maandag 23 januari 2017

music was my first love, part 2

Een goed jaar geleden postte ik een muzikale tijdslijn van mijn leven. Of toch de grove samenvatting daarvan. Ik had wel zin om dat nog eens te doen. Een lijstje muziek met mijn favorieten uit 2016.
De liedjes zijn niet persé uitgebracht in 2016 maar hebben een rol gespeeld in mijn voorbije jaar. Gewoon als vrolijk melodietje, als soundtrack om op iets te meppen of een fijne herinnering.

Liedjes halen vaak mijn selectie door hun tekst, zoals de opener van mijn lijstje nu.
Voor vriendinnen die er altijd zijn, darling I hope that you'lle be here when I need you the most. Hoeraatjes voor vriendinnen dus!



Het voorbije jaar hervond ik ook mijn liefde voor Britpop, meer bepaald mijn liefde voor Oasis. Geen idee waar die de voorbije jaren verstopt zat maar ze is dus terug and back to stay. Ik ben nog steeds een beetje kwaad op cafémaat Derrek, die belachelijk te laat was om in 2009 met de vriendengroep naar Werchter te vertrekken waardoor ik het optreden van Oasis heb gemist. In augustus 2009 zijn ze dan uiteindelijk gesplit. Grootste zonde, dat ik ze nog nooit live zag. Vandaar 1 van mijn favo Oasis-songs die ik compleet vergat maar opnieuw vond in 2016.

 
 
Geen muzikaal 2016 zonder Bazart. Grote fan, vanaf de eerste single die ze uitbrachten. Ik zag ze op Pukkelpop en ik vond het verpletterend, wat een nieuwe en kleine band teweeg kan brengen. Niet de beste video maar wel zowat de enige van Lux. Mijn bazart-topper.
 
 

 
 

Op een zappende-tv-avond kwam ik op VTM terecht, bij Liefde voor Muziek. Ik kijk niet vaak gewoon tv dus had ik geen idee wat het precies was. Had ik het geweten had ik zeker meer afleveringen gezien. Dit was 1 van de laatste afleveringen en Eva De Roovere speelde iets van dat manneke waar ik de naam constant van vergeet maar lijkt op Justin Bieber. Prachtige remake van een nummer die anders mijn aandacht niet zou trekken. Of hoe een goede zangeres van niets toch iets kan maken.



Voor de dagen dat ik eens echt goesting had foert te zeggen, dat alles en iedereen op mijn zenuwen werkt, dat ik een no-bullshit-zone op mijneigen ben, dat je me beter gerust laat tenzij je een actieve doodswens hebt. Voor zo dagen is er godzijdank Limp bizkit.


Nog een ode aan de mensen die je bijstaan no matter what. When food is gone you are my daily meal. Of hoe schoon is dat eigenlijk?



De eerste keer dat ik Trixie Whitley life bezig zag einde 2016. Ik geef toe dat ik geen enkele volledige cd van haar heb maar wel enkele losse nummers in mijn iTunes. Het optreden was dan ook een beetje afwachten wat ik er zou van vinden. Maar het was geweldig. Die stem en haar persoonlijkheid samen met de prachtige jazzy invloeden zijn meer dan genoeg om een topoptreden af te leveren. Een aanrader.



Iets om instant vrolijk van te worden, iets om je tofste zwierrok uit de kast te halen samen met wat dancing shoes en de hele nacht door te gaan. Parov Stelar is de max zeg ik je.


Britpop en Dandy-gehalte, match made in heaven voor mij. Smijt daar wat ruwe looks van Alex Turner en Miles Kane bij en ik val in katzwijm. 1 van de beste dagen van 2016 was mijn dag Pukkelpop met Eva. Een topdag met een topwijf. Meer vraag ik niet.



