vrijdag 7 december 2018

music was my first love, part 3

Ergens voelde ik de breuk waarschijnlijk wel aankomen. Ik ging in 2018 dan ook naar veel optredens. Een luxe die ik me nog zeer makkelijk kon permitteren maar die ik wat meer zal moeten budgetteren vanaf 2019. Gelukkig is er zoiets als ticketswap.

Mijn muziekjaar in harde cijfers en feiten, in 2018 zal ik:
  •  32 verschillende bands aan het werk gezien hebben
  • Ik zag 5 bands 2 keer, namelijk Editors, The Offspring, Noel Gallaghers high flying birds, Oscar and the wolf en Lady Linn and het magnificent Bigband
  • Ik gaf 736.5 euro uit enkel aan toegangskaartjes. De bijhorende drankbonnetjes durf ik niet eens schatten. Laat ons zeggen: veel.
  • ik mocht 1 keertje gratis gaan toen ik een ticket won voor de Showcase van Editors via Studio Brussel. Dat was trouwens 1 van de beste optredens die ik zag dit jaar en kan je integraal zien via deze link.
  • Ik ging naar 4 festivals: 3 dagen Pinkpop, 1 dag Rock Zottegem, 1 dag Gent Jazz en 1 dag Rock Werchter
  • Ik was het meest verliefd op Alex Turner van de Arctic Monkeys, al kampt het serieus met Tom Smith van Editors.
Ik lieg het niet dus, music was my first love and it will be my last.  Ik neem jullie nog eventjes mee langsheen mijn muzikaal 2018 en enkele hoogtepuntjes.

In maart zag ik The Killers in het Sportpaleis. Lang naar uitgekeken maar toch niet helemaal de verwachtingen ingelost. De show begon maar matig van sfeer. Al maakt de indrukwekkende stem van Brandon Flowers het wel een beetje goed.



Half april zat ik opnieuw in het Sportpaleis, deze keer voor Arcade Fire. Het optreden waar ik letterlijk het meest naar heb uitgekeken dit jaar. Inclusief aftelkalender. Staat in mijn top 3 van beste optredens aller tijden. De sfeer en ambiance, de performance, alles was af. Van de eerste tot de laatste minuut. Zo enorm hard van genoten.



Juni was Pinkpoptijd. Voor het eerst in 10 jaar stond ik nog eens voor 3 dagen op een festivalterrein. Hoogtepuntjes genoeg dus. ik haal er even uit elke dag eentje.
Dag 1 was voor mij de mindere van de 3 met als headliner Pearl Jam. Niet slecht, maar geen giga grote fan van den Eddy.

Ik zag er voor de eerste keer BlØf life spelen. Nu vooral bekend door  Zoutelande. Ik scoor hier hipsterpunten want ik kende ze al veel langer. 




Dag 2 was een topdag. Noel Gallaghers High Flying Birds, Foo Figters en ook Parov Stelar. Mijn gat er af gedanst met die laatste!


Dag 3 sloot af met Bruno Mars. Ik beken, ik wou die wel eens zien want ik verwachtte veel show en dansplaatjes. Het is een performer in hart en nieren, dat zeker. Maar deftif live zingen, vermoedelijk is dat niet zijn grootste talent. Het was vooral een grootse-Amerikaansachtige show met veel visuals en schoon volk op dat podium. Maar onderhoudend, dat wel.


Rock Zottegem was het volgende op het lijstje. Typerend daar is het overvloedige gezelschap van fijne vriendjes en evenveel pintjes. De punker in mijzelf kwam boven tijdens The Offspring. Nostalgie ten top was het. Gewoon volledig gaan. Fuck Authority.


Begin juli stond Ed Sheeran ook op de wei van Werchter. Een top zanger en vast 1 van de beste songwriters van zijn generatie. Maar laat ons stellen dat de main van Werchter net iets te groot is om 1 man en 1 gitaar op te stellen. Zet dit optreden in een zaal en het is duizenden keren beter dan het nu openlucht was. Desondanks wel blij dat ik hem zag. Al zou ik voor hem enkel optredens in een zaal of een tent aanraden.


Ik ging ook voor de eerste keer naar Gent Jazz. Hoe ouder ik word, hoe meer ik jazz echt apprecieer en opzet. Ik heb de volledige vinylcollectie van mijn vake thuis staan. Regelmatig zet ik een plaatje op en leer zo ook nieuwe dingen kennen. Deze dag koos ik uit omdat Lady Linn kwam spelen met een Bigband. Maar ook Tom Jones stond er die avond. De man kan het nog steeds. Een stem als een klok en nog steeds een ladykiller vermoed ik. En bij de volgende plaat denken we allemaal spontaan aan Carlton uit The fresh prince of Bel-air en doen een dansje.


Enkele dagen Na Gent Jazz stond een dagje Werchter op het programma, samen met deze fijne madam. Ik liet me onderdompelen door de heerlijke vibe van Eels, Novastar, ontdekte dat ik écht geen fan ben van Nick Cave en stond te kwijlen op Alex Turner. Ik kon hier niet 1 plaatje kiezen dus happy hour for all!



