donderdag 24 maart 2016

een wereld van prinsen en kastelen.

Dat is wat ik dinsdag uit alle macht heb proberen creëren voor mijn meisjes. Een veilige, roze, lieflijke cocon om samen onder te zitten, liefst tot het einde der tijden.
De dvd van prinsessia ging op repeat de dvd-speler in. We brulden mee met studio 100 liedjes. En dat extra lang, tot aan bedtijd.

Mila is een hooggevoelig kind, een kind dat geen weg kan met al die beelden. Een kind dat al helemaal was dichtgeklapt na 13 november en nu geen voet meer in Frankrijk wil zetten. Een kind dat ook bijna 2 weken erg slecht heeft geslapen uit schrik.

De juffen hadden het nieuws van dinsdag bewust niet verteld in de klas, maar we kregen wel een berichtje dat ze op woensdag samen naar karrewiet zouden kijken gezien er kindjes waren die zeker vragen gingen hebben. De juf zei woensdag dat Mila erg onder de indruk was en bang. Gelukkig werd ze gerustgesteld door de juf en stelde ze zo goed als geen vragen meer. Ik vroeg er ook niet meer naar.
Mijn plan was nochtans Mila compleet afschermen, niets zeggen, niets meedelen. Niet dat ik ze 'dom en klein' wil houden in het leven. Maar ze is pas  7. Ze mag leven in een wereld van prinsen en kastelen, dat is haar recht. Een occasionele eenhoorn mag er ook bij, en regenbogen, die ook.

Want 7 jaar, dat is niet klaar om de gruwelijke wereld écht te kennen. Dat is niet groot genoeg om de impact te beseffen.
Maar dat is wel groot genoeg om te beseffen dat de ene groep mensen de andere groep mensen viseert. Dat is beïnvloedbaar genoeg om te denken dat het normaal is dat je elkaar zo behandeld. Dat het ok is om zo met elkaar om te gaan.
Ik wil niet dat mijn meisjes zo denken. Ik wil niet dat ze ineens hun vriendinnetjes met een ander kleurtje anders zouden bekijken want die zijn niet anders.

Ik kan die beelden zelf niet aan, ik kan ze zelf niet vatten. Ik kan niet snappen waarom je zo een gruweldaad ooit een goed idee zou vinden. Ik probeer ze dan ook te negeren, uit zelfbehoud. Ik wil ook niet tegen die beelden kunnen, er kan nooit een gewenning bestaan tegen zo iets.

Dus ik blijf even wonen in die wereld van prinsen en kastelen. Ik ga een rondje eenhoorn rijden en een regenboogijsje eten samen met mijn meisjes. In onze mooiste prinsessenjurken aan. En een tiara op ons hoofd. Wie wil, mag altijd met ons mee.

11 opmerkingen:

  1. Ik ga ook mee!
    Mooi verhaal. Kinderen zouden niet op moeten groeien in een wereld waarin dit soort dingen gebeuren.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ik ook! Ik maak ons bijpassende kleertjes :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ikke graag! Hier ook, ik volg het nieuws online op de voet, maar geen filmpjes of foto's, ik kan dat niet aan. Ik probeer mijn meisjes zoveel als mogelijk ervoor af te schermen, wat kunnen ze ermee? Ik pieker er zelf al genoeg over.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mijn tiara staat al op ! Mijn toverstok in de hand ! Zijn we weg?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ga mee! Met mijn prinsjes dan. Ik wil ze zo lang mogelijk 'onwetend' houden, maar dat kan niet meer zo lang…
    't Is fijn om prinses te zijn!

    BeantwoordenVerwijderen