woensdag 9 maart 2016

Hoe zou het zijn met...

Mijn goede voornemen voor 2016? Los van het feit dan januari en februari werkelijk een schijtmaand van jewelste waren, kon het ook slechter.

Punt 1, mijn reiniging en insmeren van mijn velleke, dat zit wel snor. Ik doe mijn best. Al moet ik eens werk maken van een afspraak bij een dermatoloog!

Punt 2, luisteren naar wat ikzelf wil. Dat is de ene dag al makkelijker dan de andere. Het is hier niet bepaald een topsituatie geweest de laatste 2 maand zoals ik al zei.
Het leven komt met ups en downs. Al mogen de ups nu wel massaal gaan komen.

Ik merk het aan veel situaties en mensen in mijn omgeving. We worden veel te veel en veel te hard geduwd om in de maatschappij mee te kunnen. We hebben eigenlijk geen keuze, we moeten maar volgen. Willen of niet.
U weet dat of uw weet dat niet, maar Liezewiezewoes is eigenlijk in het dagelijkse leven een ambtenaar van de ene of andere soort. Niet direct de meest creatieve job ter wereld. Maar wel een job die ik graag doe. Op het level waar ik zit, that is. Ik doe mijn job graag, ik word niet slecht betaald, heb flexibele uren en als ik de deur toetrek, heb ik geen zorgen. Ik kan in alle rust en flexibiliteit allerlei soorten verlof pakken zonder dat er iemand komt zagen dat ik afwezig zal zijn. Zalig is dat.

Nu staan alle diensten en veel van mijn collega's in rep en roer. Er worden examens uitgeschreven, examens om te bevorderen van niveau waar we in zitten. Hoger niveau, dus meer centen verdienen, maar ook meer verantwoordelijkheid en mensen die bij jou komen klagen.
Ik laat die examens met plezier voorbij gaan. Ik heb niet de minste ambitie om hier chef of dergelijke te worden. Die examens zijn geen kak. Dat is gemakkelijk 1 maand aan een stuk studeren om dan nog te kunnen buizen. Over de manier waarop die examens afgenomen worden, daar wil ik het zelfs niet over hebben. Dat is ambtenarij ten top maar kom. Ik zou ook niet hebben meegedaan als die op een andere manier werden afgenomen.

Een erg fijne collega van me vroeg dan of ik geen spijt ga hebben, binnen 10 jaar. Dat ik niet mee heb gedaan voor die examens. Dat ik niet ga kunnen bevorderen, dat ik niet in die hogere loonschaal ga raken. Nee, ik ga daar geen spijt van hebben. Ik sta volledig achter mijn keuze, dit is wat ik wil. Ik hoef daar geen spijt van te hebben later. Dit is exact wat ik wil op dit moment. En heb ik spijt later? Dan is dat maar zo. Ik probeer te leven volgens het idee dat je geen spijt moet hebben van keuzes die je erg bewust hebt gemaakt. Een keuze kan anders uitdraaien dan je oorspronkelijk dacht, maar daar moet je geen spijt van hebben.

Dit is iets waarin ik kies voor mij. Ik kies ervoor om niet mee te doen, ik kies ervoor om geen maand verlof te nemen voor 1 examen (waar we er minstens 2 tot 4 van moeten afleggen) om dan misschien te buizen én geen verlof over te houden voor de fijne dingen.
Ik kies ervoor om geen chef te worden, want ik wil geen eindverantwoordelijkheid. Ik wil niet dat ze tegen mij komen klagen over problemen. Ik geef dat graag toe. Het interesseert me geen zier. Ik kies bewust voor minder geld verdienen en zo ook minder verantwoordelijkheid. Maar meer rust in mijn hoofd.

Ik zie in mijn omgeving heel veel mensen sneuvelen op dit moment. Stuk voor stuk zeer capabele mensen, die stuk voor stuk te ver zijn gepusht. Mensen die steeds meer en meer moesten kunnen, moesten slikken en verwerken. Gedreven tot hun uiterste. In the end zijn dat ook maar mensen. Die ook maar zoveel aankunnen. Gewone mensen zoals u en ik. Ik kies bewust om dat te vermijden. Het is geen optie voor mij, om te crashen en zo maanden van mijn leven kwijt te zijn aan iets wat ik misschien wel had kunnen vermijden.

Ik ben niet ambitieloos, als dat een woord is. Ik heb de ambitie zoveel als mogelijk uit mijn leven te halen. Maar daar hoort voor mij geen stresserende carrière bij.

Je kan niet alles kiezen in het leven. Geloof me, ik had de laatste maanden nooit zelf gekozen. Maar op mijn beslissing qua werk, mijn keuze voor rust in mijn hoofd op mijn bureau (wat niet wil zeggen dat ik niet hard moet werken!), daar zeg ik volmondig ja tegen. En dat is een goed begin. Ik kies voor mijzelf. En jij?








