vrijdag 15 januari 2016

Music was my first love

and it will certainly be my last.

Ik hou van muziek. Ik kan niet zonder. Ik heb altijd en overal muziek bij op m' Iphone. Ik sta op en zet de radio aan. Ik luister tijdens mijn werk, als ik kook en in de auto zit.
Ik heb ook een erg uitgebreide smaak in muziek. Veel kan me bekoren, in de juiste omstandigheden. Foute muziek, dat is niet direct op z'n plek tijdens een gewoon gezellig avondje, maar is top om wat te mixen tijdens een feestje.

Mijn papa is ook een grote muziekliefhebber, al hebben we grotendeels een andere smaak met hier een daar een raakvlak. Hij heeft kasten vol jazz. Van freestyle toestanden tot de 'gewone' Miles Davis en Louis Armstrong. Vaak iets te jazzy voor mij geeft ik toe. Al kan ik het, in de juiste omstandigheden, zeker appreciëren.
Maar die liefde-voor-muziekgenen, die komen zeker en vast van hem.

Via facebook werd ik een paar keer getagd in een soortement van muziekspel, waarbij je 7 dagen een song moet posten die iets betekent voor jou. Door haar onder andere. Ik besloot dat niet op facebook te doen maar hier. Niet iedereen op facebook zit te wachten op mijn muzieksmaak. Hier zit vast ook niet iedereen daarop te wachten, maar hier doe ik wat ik wil.  I'm the queen of this blog. Bescheidenheid enzo.

Mijn selectie is uiteindelijk meer dan 7 liedjes. Alleen al omdat het zo moeilijk is om er maar 7 te selecteren. Tijdloze lijsten, die hangen ook zo hard af van het moment waarom je die moet samenstellen. Als uitgangspunt hier doorloop ik mijn leven een beetje en plak ik daar muziek bij.
Nummers die me aan specifieke tijden of een specifieke gebeurtenis doen denken. Dat zijn altijd the best ones.

nummer 1 en meteen mijn oudste muziekherinnering.
'Anne' Van Clouseau. Deze koos ik enkel omdat het ook echt het eerste liedje is dat ik me werkelijk kan herinneren. Het was zomer en samen met mijn neef speelden we buiten bij de Bomma. Ik was 4, neef toen 9 en hij zong dat liedje constant. Geen idee of hij het nog weet en  of hij er überhaupt nog aan wil herinnert worden.



2. '7 seconds' van Youssou N'Dour en Neneh Cherry.
Ik was om en bij de 8-9 jaar schat ik. Het werd vaak gespeeld op de radio toen en was, naast Samson en Gert, zeker één van de eerste liedjes waar ik het refrein van mee kon zingen.



Met nummer 3 katapulteer ik mezelf even terug naar mijn 13 jaar-oude zelve. Voor het eerst in vrij lange tijd gingen The Rolling Stones nog eens naar België komen om op te treden. Geen idee wie of wat dat was, maar mijn papa, die is grote fan. En kocht kaartjes. Op een warme zaterdag sleurde hij me mee naar de wei van Werchter waar het optreden zou zijn. De eerste keer dat ik die wei zag. De liefde voor die lap gras bleef. We stonden daar belachelijk vroeg want het was nog die tijd dat wie eerst was gewoon dichtste bij het podium stond. Nu vragen ze voor die 'golden circle' vaak stukken van mensen. Wij liepen gewoon de benen van onder ons lijf toen de deuren naar de wei open gingen. En zo kwam het dat ik op mijn 13e, met mijn boek Nederlands in mijn rugzak (want ik had de maandag na het optreden examen), frontstage stond en onder de indruk raakte van Mick en zijn kornuiten toen die opkwamen en inzetten met 'Satisfaction'.



Nummer 4 staat in schril contrast met de rockers die de Stones zijn. Maar voor wie het nog niet wist, ik was een tiener in de jaren 90. Boysbandtijdperk bij uitstek. En ja, ik was fan van de Backstreet Boys. Tot op heden kan ik zowat alle nummers op de cd's meekwelen. Ik was zo een puber die een fortuin heeft uitgegeven om haar hele kamer, elke vierkante cm, te behangen met posters. Ik ben ook 2 keer naar een optreden geweest. Die hard fan dus. Een nummertje kon dus zeker niet ontbreken. Mijn persoonlijke favoriet!



Het 5e nummertje is er eentje uit mijn eerste echte rockachtige cd. The Offspring had een hit met Pretty fly for a white guy en omdat het cool was kocht ik die cd. Wat een topper bleek. Ook deze kan ik nog steeds grotendeels meebrullen. Met als favoriete song 'Why don't you get a job'.



Het pad naar Studio-Brussel-muziek werd gelegd en ik leerde vanaf dan zoveel meer kennen. Ik werd rond mijn 15 jaar fan van U2. Nog steeds 1 van de beste live acts die ik al zag. Al geef ik toe dat de laatste 2 cd's niet meer mijn ding waren. Het oudere werk daarentegen is compleet tijdloos. Een favoriet nummertje kiezen uit hun lijst songs is moeilijk. Twijfel alom. Maar ik koos voor  'Where the Streets have no name', omdat ik mij nog steeds zie zitten, op de schouders van een vriend, tijdens hun optreden in Brussel juni 2005, zonnetje nog net op mijn kop. Het was de Vertigo Tour. Mijn papa moest tickets bestellen want toen dat kon was ik net op skivakantie. Die mens heeft een hele voormiddag zitten bellen, en gegarandeerd zitten vloeken ook, maar ik had kaartjes. Vava's blijven helden! Toen was dat nog bellen, nu is dat geënerveerd naar je computerscherm staren. Het optreden was een vrijdag, ik had op zaterdag examen Excel en Acces  aan de Ehsal waar ik toen studeerde. Ik was beter in Brussel gebleven na het optreden want ik was pas om 3u thuis en om 8u30 zat ik achter de pc examen te maken. Geslaagd. In eerste zit dan nog!