Last but not least, 2 nummertjes omdat ik niet kan kiezen en ik nog steeds queen of this blog ben en dus kies wat ik hier doe.
Sinds haar eerste full cd ben ik fan van Lady Linn. Op en top van Belgische makelij. Die eerste cd kocht ik de week dat ik het huis uit trok op mijn 22e. Piepjong, de weg nog zoekend, was dat de soundtrack van mijn leven toen. Die cd speelde ik bijna kapot, het doosje hangt nog maar nauwelijks aan elkaar en ik kan elk nummer meezingen. Bij elke cd die Lady Linn uitbrengt groeit de liefde voor haar stemgeluid en muziekstijl. Voor mij zowat de beste zangeres die ons land rijk is. Al bekijken veel mensen me wat raar als ik dat zeg. 'Onwetenden!' zeg ik dan!




Ik ben ook wel benieuwd naar jullie toppers van 2016! Kom, entertain me wat met jullie muzieksmaak en verhalen!

vrijdag 20 januari 2017

living on the edge, part zevenduusd

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar ik heb een ochtendhumeur en geen kleintje. Ik vind het hell on earth als er iemand tegen mij babbelt het eerste half uur dat ik wakker ben.
Ik ben er dan ook niet kwaad om dat ik in de week vroeg begin te werken. Dat is voor mijn eigen gemak, al ben ik ook geen morning person.
'Vroeger', een paar jaar terug, met slechts 1 kind en nog een twenty-something huid, kon ik zeggen dat ik meestal tussen 7u en 7u10 begon te werken.

Zeer concreet was dat: wekker om 6u, gekleed en alles op mijn gezicht gewreven tegen 6u20, boekentas van Mila maken, mijn eigen eten (ontbijt en lunch) bijeen pakken en vertrekken richting Gent om 6u40. Douchen zo 's morgens vroeg, daar doe ik niet aan mee. Ik doe dat 's avonds. Dat haar jong, dat duurt een eeuwigheid voor dat droog is anders. En dan zie ik er nog uit als een vogelnest in opbouw.

Om comfortabel te kunnen rijden en er niet belachelijk lang over te doen door de drukte moet ik eigenlijk ten laatste om 6u50 in mijn auto zitten. Wat vroeger dus makkelijk lukte.

Tegenwoordig haal ik 7u nooit meer, 7u15 is al vroeg om te arriveren in Gent.  De komst van Nena heeft daar zeker iets mee te maken want nu zijn dat 2 boekentasjes maken. Maar ook het uitgebreidere werk dat ik 's morgens heb om er enigszins toonbaar uit te zien.
Ik haalde het ooit eens in mijn hoofd om in de winterperiode gewoon wat mascara aan te doen en misschien ergens een verloren gelopen likje blush. Ik werd net niet naar het UZ gesleept. Werkelijke elke collega die ik tegenkwam die dag vroeg of ik me niet zo goed voelde. Om dus te illustreren, ik ben bleek in de winter en ik heb wallen.

Mijn make-up ritueel ga ik hier niet volledig uit de doeken doen maar ik slaag erin om dat mooi binnen de 12 minuten af te handelen (en ja ik heb dat eens getimed).Voor dagcrème, primer, conceiler, poeder, oogschadus, blush en mascara. Niet slecht qua timing denk ik. Ik doe dat dan ook al lang en zo goed als dagelijks. Routine dus.

Dolletjes dus zo race tegen de klok 's morgens, als je het ineens in je hoofd haalt dat het wel eens tof zou zijn iets te veranderen aan die routine en gewoon zomaar out of the blue gaat beginnen experimenteren met een liquid eyeliner nadat je dat al zeker 3 jaar niet meer hebt gebruikt...



maandag 16 januari 2017

beestjesparade

Vraagt u zich af of ik hier nog wel een relatie heb met mijn naaimachine? Ik vraag mij dat soms ook af jong, geen nood.
Het hele creatieve gebeuren stond allemaal even op een laag pitje geef ik toe. Niet dat ik niets maakte de laatste weken. Mila kreeg een nieuwe pyjama, ik maakte de jas van Bloggers for Life, er werden wel wat jurken gemaakt.
Alleen dat fotograferen eh. Jongens toch wat een miserie vind ik dat eigenlijk!?