Dan was het eventjes stil op muziekvlak. Pas eind oktober begaf ik me nog eens naar het Sportpaleis voor Oscar and the wolf. Topshow, zoals we gewend zijn van Max.


In november kwam de nieuwe plaat van Lady Linn uit. Een plaat opgenomen met een bigband, voor extra jazzy sfeer en gezelligheid. Ik blijf het 1 van de beste zangeressen van ons land vinden. Jammer genoeg niet altijd evenveel geapprecieerd op radiozenders. Maar een topper, dat zeker.


Ik sloot mijn muzikaal jaar, onder voorbehoud, af met Arsenal in de Depart in Kortrijk. Kleine zaal, geweldige band, zalige vibe, fijne mensen om het mee te beleven. Een topavondje. Dat het een topband is om live mee te maken.


Benieuwd wat 2019 me allemaal zal brengen. Alvast zeker een optreden van Fleetwood Mac. Daar kan ik al naar aftellen!

vrijdag 16 november 2018

start

Een nieuw leven jong, dat klinkt simpel. Dat is het niet, believe me. Dat is vallen en opstaan, en nog wat meer vallen, en hopen dat ge weer recht recht gekrabbeld zijt voor ge nog es tegen de grond smakt.

Het is veel geregel en veel organiseren. Het is veel vragen stellen en veel zaken blijkbaar vergeten. Het is niet goed weten wat ge dan moet aanvangen met fiscaal co-ouderschap, laat staan dat ge weet wat ge daarvoor in orde moet brengen. Dat is denken aan contracten van Electrabel, Telenet, Farys en weet ik nog veel wat nog.

Het is tellen en nadenken en nog wat tellen. Want wat betalen we nu ook alweer maandelijks aan vaste kosten? En wat mag ik niet vergeten bij te rekenen? Eten, dat is geen overbodige luxe zeker?
Schoenen wel blijkbaar. Zonde. Of toch de soort schoenen die ik graag kocht. En veel kocht.

Maar ik overdacht deze stappen wel allemaal duizenden keren. Ik telde vaak eens uit hoever ik met mijn loon alleen zou komen. Ik rekende uit wat ik dan op kant moet zetten voor jaarlijks terugkomende kosten zoals verzekeringen. Ik spring hier niet zomaar geheel blind in dat avontuur dus. Het gaat aanpassen zijn, ik weet dat wel. Maar het komt wel goed, dat aanpassen. Ik kan dat wel.

En ik krijg van mijn vrienden dus veel steun. Dat maakt ook heel veel. Nu enkel nog mijn ouders overtuigen dat ik me écht niet ga gedragen als een compleet losgeslagen idioot met een nieuwbakken cocaïneverslaving. Dat ze er maar gaan op moeten vertrouwen dat ik niet compleet zot ben.Tips iemand?

woensdag 7 november 2018

hello, denk ik

Dat het bijna een jaar geleden is dat ik een blogpost schreef. Het ontbrak me niet direct aan goesting of onderwerpen, eerder aan de moed om er aan te beginnen ofzo.
Het is hier geen geheim dat ik me al een jaar of 2-3 niet op-en-top voelde. Niet dat het zo rotslecht met me ging, maar er waren vrolijkere en gelukkigere jaren. Dat zeker. Maar die niet-zo-fijne-jaren, die kabbelden rustig verder. En ik werd daar rusteloos van. En moe.

Gelukkig had ik in de maanden dat ik steeds minder mezelf was, wel de steun van vrienden en vriendinnen. Mijn stevige basis, stuk voor stuk mijn rotsen in de branding. Mensen die me ook durfden zeggen dat ik steeds minder mezelf was. Ik ben hun daar dankbaar voor. Voor mij zijn het niet 'alleen maar' vrienden en vriendinnen. Ze hebben oprecht het beste met mij voor. Ze zien mij graag, onvoorwaardelijk. Ze zijn voor mij de chocoladeschilfers op de slagroom op die warme chocomelk. Die extra portie mozarella op mijn 4 stagioni. De verse zalm of tonijn van mijn sashimi. Ze zijn belangrijk. Onmisbaar.

Maar nu, nu geraak ik er wel. Met vallen en opstaan en met een serieus nieuw begin. En de steun van mijn vrienden. Na lang wikken en wegen werd er thuis besloten dat het na een relatie van 17 jaar het moment er is om elk onze eigen weg te gaan. Er zijn hele mooie jaren geweest die ik zeker koester. Onvergetelijke momenten en 2 mooie dochters. Maar op is op. Dus vanaf nu ga ik op weg naar mijn nieuwe leven, een nieuw begin. Hopelijk volgen jullie nog wat mee met mij.


vrijdag 12 januari 2018

always classy

Daar zit je dan, cosy en comfy in de zete, en dat voor 20u. You have your shit together enal. Je bedenkt dat je voor het eerst in weeeeeeeeken wel eens naar Thuis kan kijken, er is verder toch niets op tv en netflix kan je later nog opzetten.

