dinsdag 19 september 2017

Leve de wereld der hypocrisie

Het is niet de eerste keer dat ik hier vertel dat ik soms het absolute s***t krijg van de wereld, van mensen, van alles en iedereen. Al dan niet hormonaal bepaald, ik ben niet altijd grote fan van mensen. Wat lastig is want je komt toch best veel in contact met mensen. Ik ben niet altijd een peopleperson blijkbaar.

Ik krijg het s***t van egoïsme en hypocrisie. Schoon voorbeeld, uit het leven gegrepen:
Ik raap al mijn moed samen, sleur mezelf, 2 kinders en 4 dozen kleren naar een tweedehandsbeurs. Ik verkoop geen brol vind ik zelf. Alles met vlekken gaat sowieso weg, uitgelebberde en gepluisde dingen ook. Niet onbelangrijk: op zo een beurs verkoop ik alles voor 1 à 2 euro. Spotgoeikoop maar hé, mensen zijn daar blij mee. De juffen van de eerste kleuterklas hebben voor geen geld wat treffelijk reservespul voor accidentjes in de klas. Er zijn zelfs wat lieve 'vaste' klanten op zo een beurs die altijd komen kijken wat ik meeheb en kopen. Ik verschiet van niets op zo een beurzen, zelfs mensen die op een euro nog proberen afdingen bestaan. Maar blijkbaar bestaan er ook mensen die voor de beurs eigenlijk opent snel een ronde doen, er hier en daar merkkledij spotten en kopen om die dan te verkopen tegen meer dan het dubbele van wat je zelf vroeg, op diezelfde beurs. Lef had ze wel, een goeie kapper had ik haar beter aangeraden...

Ik krijg ook het s****t van mensen die alleen en vooral hunzelf voorop stellen en enkel iets doen als ze zeker zijn dat er ook een wederdienst tegenover staat.
Mensen die geen rekening houden met anderen, nooit of zelden een helpende hand bieden, maar moord en brand schreeuwen als ze zelf in een situatie zitten waar ze hulp nodig hebben maar niemand staat te springen om hun te helpen. Je oogst wat je zaait denk ik.

Mensen die in je gezicht vriendelijk zijn maar van wie je achteraf ontdekt dat ze een dubbele agenda hebben. Mensen die kwaken en blaten dat het een lieve lust is over eerlijkheid en het belang daarvan in een relatie, maar hun eigen advies niet ter harte nemen. Ik kan er niet tegen. Dat zuipt energie en ik wil die energie liever in andere mensen en dingen investeren. Mensen en dingen die het wel waard zijn.

Een bepaalde mate van hypocrisie hebben we wel allemaal denk ik. Iedereen met een facebookaccount heeft wel een 'vriend' die ze niet durven defrienden voor een bepaalde reden. Wat ook hypocriet is natuurlijk. Maar ik probeer het te vermijden. Ik kan van mijzelf wel zeggen: ik ben wie ik ben, ten alle tijden. Ik ben niet veel anders op mijn blog dan in het echte leven. Ik probeer altijd het beste te doen voor iedereen in mijn omgeving. ik vind het dan ook bijzonder ontnuchterend dat er mensen zijn die die dat niet doen.

Urbanus zat er niet te ver af, de wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij.

2 opmerkingen:

  1. pfff het was een bhei dag duidelijk.
    Ik ben direct en zeg op een beleefde manier weliswaar wat ik denk. Vind ik je niet leuk dan zeggen we enkel goeiedag, vind ik je wel leuk, dan zit je in mijn hart.
    Ik probeer zo een mensen die jij beschrijft te vermijden ...het leven is al zo kort.

    BeantwoordenVerwijderen