vrijdag 7 december 2018

music was my first love, part 3

Ergens voelde ik de breuk waarschijnlijk wel aankomen. Ik ging in 2018 dan ook naar veel optredens. Een luxe die ik me nog zeer makkelijk kon permitteren maar die ik wat meer zal moeten budgetteren vanaf 2019. Gelukkig is er zoiets als ticketswap.

Mijn muziekjaar in harde cijfers en feiten, in 2018 zal ik:
  •  32 verschillende bands aan het werk gezien hebben
  • Ik zag 5 bands 2 keer, namelijk Editors, The Offspring, Noel Gallaghers high flying birds, Oscar and the wolf en Lady Linn and het magnificent Bigband
  • Ik gaf 736.5 euro uit enkel aan toegangskaartjes. De bijhorende drankbonnetjes durf ik niet eens schatten. Laat ons zeggen: veel.
  • ik mocht 1 keertje gratis gaan toen ik een ticket won voor de Showcase van Editors via Studio Brussel. Dat was trouwens 1 van de beste optredens die ik zag dit jaar en kan je integraal zien via deze link.
  • Ik ging naar 4 festivals: 3 dagen Pinkpop, 1 dag Rock Zottegem, 1 dag Gent Jazz en 1 dag Rock Werchter
  • Ik was het meest verliefd op Alex Turner van de Arctic Monkeys, al kampt het serieus met Tom Smith van Editors.
Ik lieg het niet dus, music was my first love and it will be my last.  Ik neem jullie nog eventjes mee langsheen mijn muzikaal 2018 en enkele hoogtepuntjes.

In maart zag ik The Killers in het Sportpaleis. Lang naar uitgekeken maar toch niet helemaal de verwachtingen ingelost. De show begon maar matig van sfeer. Al maakt de indrukwekkende stem van Brandon Flowers het wel een beetje goed.



Half april zat ik opnieuw in het Sportpaleis, deze keer voor Arcade Fire. Het optreden waar ik letterlijk het meest naar heb uitgekeken dit jaar. Inclusief aftelkalender. Staat in mijn top 3 van beste optredens aller tijden. De sfeer en ambiance, de performance, alles was af. Van de eerste tot de laatste minuut. Zo enorm hard van genoten.



Juni was Pinkpoptijd. Voor het eerst in 10 jaar stond ik nog eens voor 3 dagen op een festivalterrein. Hoogtepuntjes genoeg dus. ik haal er even uit elke dag eentje.
Dag 1 was voor mij de mindere van de 3 met als headliner Pearl Jam. Niet slecht, maar geen giga grote fan van den Eddy.

Ik zag er voor de eerste keer BlØf life spelen. Nu vooral bekend door  Zoutelande. Ik scoor hier hipsterpunten want ik kende ze al veel langer. 




Dag 2 was een topdag. Noel Gallaghers High Flying Birds, Foo Figters en ook Parov Stelar. Mijn gat er af gedanst met die laatste!


Dag 3 sloot af met Bruno Mars. Ik beken, ik wou die wel eens zien want ik verwachtte veel show en dansplaatjes. Het is een performer in hart en nieren, dat zeker. Maar deftif live zingen, vermoedelijk is dat niet zijn grootste talent. Het was vooral een grootse-Amerikaansachtige show met veel visuals en schoon volk op dat podium. Maar onderhoudend, dat wel.


Rock Zottegem was het volgende op het lijstje. Typerend daar is het overvloedige gezelschap van fijne vriendjes en evenveel pintjes. De punker in mijzelf kwam boven tijdens The Offspring. Nostalgie ten top was het. Gewoon volledig gaan. Fuck Authority.


Begin juli stond Ed Sheeran ook op de wei van Werchter. Een top zanger en vast 1 van de beste songwriters van zijn generatie. Maar laat ons stellen dat de main van Werchter net iets te groot is om 1 man en 1 gitaar op te stellen. Zet dit optreden in een zaal en het is duizenden keren beter dan het nu openlucht was. Desondanks wel blij dat ik hem zag. Al zou ik voor hem enkel optredens in een zaal of een tent aanraden.


Ik ging ook voor de eerste keer naar Gent Jazz. Hoe ouder ik word, hoe meer ik jazz echt apprecieer en opzet. Ik heb de volledige vinylcollectie van mijn vake thuis staan. Regelmatig zet ik een plaatje op en leer zo ook nieuwe dingen kennen. Deze dag koos ik uit omdat Lady Linn kwam spelen met een Bigband. Maar ook Tom Jones stond er die avond. De man kan het nog steeds. Een stem als een klok en nog steeds een ladykiller vermoed ik. En bij de volgende plaat denken we allemaal spontaan aan Carlton uit The fresh prince of Bel-air en doen een dansje.


Enkele dagen Na Gent Jazz stond een dagje Werchter op het programma, samen met deze fijne madam. Ik liet me onderdompelen door de heerlijke vibe van Eels, Novastar, ontdekte dat ik écht geen fan ben van Nick Cave en stond te kwijlen op Alex Turner. Ik kon hier niet 1 plaatje kiezen dus happy hour for all!



Dan was het eventjes stil op muziekvlak. Pas eind oktober begaf ik me nog eens naar het Sportpaleis voor Oscar and the wolf. Topshow, zoals we gewend zijn van Max.


In november kwam de nieuwe plaat van Lady Linn uit. Een plaat opgenomen met een bigband, voor extra jazzy sfeer en gezelligheid. Ik blijf het 1 van de beste zangeressen van ons land vinden. Jammer genoeg niet altijd evenveel geapprecieerd op radiozenders. Maar een topper, dat zeker.


Ik sloot mijn muzikaal jaar, onder voorbehoud, af met Arsenal in de Depart in Kortrijk. Kleine zaal, geweldige band, zalige vibe, fijne mensen om het mee te beleven. Een topavondje. Dat het een topband is om live mee te maken.


Benieuwd wat 2019 me allemaal zal brengen. Alvast zeker een optreden van Fleetwood Mac. Daar kan ik al naar aftellen!

1 opmerking: