alles opgeteld (tekenen, knippen, stof knippen en naaien) zeker 12 uur ben bezig geweest. Tekenen en knippen alleen al was bijna 2u30. Maar het is elke minuut waard. Dit is een patroon dat zo goed is uitgelegd en zo schitterend in elkaar zit! Echt, Belgium's got talent! En Sharon is daar zeker 1 van!

Het kind wou haar eigen styling doen. Ze is zot van haar nieuwe sportschoenen. Vooral omdat die een plakkersluiting hebben en ze die dus zelf aan en uit kan doen vermoed ik.

prachtige warme kap! U ziet nog een klein vals plooitje in de kap maar dat is met veel stoomstrijken zo goed als opgelost.

Bij Mertens vond ik de goudkleurige elastiek en de roze koordstoppers. Passen perfect bij de jas!


Bloemen voor de zak. Gezien dat gewoon katoen is en de buitenstof dikker is, naaide ik een laag fleece tegen de bloemmetjeskatoen.

Een restje roos-paarsachtige superzachte fleece werd de binnenkant. Heerlijk warm!

Zie hoe mooi die details zijn! <3 voor de paspel aan de binnenkant!




Knoopjes uit mijn verzameling om de kap vast te hangen aan de jas. Ook met een gouden paspeltje.


 
 
Het is niet het simpelste project, ik heb in totaal de jas 3 keer moeten keren en opnieuw binnenste buiten keren omdat ik er elke keer in slaagde iets fout te doen aan de mouwen. Maar ik ben nog steeds blij dat ik volhield. Het is een zeer praktische jasje, Mila draagt hem graag en ziet hem graag. Meer moet dat niet zijn!
 

maandag 26 oktober 2015

Bloggers For Life, doel 2!

Ons hartje, dat is groot genoeg om plaats te hebben voor 2 goede doelen. Dat eerste doel kon u al eens lezen. Een kindje verliezen is hartverscheurend hard.
Als moeder je kind niet kunnen geven wat je het graag zou geven is dat vaak ook.

Als je elke cent die je hebt in duusd stukken moet bijten, als je nooit het favoriete yoghurtje van je kind kan kopen omdat het te duur is, als je kind na een vakantie steeds moet zeggen dat ze geen pretpark ofzo bezochten omdat dat nogal veel centjes kost, als je kind vaak wordt uitgelachen omdat het geen mooie kleren heeft, als je kind geen vriendjes durft uit te nodigen thuis omdat het er altijd immens koud is omdat je geen verwarming kan betalen, als je kind vaak ziek is door het vochtige en tochtige huis omdat je voor jouw budget nu eenmaal niets anders kan vinden, dan breekt een moederhart. Niet alleen dat van die moeder in kwestie maar ook het mijne.

Elk kind zou zorgeloos moeten kunnen opgroeien en kansen krijgen. Maar dat is zeker niet het geval. Kansarmoede is gigantisch groot en een verraderlijke val.

Hoe oneerlijk is het dat in het ene gezin een geboorte zoiets vreugdevols is terwijl in een ander gezin dat gebukt gaat onder financiële problemen. Elke moeder zou toch moeten kunnen genieten van haar baby. Fijne kleine kleertjes aandoen, een badje geven, eten geven, fier zijn op je gekozen doopsuikertjes!.
Voor wie dat niet kan, is er Moeders voor moeders vzw.

Wat doen zij? erg veel!
Ouders met kinderen tot en met 12 jaar kunnen op hun beroep doen.  In principe vragen zij aan de moeders om langs te komen.  De VZW helpt echter ook alleenstaande vaders.  

Moeders die net bevallen zijn, krijgen een gratis geboortepakket. Met dit pakket kunnen de jonge moeders de eerste maanden hun baby's verwennen.  Aanstaande moeders die graag suikerbonen willen uitdelen na de bevalling, kunnen dit vooraf aanvragen.

Zwangere vrouwen kunnen zwangerschapskleding krijgen en nachtkleding met een kamerjas voor de ziekenhuisopname bij bevalling. 

