maandag 15 februari 2016

Home is were the heart is.

Het was krokusvakantie vorige week. Dat is al jaren gewoon de zoveelste vakantie op rij. Vroeger, toen ik nog een liezewiezewoesje was, betekende krokusvakantie ook skivakantie. Rond mijn 8 jaar leerde ik samen met mijn ouders skiën. We gingen toen voor de eerste keer in de krokusvakantie op skireis naar een klein Italiaans dorpje, zo een goeie 1200 km weg. Met de bus.  Je was al snel zo een 15 uur op weg met die bus om er te geraken.

Een hele onderneming dus. Maar dat kleine dorpje, dat sloten mijn ouders en ik wel in ons hart. Jaar na jaar keerden we terug naar ons Sestola en ons hotelletje daar. Ik stopte met meegaan toen ik begon te studeren in Brussel, mijn ouders bleven doorgaan. Met enkel het jaar dat Mila werd geboren als blanco. Het kind was uitgerekend de week na de krokusvakantie en dat vonden de toekomstige grootouders net een te groot risico. Terecht zo bleek later.

Dit jaar gingen we nog eens met z'n allen op skivakantie, naar Sestola. de 22e keer voor mijn ouders intussen, de eerste keer voor mijn eigen dames. Niet met de bus maar met het vliegtuig. Omdat 1u30 vliegen net iets comfortabeler is dan 15 uur bus als je 2 kleine kinderen mee hebt.

 Dat kind eet graag spaghetti!
 
 Derde jaar voor Mila op de latten. Het is geen grote held maar het gaat. Nog enkele keer les nemen en ze stuift ons vast voorbij.
 
 


Ik zei het, dat kind en spaghetti...


What is not to love?



 De dag dat we vertrokken viel er een pak sneeuw in het dorp. Jammer dat het niet vroeger was, sneeuwballen gooien doen de meisjes zo graag!
Dit is trouwens 'ons' hotel, Albergo Capriolo. Een aanrader! Basic maar erg proper, lieve mensen en lekker eten!


Valentijn  wordt serieus gevierd daar!
 


Het was een fijne week, al hadden we geen topweer. 1 dag 24 uur een aan stuk regen is nefast voor sneeuw. 1.5 dagen hevige wind en hagel is ook geen topper. Maar de andere dagen was het prachtig weer dus dat maakte veel goed.
En het gevoel van thuiskomen in het hotel, de mensen daar die je zo uitbundig begroeten en net niet wenen als je terug vertrekt,... dat maakt alles goed.

8 opmerkingen:

  1. Dat zag er heel leuk uit! Ik ben niet meer gaan skiën sinds de kids er zijn maar zou ook nog wel eens willen. Super ontspannend hé! Nu alleen nog manlief overtuigen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh, zalig. Ik leerde pas skiën op mijn 24ste en ging toen mee met de schoonouders. Mijn man ging ook al jaren van kinds af aan naar dat familiehotel in Tirol. Na de kinderpauze skiën we terug sinds 2 jaar, maar wij gaan nu wel met Intersoc. Maar als de kinderen vlot kunnen skiën, oh, dan wil ik zo graag terug gaan naar dat hotelletje. Dat de paasvakantie maar rap komt, want ik krijg skiegoesting van uw foto's. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat heerlijk om op zo'n plek op vakantie te gaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dat klinkt zaaaaaaalig... ik wil ook zo graag terug op skivakantie, maar de twee kindjes zijn nog iets te klein (en geen enkele skiënde grootouder hier dus die kan ik niet overtuigen om ons te vergezellen :))

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Skivakanties met gans de familie én al zijn herinneringen zijn de zaligste !

    BeantwoordenVerwijderen