dinsdag 19 september 2017

Leve de wereld der hypocrisie

Het is niet de eerste keer dat ik hier vertel dat ik soms het absolute s***t krijg van de wereld, van mensen, van alles en iedereen. Al dan niet hormonaal bepaald, ik ben niet altijd grote fan van mensen. Wat lastig is want je komt toch best veel in contact met mensen. Ik ben niet altijd een peopleperson blijkbaar.

Ik krijg het s***t van egoïsme en hypocrisie. Schoon voorbeeld, uit het leven gegrepen:
Ik raap al mijn moed samen, sleur mezelf, 2 kinders en 4 dozen kleren naar een tweedehandsbeurs. Ik verkoop geen brol vind ik zelf. Alles met vlekken gaat sowieso weg, uitgelebberde en gepluisde dingen ook. Niet onbelangrijk: op zo een beurs verkoop ik alles voor 1 à 2 euro. Spotgoeikoop maar hé, mensen zijn daar blij mee. De juffen van de eerste kleuterklas hebben voor geen geld wat treffelijk reservespul voor accidentjes in de klas. Er zijn zelfs wat lieve 'vaste' klanten op zo een beurs die altijd komen kijken wat ik meeheb en kopen. Ik verschiet van niets op zo een beurzen, zelfs mensen die op een euro nog proberen afdingen bestaan. Maar blijkbaar bestaan er ook mensen die voor de beurs eigenlijk opent snel een ronde doen, er hier en daar merkkledij spotten en kopen om die dan te verkopen tegen meer dan het dubbele van wat je zelf vroeg, op diezelfde beurs. Lef had ze wel, een goeie kapper had ik haar beter aangeraden...

Ik krijg ook het s****t van mensen die alleen en vooral hunzelf voorop stellen en enkel iets doen als ze zeker zijn dat er ook een wederdienst tegenover staat.
Mensen die geen rekening houden met anderen, nooit of zelden een helpende hand bieden, maar moord en brand schreeuwen als ze zelf in een situatie zitten waar ze hulp nodig hebben maar niemand staat te springen om hun te helpen. Je oogst wat je zaait denk ik.

Mensen die in je gezicht vriendelijk zijn maar van wie je achteraf ontdekt dat ze een dubbele agenda hebben. Mensen die kwaken en blaten dat het een lieve lust is over eerlijkheid en het belang daarvan in een relatie, maar hun eigen advies niet ter harte nemen. Ik kan er niet tegen. Dat zuipt energie en ik wil die energie liever in andere mensen en dingen investeren. Mensen en dingen die het wel waard zijn.

Een bepaalde mate van hypocrisie hebben we wel allemaal denk ik. Iedereen met een facebookaccount heeft wel een 'vriend' die ze niet durven defrienden voor een bepaalde reden. Wat ook hypocriet is natuurlijk. Maar ik probeer het te vermijden. Ik kan van mijzelf wel zeggen: ik ben wie ik ben, ten alle tijden. Ik ben niet veel anders op mijn blog dan in het echte leven. Ik probeer altijd het beste te doen voor iedereen in mijn omgeving. ik vind het dan ook bijzonder ontnuchterend dat er mensen zijn die die dat niet doen.

Urbanus zat er niet te ver af, de wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij.

maandag 11 september 2017

voor de juffen

Ja, het nieuwe schooljaar begon al, ik weet dat. En nee ik vergat de juffen niet te bedanken eind vorig schooljaar. Ik had gewoon geen knijt goesting in bloggen die periode. Maar ik gooi die naaisels dus vandaag wel nog in de strijd.

Naar goede gewoonte maakte ik strandtassen. Niets zo handig al een gigantische kloefkapper van een strandtas om alles in mee te sleuren wat je nodig hebt voor een ontspannende dag aan de zee. Al is 'ontspannend', 'zee', en 'kinderen' meestal niet zo ontspannend voor de grote mensen die die kinderen moeten meenemen.

Maar grote tassen dus. De juf van Mila heeft zelf 3 koters lopen, een tas kan dus niet groot genoeg zijn!
 

 Jep, alweer een Lena uit 'Mijn tas', gewoon, omdat dat een praktisch model is en omdat dat patroon al getekend was.
 En Omdat het een handig model is met veel zakjes.
 
De buitenstof kocht ik in Ikea, de binnenstof is een lap die al lang in mijn kast lag maar ideaal leek als voering.
 
De juf van Nena is nog even kinderloos maar is van het type dat zo enthousiast voor de kleine kuikens in haar klas zorgt, dat ze de tas wel zou kunnen gebruiken om alle materiaal dat ze meesleurt naar haar klasje daar in kwijt zou kunnen.
 

 Zelfde model, andere stof. Juf Lien is wat van het retro type en zo kleine bloemetjes zag ik al vaker bij haar. De lap kocht ik ook bij Ikea. Ik vind die stof ideaal voor tassen, stevig maar niet te stijf.
 Ik voerde met gewoon lichtgroen, ook een restje uit de voorraad. De buitenstof was al druk genoeg vond ik.

Het model met teveel allures en het model met street cred, schattige street cred wel.

woensdag 6 september 2017

restjes

Zo heel af en toe heb ik eens, in een vlaag van zinsverbijstering, goesting om mijn stoffenkast uit te mesten. Nu kan ik zeggen, ik heb geen tekort aan stof, maar ik heb geen kilometers aan voorraad liggen. Maar ik heb wel een zak met restjes, te groot voor de restjeszak dat ik al eens doneer aan de school, maar te klein om nog iets voor de meisjes uit te halen. Of ze hebben er al kledij uit gekregen en ik ben het wat beu gezien.

Enter: naaien voor geen idee wie of wat maar toch naaien!

Ik knipte enkele Oliverbroekjes die ik onder andere al cadeau gaf aan mijn collega en haar baby. En ik knipte ook enkele Grace jurkjes. Die nog geen baby in gedachten hebben maar ik kan maar wat reserve opbouwen zeker?

Geef toe, schattig is het zeker!

 

 

Ik had toevallig nog 5 kamsnaps in hetzelfde oranje als de oortjes van de herten liggen.
 
Er ligt nog 1 jurkje geknipt klaar, daarna moet ik me eens focussen op mijn Flo-jurk die ontmanteld wegens-op-niets-trekken onder mijn strijkplank gesmeten ligt...