Zeer vroeg in mijn jonge leven kwam ik De Vent tegen. De Vent had al wat meer levenservaring en ging al veel langer naar festivals. Met hem ging ik de eerste keer van vele keren naar Werchter. Mijn eerste festival ooit. Ik heb iets met die wei. Het is in de zomer telkens een beetje thuiskomen. Die eerste keer Werchter, nog 3 dagen toen, zag ik als 1 van de eerste optredens daar The Dropkick Murphys. 'The Wild Rover' is nog steeds een fijne herinnering aan compleet meegesleurd worden in een bewegende mensenmassa. En er zonder kleerscheuren uitkomen.



Nummer 8 heb ik volledig te danken aan De Vent. Die leerde me De Mens kennen. Goeie zet was dat. In 2003 we ze ongeveer 6-7 keer vrij kort na elkaar. Ik liet toen op Werchter Classic mijn eastpack-festival-heupzakje signeren. We hadden toen al zo een 4-5 optreden gezien en de week erna kwamen ze naar het alom bekende (in de streek bij ons toch) Burchtrock spelen waar wij uiteraard ook gingen kijken. Toen ik dat zei, beloofde Frank dan een liedje aan mij op te dragen. Wat hij ook deed. Ik was fier!
Nu zijn we 13 jaar later, staat die handtekening nog steeds op dat heupzakje en sleur ik dat ding nog steeds elk festival mee. En denk ik nog steeds aan die wilde festivalzomer als ik dat liedje hoor.



Eentje met herinneringen aan ons stamcafé. Vooral een insider deze maar op het lijstje van liedjes met herinneringen scoort deze hoog. Over een wachttijd van 2 jaar, dat stilzwijgend verlengd werd. Nog steeds trouwens.



Een Foo Fighterke kan uiteraard niet ontbreken. Dave, wat een vent! Het charisma dat die heeft, overweldigend!
Een favoriet hieruit halen was al even moeilijk als bij U2. Ik koos dan ook voor het liedje dat ik het meeste hoor, omdat het het perfecte loopritme heeft en mij gemotiveerd kan houden. Al zijn er minstens 40 andere die ik ook geweldig vind!


Een nummertje dat steeds in mijn Tijdloze-selectie staat en ik gewoon heb opgepikt op de radio is 'Dreams' van Fleetwood Mac. Schitterende band. 'Rumours' vind ik ook terecht 1 van de beste albums aller tijden. Pareltjes staan daar op. Kon zeker niet ontbreken hier.




Als laatste kies ik er 2, omdat het 2 liedjes zijn die verbonden zijn aan mijn 2 kleine dames.
'Shooting Star' van Air Traffic hangt vast aan Mila. Het jaar dat ik net zwanger was van haar, zag ik Air Traffic 2 keer op Werchter. Ze hebben toen Babyshambles vervangen omdat de Pete de bevalling van zijn kat niet wou missen... Zo ziek als een hond bij momenten, kotsen al was het niet van den drank, maar ik ging 4 dagen naar Werchter. Dat was tevens ook de allerlaatste keer dat ik het festival de volledige duurtijd heb meegemaakt. Sweet memories.




Bij Nena is het 'Wonderwall' van Oasis. Op een avond toen ze baby was had ze een paar serieuze huilbuien. Het enige wat haar rustig kon maken was zachtjes zingen. Ik ken 'Wonderwall' helemaal van buiten en zong dat dan ook elke keer. Nu nog elke avond zing ik dat voor haar. Dat is ons momentje. Ze zit in het licht van haar nachtlampje op mijn schoot, ze knuffelt me plat en ik zing. Ben ik er eens niet, moet De Vent dat via YouTube afspelen. Dat blijkt toch een volwaardig alternatief voor mijn versie te zijn.



Ik kan nog uren zo doorgaan. Ik heb fijne herinneringen aan Purple Rain, Ironic, Zeil je voor het eerst, My way, ...
Je ziet, music was my first love and ik will be my last. Al ben ik niet zo fan van dat liedje.


5 opmerkingen:

  1. Fijn, jouw muzikale reis. Ik geloof dat ik alles ken dat erin zit, en al roepen ze bij mij andere (of gewoon geen :-) ) muzikale herinneringen op, jouw lijstje doet me toch wel glimlachen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh, dat Nena-bedtijd-moment, dat maakt mijn hart warm! Zo ongelooflijk lief en knus. En stijlvol, ook. Mijn babysitbaby's moeten het stellen met 100 keer "Slaap kindje slaap" ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. The Dropkick Murphys, een beestig feestje he!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zalig jong, ik ga er helemaal in mee.
    Ik kon ook nog uren doorgaan in mijn lijstje op FB. Nostalgie, 't is een schoon iets.

    BeantwoordenVerwijderen