18 opmerkingen:

  1. Dikke duim omhoog! Ik begrijp je volledig, voor mij is gemoedsrust ook meer waard dan geld of status.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind dat jij een wijze vrouw bent! (En niet in de betekenis van oud en verrimpeld. Neenee. In de betekenis van slimme beslissingen.) Goed bezig! Nu de rest nog :-) Maar ik duim hé, dat weet je!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik word even stil van je tekst. Groot gelijk heb je dat je voor jezelf kiest. Het is 'maar' een job. Vroeger gaf ik zoveel van mezelf op het werk maar sinds er kindjes zijn, kies ik voor thuis. Ik ga nu nog maar halftijds werken. Gisteren kreeg ik de reactie 'ge zijt hier niet veel meer'. Nee, ik ben nu even ergens anders nodig... Dat vonden ze raar. Met een kind van net 2j en eentje van 7m vind ik dat niet zo raar! Onze job geeft ons structuur, zekerheid en voor sommige prestige. Blijkbaar is het raar geworden in onze maatschappij als we daar niet (meer) voor gaan!
    Wikkelgatjes (eenhuisjeopdebuiten.wordpress.com)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Knappe beslissing ! Wijs dat je voor jezelf goed weet wat je wil en jou niet onder druk laat zetten door wat zogezegd "hoort". Een aantal van jouw collega's zullen ongetwijfeld net zo denken als jij maar zullen waarschijnlijk niet durven uitkomen voor hun mening.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooie beslissing. Ik koos er twee jaar geleden voor om 4/5e te gaan werken en meer nachtshiften te gaan doen. Dus ben ik ook veel minder op mijn werk aanwezig, laat ik de drukte en heisa een beetje aan mij voorbijgaan en geniet ik van de momenten dat ik er niet ben.
    Ik doe mijn werk nog steeds graag, misschien wel liever dan vroeger, en dat is waar het om draait!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooi geschreven, Annelies! En je hebt overschot van gelijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Knap dat je die beslissing durft nemen en zo voor jezelf opkomt. Ik probeer ook meer aan mezelf te denken en voor mezelf op te komen. Stap voor stap. Ik hoop dat de komende maanden de mooiste ooit worden voor jou!om het goed te maken 😉

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Knap dat je die beslissing durft nemen en zo voor jezelf opkomt. Ik probeer ook meer aan mezelf te denken en voor mezelf op te komen. Stap voor stap. Ik hoop dat de komende maanden de mooiste ooit worden voor jou!om het goed te maken 😉

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Awel, groot gelijk. En ik voel dat precies zo aan, dat we precies altijd maar meer moeten. Chapeau dat je "gewoon" kiest voor wat jij zelf het beste vindt.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Oh gelukkig zeg!!! Ik dacht al dat ik de enige ter wereld was die er net zo over dacht maar jij slaat de spijker precies op z'n kop. Ik vind dat zo erg dat je tegenwoordig blijkbaar erg raar bent als je zegt dat je tevreden bent met hoe het nu is, dat je echt niet hogerop hoeft, niet meer verantwoordelijkheid en ook niet meer salaris. Men kijkt je aan alsof je lui bent, of dat er minstens ergens een steekje bij je los zit. Super van je dat je daar niet aan mee doet en het ook nog eens hardop zegt. Ik voel me nu in ieder geval een stukje beter. Bedankt!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Helemaal mee eens! Ik werk sinds 2 jaar halftijds (mede door de gezondheidsproblemen van de oudste dochter) en heb het mij nog geen seconde beklaagd! Welbevinden, zowel thuis als op het werk, zijn wat mij betreft veel belangrijker dan er overal als een gestresste kip bij te lopen!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Volledig te begrijpen. Ik ben ook zo'n soort ambtenaar ;) Ik deed wel mee aan die examens. Maar op een heel andere manier. In het midden van mijn moederschapsrust. Met borsten vol pap treinde ik naar Brussel om een examen af te leggen. Ik kon eigenlijk alleen maar aan de baby en pap denken. Zonder voorbereiding van eender wat, ben ik ze daar eens snel gaan vertellen wat ik dacht. En je raadt het nooit. Ik kreeg de functie. Ha. En ik doe dat graag, mensen coachen. Het gevoel dat ik iets meer kan doen met mijn ervaring. En ik mag dat bovendien 4/5de doen. Hoera! Luckie me ;) Maar dat ieder zijn eigen keuze maakt en daar liefst gelukkig van wordt! En dat is wat jij deed! Nice job!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hoera ! Meer van dat !
    Ik wil ook niet meer mee met de huidige ´push over the limit´ maatschappij .
    Eigenlijk heb ik dat nooit gekund , achteraf bekeken . Maar dat werd/wordt vaak enorm scheef bekeken/over geroddeld .
    Nu trek ik mij dat niet meer aan en kijk ik van op een afstandje toe hoe zij net zich verbranden of moet ik zeggen ´opbranden´ ... ;)
    Groetjes , Miek

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Amen to that! Mooi verwoord. En ik vind ook dat iedereen mort afstappen van de idee dat leidinggeven, hoger staan in een hiërarchische trap, het summun is. Er zijn nog zoveel mogelijkheden om interessant, boeiend en zinvol werk te doen. En daarin ambitie te hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Helemaal gelijk! Hier ook ambtenaar in Brussel en onlangs de kans gekregen om te bevorderen in eigen niveau. Deze heb ik wijselijk aan de kant geschoven. Ik ben graag waar ik ben, ik doe graag wat ik doe en heb topcollega's. Extra stress en druk, nee dank je, niet meer voor mij.
    En de scheve blikken en opmerkingen van de niet-zo-top-collega's neem ik er met plezier bij :-)

    BeantwoordenVerwijderen