vrijdag 16 november 2018

start

Een nieuw leven jong, dat klinkt simpel. Dat is het niet, believe me. Dat is vallen en opstaan, en nog wat meer vallen, en hopen dat ge weer recht recht gekrabbeld zijt voor ge nog es tegen de grond smakt.

Het is veel geregel en veel organiseren. Het is veel vragen stellen en veel zaken blijkbaar vergeten. Het is niet goed weten wat ge dan moet aanvangen met fiscaal co-ouderschap, laat staan dat ge weet wat ge daarvoor in orde moet brengen. Dat is denken aan contracten van Electrabel, Telenet, Farys en weet ik nog veel wat nog.

Het is tellen en nadenken en nog wat tellen. Want wat betalen we nu ook alweer maandelijks aan vaste kosten? En wat mag ik niet vergeten bij te rekenen? Eten, dat is geen overbodige luxe zeker?
Schoenen wel blijkbaar. Zonde. Of toch de soort schoenen die ik graag kocht. En veel kocht.

Maar ik overdacht deze stappen wel allemaal duizenden keren. Ik telde vaak eens uit hoever ik met mijn loon alleen zou komen. Ik rekende uit wat ik dan op kant moet zetten voor jaarlijks terugkomende kosten zoals verzekeringen. Ik spring hier niet zomaar geheel blind in dat avontuur dus. Het gaat aanpassen zijn, ik weet dat wel. Maar het komt wel goed, dat aanpassen. Ik kan dat wel.

En ik krijg van mijn vrienden dus veel steun. Dat maakt ook heel veel. Nu enkel nog mijn ouders overtuigen dat ik me ├ęcht niet ga gedragen als een compleet losgeslagen idioot met een nieuwbakken coca├»neverslaving. Dat ze er maar gaan op moeten vertrouwen dat ik niet compleet zot ben.Tips iemand?

woensdag 7 november 2018

hello, denk ik

Dat het bijna een jaar geleden is dat ik een blogpost schreef. Het ontbrak me niet direct aan goesting of onderwerpen, eerder aan de moed om er aan te beginnen ofzo.
Het is hier geen geheim dat ik me al een jaar of 2-3 niet op-en-top voelde. Niet dat het zo rotslecht met me ging, maar er waren vrolijkere en gelukkigere jaren. Dat zeker. Maar die niet-zo-fijne-jaren, die kabbelden rustig verder. En ik werd daar rusteloos van. En moe.

Gelukkig had ik in de maanden dat ik steeds minder mezelf was, wel de steun van vrienden en vriendinnen. Mijn stevige basis, stuk voor stuk mijn rotsen in de branding. Mensen die me ook durfden zeggen dat ik steeds minder mezelf was. Ik ben hun daar dankbaar voor. Voor mij zijn het niet 'alleen maar' vrienden en vriendinnen. Ze hebben oprecht het beste met mij voor. Ze zien mij graag, onvoorwaardelijk. Ze zijn voor mij de chocoladeschilfers op de slagroom op die warme chocomelk. Die extra portie mozarella op mijn 4 stagioni. De verse zalm of tonijn van mijn sashimi. Ze zijn belangrijk. Onmisbaar.

Maar nu, nu geraak ik er wel. Met vallen en opstaan en met een serieus nieuw begin. En de steun van mijn vrienden. Na lang wikken en wegen werd er thuis besloten dat het na een relatie van 17 jaar het moment er is om elk onze eigen weg te gaan. Er zijn hele mooie jaren geweest die ik zeker koester. Onvergetelijke momenten en 2 mooie dochters. Maar op is op. Dus vanaf nu ga ik op weg naar mijn nieuwe leven, een nieuw begin. Hopelijk volgen jullie nog wat mee met mij.