Het zeephuisje werd op vraag van de moeders opgericht in 2000. Maandelijks wordt vanuit dit zeephuisje een verzorgingspakket verdeeld aan alle ingeschreven gezinnen. 
Enkele keren per jaar heeft elke familie ook recht op een pakket met bedlinnen en handdoeken. Hiervoor worden alle maten lakens, bedovertrekken, dekens, donzen, bad- en keukenhanddoeken, slaapzakken enz. verzameld.

Met het verzamelen van degelijk speelgoed trachten we de kinderen te verrassen bij speciale gelegenheden. 
Voor elk kind mag de moeder een verjaardagsgeschenkje aanvragen.  Daarnaast geven zij ook speelgoed mee bij opname in het ziekenhuis, ter gelegenheid van de eerste communie,...
Eénmaal per jaar wil Moeders voor Moeders alle kinderen verrassen met speelgoed ter gelegenheid van het Sinterklaasfeest. De Sint komt persoonlijk op bezoek en bezorgt samen met zijn vele Pieten, de kinderen een prachtige dag.  De voorbereidingen voor dit feest starten reeds in de zomer met de samenstelling van meer dan 800 speelgoedpakketten.

Elk gezin mag wekelijks een voedselpakket ophalen.
De samenstelling van een voedselpakket is afhankelijk van de voeding die we krijgen via verschillende kanalen.
Wekelijks wordt aan meer dan 500 gezinnen een voedselpakket ter beschikking gesteld.  Hierdoor bereiken zij meer dan 1600 volwassenen en kinderen.

In 1995 werd op vraag van onze moeders de resto-bébé opgericht voor de opvang en verzorging van de baby's.
In onze resto kunnen de mama's onder toezicht van onze vrijwilligers, hun baby een warm badje geven.  Verder kunnen ze ook een vers bereide, warme maaltijd geven aan hun kindje.  Na de verzorging blijven de baby's en kinderen slapen of spelen in de resto. De moeders wachten intussen in de ontmoetingszaal op hun voeding of materiaal, terwijl ze rustig iets kunnen drinken en iets kleins kunnen eten.
Wekelijks kunnen we rekenen op de hulp van een huisdokter die ons op vrijwillige basis bijstaat om moeders en kinderen medisch advies te geven.

U ziet, zeker ook een doel dat steun kan gebruiken!

Gezien mijn oorspronkelijke plan was om 22 mensen samen te brengen en we nu met 50 zijn, hebben we beslist om ook de centjes te splitsen en 2 doelen te steunen. Hoeveel we gaan kunnen geven per doel hangt af van jullie natuurlijk! Wij hopen op massale steun! Massaal veel verkochte lotjes! En massaal veel warme hartjes!

Nog maar enkele keren slapen en we beginnen eraan! Hou u al vast voor wat sneakpeaks!

maandag 19 oktober 2015

Bloggers For Life, het doel!

Nog een beetje overdonderd door de fijne reacties en massale steun die ik voel voor Bloggers For Life! Dat ben ik echt! Compleet overdonderd eigenlijk.
Terwijl we achter de schermen de veiling nu proberen voor te bereiden, was ik al even aan het nadenken over welk doel wel een extra steuntje kon gebruiken.

In januari ging ik op weekend met een boel erg fijne dames. Waaronder ook Nele, een schat van een vrouw! Met een dochtertje van zes, Janne*. Meisjes van zes weten wat ze willen, zijn prinses, of misschien toch astronaut, maar dan met een roze pakje aan. Meisjes van zes hebben nog een hele toekomst voor hun liggen. Maar dat ligt anders bij Nele en Janne*.
Janne* heeft geen hele toekomst voor haar liggen, omdat Janne* dicht bij mama stilletjes is overleden in de buik. Het blijft altijd gissen naar hoe Janne* nu zou zijn. Zou het een stoere chick zijn? of een frivole ballerina? Erg confronterend voor mij, omdat Mila ook zes is en ik dus goed weet hoe een zesjarige zich nu ongeveer gedraagt. En hoe gelukkig ik mag zijn dat ze soms eens een woede-uitbarsting heeft. Want ze is er nog.
Het was Nele die mijn aandacht toen vestigde op het Berrefonds. Een VZW die werd opgericht door Christine en Wouter, die in 2007 ook hun zoontje Berre moesten afgeven, veel te vroeg. Veel te tragisch.