Het pionierschap in keuze van stof, het aanpassen of zelf tekenen van patronen of ingenieuze extra's zal ik ook nooit hebben. Dus geef ik toe dat ik het me ook een beetje ontzag, om foto's te nemen van jurk nummer duizend. Of pyjama zeventienhonderd.
Ik breidde ook al enkele sjaals, die ik vervolgens allemaal vrolijk cadeau gaf. Maar ook daar dacht ik, ik kan toch geen sjaals blijven posten...

Maar omdat dat hier eigenlijk van start ging als een naaiblog en ik ergens rond september een jurk maakte voor Nena en daar ook nog eens foto's van nam (maar vervolgens vergat te bewerken en daar nu hoegenaamd geen goesting in heb), kan ik toch nog eens een genaaid stuk presenteren zeg! Kom dat tegen!

 
Moody as hell kan dat kind zijn.
 
Gelukkig pastte madam haar dikke kleutervoet-met-hoge-wreef in die poezenschoenen. Ik wil niet weten welk oscarwaardig drama het had geweest bij Raaf en Vos hadden deze schoenen niet gepast...
 
De 'Ik-kan-echt-wel-poseren-als-ik-mijn-best-doe'-pose
 
 
 
Ik denk dat ik de stof van de jurk ooit nog kocht bij de uitverkoop van Liesellove. Ik nam gewoon een basis Tinnyjurk met een mouwtje, zonder veel frutsels. De rok werd gewoon gerimpeld volgens de hoeveelheid stof die ik had.
En het kind was nog es in't nieuw gestoken. 

woensdag 11 januari 2017

2017

Als eerste wens ik jullie allemaal een topper van een jaar toe! Met alles wat je maar wil. Groots of klein, glitterend of basic, uitbundig of strak. En een goede gezondheid. Want dat blijf ik toch wel belangrijk vinden.

Goede voornemens, daar doe ik eigenlijk niet aan mee. Dat hou ik nooit vol. Maar om toch iets te zeggen, ga ik me voornemen om sommige dingen toch op hetzelfde elan verder te zetten als in 2016.
Met als grote punt daarin mijn leven leiden zoals ik het wil. Mijn eigen keuzes maken. Dat begon in 2016 al voornamelijk door eindelijk de knoop daar te hakken en toch te gaan voor die al lang gewilde tattoo. Een beslissing waar ik na bijna een jaar nog steeds achter sta (gelukkig), nog geen seconde spijt van heb gehad en ze dan ook als beste beslissing van 2016 noem.

Sommige weten het, anderen voelen het, of je valt volledig uit de lucht, dat kan ook. Maar ik had geen topjaar 2016. Ik was oprecht blij dat het gedaan was. Dat ik vers kon starten. Al is het gevoel van in een diep gat kruipen, pas volgend jaar wakker worden en wegrijden op mijn rosé gouden eenhoorn er nog wel.
2016, een jaar om snel te vergeten maar ook een jaar om toch dingen te koesteren en gelukkig aan terug te denken. Zoals mijn vogeltje op mijn pols. Of ontdekken dat de vriendinnen die je hebt je onvoorwaardelijks steunen, gelijk welk uur van de dag. dat ze een steun en toeverlaat zijn in goede en slechte tijden.
Ook nieuwe vrienden maken en voelen dat de band direct goed zit én diep gaat. En denken: damn, waarom leerde ik jou geen 10 jaar vroeger kennen!

En dus leren dat hoe kak het leven ook kan zijn, er altijd wel iets is om je aan op te trekken. Dat er altijd lichtpuntjes zijn.
En dan een mooi kaartje krijgen uit deze hoek, die dat allemaal mooi kan samenvatten. En daar gelukkig over zijn.

Wie weet wordt 2017 wel sky-rocket-high, een aaneenschakeling van hoogtepunten. Laat ons dat eens uitzoeken.