vrijdag 1 maart 2019

loslaten

Het leven is, als je het allemaal wat simplistisch bekijkt, een aaneenschakeling van loslaten. Je laat je moeder los om geboren te worden. Je laat de tafel los om te leren stappen. Je laat de hand van je ouders los om de wijde wereld in te trekken. Je laat je eigen kinderen los zodat die zelfstandig  worden. We laten ook relaties los, omdat ze ons beklemmen. Omdat ze simpelweg niet goed zijn voor ons.

In het hele break-up gedoe vind ik dat nu het enige moeilijke. De dingen loslaten. Niet de relatie op zich want ik weet dat die me niet gelukkig maakte. Maar het nu al loslaten van die kinderen. Geen vat hebben op de helft van hun leven. Loslaten dat ze bij papa andere dingen mogen dan bij mij. Dat is geen evidentie. Zeker niet omdat ik hun hele leven al voor alles heb ingestaan. En dat valt nu voor de helft weg. Een soort van lege-nest-syndroom voor de nest leeg is.

Ik voel het wel beteren, week na week. Ik mis uiteraard mijn kleintjes als ze er niet zijn, maar ik kan mijn kinderloze week wel opvullen met genieten van dingen die anders niet gaan. En ik kan genieten van dat opgeruimde huis waardoor het niet zo erg is dat in dat huis de week nadien een speelgoedbom ontplofte. En zo zit ik voor op het schema van leren loslaten wat de kinderen betreft.

Het loslaten van de oude relatie bracht wel teweeg dat ik plek en ruimte maakte voor nieuwe ervaringen, nieuwe mensen. En een nieuwe Liefde. met een grote L. En daar ga ik me nu wat in wentelen. Ik mag dat want ik verdien dat.

2 opmerkingen:

  1. je verdient die grote L.
    Dat is zeker.
    En dikke knuffel voor jou telkens als het loslaten moeilijk gaat.
    x

    BeantwoordenVerwijderen