In de week dat mijn plan voor Bloggers For Life een beetje vorm kreeg in mijn hoofd en ik nadacht over welk doel ik zou kiezen, kwam er een donderslag aan de toch wel heldere hemel. Sinds mijn zwangerschap van Nena zit ik in een groepje met een hele hoop mama's, allemaal uitgerekend voor ongeveer dezelfde periode. Die kleine baby's zijn flinke uit de kluiten gewassen peuters geworden. Ik was 1 van de enigen met al een ouder kindje. Gezien de leeftijd van onze kindjes nu is het voor veel van de mama's het moment om voor een broertje of zusje te gaan.
Ons groepje is erg druk. We delen al 3 jaar vanalles. Gaande van in het begin 'welk doopsuiker nemen jullie?', naar 'Hoeveel voedingen geven jullie?', tot gewoon 'wat eten we vandaag?'.

Femke, die was al even zwanger van baby nummer 2. Een stoere broer voor een stoere grote zus. Tot ze ons begin september meldde dat de gynaecoloog slecht nieuws had. Hector* die zou wel blijven leven in de buik, maar zou na de geboorte geen menswaardig leven gegund zijn. Femke was ongeveer 17 weken ver en moest bevallen, van haar zoon. Ik raadde haar aan contact te zoeken met het Berrefonds, omdat ik door Nele wist wat zij precies deden.
En de keuze voor mijn goed doel, die werd definitief.

Het Berrefonds kan alle steun gebruiken die er is! Want het verlies van je kind, hoe klein die ook nog zijn, is altijd loodzwaar om te dragen. Alles wat een beetje kan helpen dit te verwerken, is welkom.

Wat doet het Berrefonds? 
Het Berrefonds wil een steun zijn voor ouders die hun kindje verliezen tijdens de zwangerschap of kort daarna. Jammer genoeg krijgen niet alle ouders de kans om iets tastbaars mee naar huis te nemen. Juist om deze reden is het fonds in het leven geroepen. Voor het Berrefonds maakt het echter niet uit hoe kort of hoe lang ouders hun kindje hebben mogen koesteren. Zij vinden dat alle mama's en papa's recht hebben op een mooie herinnering.
Het Berrefonds heeft daarom een herinneringsdoosje ontworpen. Voor elke kindje is er een uniek doosje afhankelijk van de situatie, mogelijkheden en wensen van de ouders. Dit kan gaan om een hand- en/of een voetafdruk in verf en/of gips, haarlokje, dekentje, kledingstukje, mutsje, sokjes, knuffeltje, gedichtje, kaarsje, foto, broer/zus pakketje, windmolentje enz…

verder hebben zij ook een praatgroep voor de ouders, organiseren ze regelmatig bijeenkomsten, ...

Een topdoel, u ziet dat zo!
We deelden onze bloggersgroep een beetje op en lieten mensen kiezen! Want naast centjes kan het Berrefonds ook handgemaakt moois gebruiken! Op de site staan maten en afmetingen zodat vrijwilligers een mooi setje kunnen maken en schenken aan het fonds. Mooie hemdjes, wikkeldekentjes, mutsjes...
Enkele blogdames waren meteen erg enthousiast en doen dus niet mee aan de veiling, maar maken een mooi setje dat we aan het Berrefonds gaan bezorgen!

Wie maakt moois voor het Berefonds?
Lies Botterman
Jo Chapeau
Sofie Duron
Mieke Augustyns
Fien Debeurme
Nancy Moerenhout
Sofie Buyse
Tine Busschaert
Marjolein Van Laere
Mieke Jansen

Hun prachtstukjes stellen we ook zeker aan jullie voor in de komende weken!

In onze hartjes hadden wij nog een beetje plaats over, dus besloten we ook nog een tweede doel te steunen! Welk dat is, dat stellen we volgende week voor!



vrijdag 16 oktober 2015

Een deken van lange adem

Mijn Bomma, die is content dat er 1 van haar kleindochters bezig is met naaien, breien en haken. Want geen van de dochters en ook niemand anders dan ik van de 5 kleindochters heeft interesse in handwerken.
Mijn Bomma, die heeft ook nog veel vintage schatten verborgen liggen in haar huis die zo af en toe eens opduiken. Die stopt ze dan zorgvuldig in een papiertje met een zak errond. Gekoesterd lappen stof of zorgvuldig bewaarde bolletjes angorawol. Schitterend vind ik dat, die oude schatten.

Mijn Bomma snapt ook dat ik niet naai of haak of brei omdat het me een cent kan besparen. Mooie en kwalitatieve stof is duur. En je moet eens een bol mohair gaan kopen.
Bomma snapt dat ik dat doe omdat het me rustig maakt, omdat ik fier ben op wat ik verwezenlijk, dat het een uniek en handgemaakt stuk is.
Kom de Bomma snapte waarom ik vorige zomer, die van 2014 om duidelijk te zijn, begon aan een deken, in een gehaakte chevron. Dat ging een heerlijk dekentje worden om onder te rollen in de winter.

Nu ja, winter 2014 sloegen we over wegens niet af, maar winter 2015, dat wordt genieten onder dat deken! Afmetingen: 1.8 meter op 2.2 meter! Dat is bijna 4 vierkante meter plezier!
De hoeveelheid uren die ik er aan bezig zat, zijn ontelbaar. Er zitten ongeveer 35 bollen wol in. Dat maakt dit deken niet goedkoop. Maar het is met liefde gemaakt. En dat is toch dubbel genieten dan!



Dan zoek ik nu nog een bergplek voor die gigant zodat de katten het niet helemaal in frutsels vaneen trekken!

maandag 12 oktober 2015

Bloggers for life!

Ondanks mijn bekentenis dat ik fan was van de Backstreet Boys, kwam het rond mijn 15 à 16 jaar wel helemaal goed met mijn muzieksmaak. Gelukkig zeg. Ik mag er niet aan denken dat ik nog steeds mijn buffalo's zou dragen nu!
Ik schakelde over naar Studio Brussel en begon Rock Werchter onveilig te maken. Skatergirl, weliswaar zonder skateboard: check!

Sinds Stubru zoveel jaar geleden begon met Music For Life, ben ik dan ook hard fan! Ik stort al jaren centjes, eerst voor het Rode Kruis, later voor kleine, vaak plaatselijke VZW's die een goed doel huisvesten.
Al jaren zeg ik ook: Volgende editie van Music for Life doe ik een actie! Ik bak iets! Ik verhuur mezelf als poetshulp! Ik ga gewoon rond met een collectebus!
Maar al jaren is de tijd me voor, is het de week voor kerstmis en heb ik nog steeds geen actie op poten gezet. En al jaren vind ik dat echt jammer.

Begin september begon de Music For Life-gekte al toe te slaan bij mij. De band Muse 'verhuurde' zichzelf, om een optreden te geven in de AB. Tickets te winnen via Stubru, indien je smsjes stuurde aan 1 euro per stuk. De opbrengst voor Artsen Zonder Grenzen. Ik won geen tickets ondanks mijn wel erg gepeperde gsmrekening die maand. Maar het begon wel te spelen in mijn hoofd. Als ik iets wou doen, moest ik er wel aan beginnen, nu, om de tijd eens te kunnen verslaan. 2015, het jaar van 30 worden en een uitdagingske aangaan dus.

En zo kwam het dat ik op een fijne zaterdagvoormiddag 22 naaiblogsters contacteerde via messenger. Zo kwam het ook dat we 15 minuten na lancering van mijn idee plots met 120 man een gesprek via messenger voerden en dat ik panikeerde. Want geloof mij, een messengergesprek met zoveel volk dat door elkaar tatert, dat is om stiepelzot van te worden.
Ik liet bezinken, organiseerde mezelf, zocht een partner in crime, maakte een groepje waar uiteindelijk de mensen die het idee zagen zitten samen kwamen en kwam zo tot het groepje  van 50 enthousiaste vrouwen dat ik u vandaag kan voorstellen!

Met enige, en gepaste, fierheid presenteer ik u: Bloggers For Life!




Omdat bloggen for life relatief weinig zou opbrengen gaan we doen waar we goed in zijn! En dat is alvast niet gaan zingen in den AB. Wat dan wel?

Elke blogster maakt een uniek, handgemaakt stuk. Dat kan een tas zijn, kinderkledij, een sjaal, hoed, muts... En dat gaan we veilen. De veiling is geen 'gewone' veiling maar gaan we doen aan de hand van de verkoop van lotjes.

Hoe dat allemaal concreet in zijn werk gaat?
In de 4 weken voor Music For Life gaan we telkens een serie handgemaak moois aan u voorstellen op maandag. De eerste reeks aan te veilen stukken gaat dus van start op 16 november 2015. Voor de serie kan u van maandag tot en met vrijdag lotjes kopen aan 2 euro per stuk. Per lotje krijgt u een nummer. U koopt uiteraard zoveel lotjes als u zelf wil, voor zoveel stukken als u zelf wil, want meer lotjes zijn meer kansen! Hoera!
De tweede serie gaat dan van start op maandag 23 november, waar u dan opnieuw van maandag tot vrijdag tijd heeft om lotjes te kopen. Zo gaan we verder tot de week van 7 december. Tijdens Music for Life zelf gaat de trekking door en zal worden bekendgemaakt welke nummers hebben gewonnen.

De bekendmaking van de stukken gaat telkens door op mijn blogje én op de blog van de maakster van het stuk in kwestie.

Wie doet er allemaal mee?
Er is een heel divers aanbod van blogsters. U kan de lijst hieronder vinden maar ook nog eens op de speciaal splinternieuw aangemaakte pagina hier bovenaan, dat deze week zeker zal aangemaakt worden.
Een divers aanbod van blogsters is dus ook een divers aanbod aan stukken. Voor ieder wat wils dus.

U wil snel de deelnemers zien? Hou u alvast vast zo goed als u kan of ga zitten! Want deze lijst is er ene om U tegen te zeggen, it will blow you off your feet!


Annelies De Smedt: www.liezewiezewoes.blogspot.com
Marjolein Van Laere: www.flaflinko.wordpress.com/
Sarah Meinen (Frans): www.sarahfrans.blogspot.be/
Tine Busschaert: www.piepow.blogspot.be
Laura Bejinha da Lança: www.querida-jotixa.blogspot.be
An Kuppens: www.straight-grain.com
Karla Van Ruyskensvelde: www.karlablogt.blogspot.be/
Nancy Moerenhout: www.madelinne.com
Joke De Raedemaecker: www.paspelpoezen.wordpress.com/
Lieselot Schotte: www.ldotco.blogspot.be/
Lindsy Van Espen: www.stannel.blogspot.be/
Stephanie Braeckmans: www.juffrouwkersjes.blogspot.be/
Hilde Vercauteren: www.hildeathome.blogspot.be/
Marleen De Vriese: www.petrolandmint.blogspot.be/
Mamasha Gent aka Sharon Duverger: www.madebymamasha.blogspot.com
Nele De Schepper: blogloos but fabulous! We werken met guestblogs om deze dame haar creatie voor te stellen!
Annick Verschueren: www.myminniemie.blogspot.be
Lies Botterman: www.oontje.blogspot.com
Riet Van de Walle: www.levenmetliv.blogspot.be
Fien Debeurme: www.staruur.blogspot.be/

Welk doel we dan gaan steunen? En hoe gaat dat hier allemaal in zijn werk gaan?
Dat vertel ik u de komende weken!! So stay tuned! En man wat vind ik mezelf cool om dat te zeggen. Maakt het gelijk echt!




dinsdag 6 oktober 2015

one of those days again

U kent ze wel, van die dagen. Kakdagen, echt. Gewone dagen die door 1 stommiteit veranderen in een kakdag. Gisteren was er zo een beetje ene.
Het begon nochtans erg veelbelovend. De werkdag zag er relatief ok uit: vergaderingske in de voormiddag, lunchen met haar en een afspraak met advocaten in de namiddag. Ook werkgerelateerd trouwens, no panic!

Ik weet niet hoe uw ochtendritueel er uit ziet, maar ik sta dagelijks op om 6u, vanaf de eerste kik van de wekker. De vent, die mag dan nog blijven slapen, dus ik zorg dat ik snel afduw en snel de kamer uit ben. Omdat het ook zo een ontiegelijk vroeg uur is, leg ik mijn kleren en schoenen 's avonds al klaar. Geen getreuzel voor de kast voor mij om 6u.
Zo kwam het dat ik zondag mijn 'prinsessenrok' klaarlegde, zoals Mila die noemt. Enfin, dat is gewoon een zacht roze, echt zachte lange rok in fijne stof die heerlijk soepel valt. Vreselijk comfortabel enal. Met een tailleband die ze eigenlijk ook in zwangerschapsbroeken steken, zo een grote rekker. Niets spannen, niets aftekenen. Kom ik ben reuze fan van mijn rok.

Tot 9u30 ging alles top! Tot ik naar de zaal ging waar de vergadering was en ik de roltrap naar beneden nam. De roltrap die ik dagelijks moet nemen trouwens.
Ik weet niet of u dat weet, maar roltrappen, dat zijn stevige dingen. Metaal ook. Dus ze smeren een dikke laag vet tussen die treden zodat die makkelijk en zonder al te veel lawaai in elkaar schuiven.
Zo van dat zwarte, vuile vet. Zo dik vuil vet ook.
U voelt dat hier al komen... Mijn rok, die zo heerlijk aan het flaneren was rond mijn benen, die kwam met een stukje van de zoom vast in de roltrap...
Gelukkig voelde ik het kleine rukje naar beneden toen de rest van de stof ook naar binnen werd getrokken zodat ik nog vrij op tijd de tailleband van de rok kon vastgrijpen en naar omhoog kon trekken. Ik kon toch al voorkomen dat ik daar in mijn onderbroek zou gestaan hebben. Want mijn onderbroek van de dag, die zat ook wel comfortabel maar is nu niet bepaald het soort onderbroek dat je graag deelt met je bijna voltallige groep collega's...
Ik stond dan wel niet in mijn onderbroek maar ik zat wel vast, in de roltrap. Vastzitten, dat blijkt wel 1 van mijn specialiteiten de laatste weken.

Ik weet ook niet of u dat weet, maar roltrappen, die zijn niet eindeloos lang en als je daar in vast zit, dan is het niet zo dat je op je gemak even 10 minuten kan nadenken over de beste aanpak. Want op het moment dat je afstapt en die trap naar de onderkant verdwijnt, met de zoom van mijn rok aan zijn zij, dat is het moment dat ik écht in mijn onderbroek zou hebben gestaan. Ik kon dus niets anders doen dan trekken, aan de stof van mijn geliefde rok.
Miraculeus genoeg kreeg ik de stof er uit zonder scheuren of brokken te maken, maar vet, dat had ik wel mee. Grote, vuile, zwarte vetplekken op mijn rok. Janken jong, dat wou ik doen. Maar then again, met al je collega's bij je die strike lagen van het lachen, not done. Evenals naar een afspraak gaan bij advocaten met kleren vol vetvlekken.

Ik zette me er over, ging naar de vergadering en lichtte griet in over de roksituatie! Zij speurde de plaatselijke H&M af op zoek naar een broek voor mij. Een rok aan normale lengte was ook geen optie, want liet ik nu net mijn scheeermesje vergeten zijn in de douche de avond ervoor. Murphy is echt een kalf.

 Zo kwam het dan onze gezellige lunch een speedshoppingsessie werd, waarbij ik 2 broeken kocht, just to be sure. En waar we snel een broodje naar binnen werkten voor ik mijn afspraak had van de namiddag, in mijn nieuwe broek.

En de rok? Die liet ik achter bij mijn mama, want net als vava's komen ook moemoe's nog vaak to the rescue!