Terwijl je Thuis kijkt besef je dat het toch nog steeds zo slecht is als vroeger, maar je aandacht wordt afgeleid. Ah, Lowieke loopt daar met een scrabbledoos rond. Dat het lang geleden is dat je dat nog speelde denk je stilletjes in je hoofd. Maar wacht! Het wondere gadget genaamd IPhone staat tot uw dienst! Ge herinnert u daar ergens een langvergeten app Wordfeud, dat eigenlijk een soort van scrabble is op afstand. De app kiest je een tegenspeler en off you go. Playtime.

Timm ofzo, die zit ook al klaar voor een potje scrabble want je hebt direct een spelletje toegewezen gekregen. Je blokjes zijn 'gene vetten' zoals de Bomma zou zeggen maar als opener kan je toch 'zegen' leggen. Timm begint een gesprek, want dat kan blijkbaar in die app. Geestig, kan je wat lachen om woorden die je vormt maar compleet niet kent laat staat gebruikt. Timm zegt dat het een schattige profielfoto is.
je hebt geen idee wat die profielfoto zou moeten wezen gezien die app al 3 jaar verstoft ergens in een games verzamelmapje. Je zoekt die en ziet dat het er eentje is van 3 jaar geleden, wat logisch is want toen zette je vast die app er op. Maar je had nog dat korte haar en Nena die er bij staat was nog een kleine molly flappy. Dus je past de profielfoto aan. Timm komt met een reeks complimentjes en het gaat niet over het feit dat je 'broeden' kon leggen op het speelbord. Je bedankt hem voor het compliment en probeert te bedenken welk woord je in hemelsnaam moet maken met 2 keer een C, een K, een H een P en nog zo onbruikbaar spul.

Die Timm blijft onverstoorbaar verder chatten. Je kijkt wat die nu toch te zeggen heeft ipv hem te focussen op het spel.  En dan is dat het moment waarop je weet dat de wereld echt wel om zeep is mijnheer...
Want Timm, die zegt dat hij wel een vriendin heeft maar dat hij het graag spannend wil houden en wat fotootjes wil sturen en krijgen via snapchat of kik. Je hebt geen idee wat kik is en snapchat gebruik je alleen voor de filters. En sinds wanneer is ook al een stom spelletje Wordfeud een reden op iemand dickpicks te sturen? Je verwijdert Wordfeud en bedankt snapchat dat je mensen die jou toevoegen ook moet goedkeuren voor ze iets te zien krijgen.

Debiel, dat denk je ook nog. Very classy.

donderdag 7 december 2017

handleidingen

Ik ben niet de madam van de handleidingen. Ik lees die dingen zelden. Voornamelijk omdat die te dik zijn, te saai geschreven en dat het spul in kwestie zichzelf meestal wel uitwijst.

Een handleiding voor het leven daarentegen, dat was welkom geweest. Daar had ik vast wel eens de moeite voor gedaan om me doorheen te worstelen. Of ik had via de handige inhoudstafel kunnen doorbladeren naar de delen die op mij van toepassing zijn.
Je leert van alles op school, waaronder een hoop nutteloze zaken (zo heb ik in mijn job nog nooit uit mijn hoofd 2/6 moeten vermenigvuldigen met 5/9, enter het nut van een rekenmachine), maar hoe je het leven moet aanpakken, daar piept geen kat over.

Dat het leven niet all rainbows, unicorns en white fluffy clouds is, dat leer je maar door keihard met je smoel tegen de grond te kwakken.
Ik zag het misschien komen, The rembrandts zongen het al, So no one told you life was gonna be this way. Maar voorbereid zijn? Nee, niet echt.

Ga ik de onversneden waarheid dan aan mijn kinderen meegeven? Had ik graag gehad dat mijn ouders mij die onversneden waarheid hadden verteld? Ja, in die mate dat je daar mentaal klaar voor bent. Want aan wat flou advies heeft niemand iets. Aan een kop-in-het-zand-manier van leven ook niet. Niemand heeft dé wijsheid in pacht, wat mij gelukkig maakt, maakt jou daarom niet gelukkig en omgekeerd.
Maar daar wringt al vaak het schoentje, wat maakt ons dan gelukkig? Waar willen we voor gaan in het leven? En is het waard om die zaken na te streven als je daarvoor alles op z'n kop gaat zetten? Weegt het geluk van de ene op als de keuzes van die ene een negatieve invloed hebben op anderen?

Daarvoor zou ik die handleiding wel eens willen inkijken. Kan iemand ze mij eens bezorgen?

woensdag 22 november 2017

Winterkonijntjes

Ja ik naai nog. Nog relatief vaak. Als mijn kinders kleren nodig hebben. Ik ben niet zo aan het duusd stukken naaien die vervolgens niet uit de kast komen. Ten eerste is dat nogal ecologisch onverantwoord en ten tweede is mooie stof niet goedkoop waardoor het ook belachelijk duur zou zijn om al dat ongedragen gerief te laten verpieteren in de kast. 

Maar kijk, een naaigelegenheid dring zich op. Nena groeit blijkbaar, en het kind haar jurken leken eerder iets weg te hebben van korte tunieken. En ik ben niet zo zot fan van tunieken. Meestal dan.
Nieuwe kleren dus. En hey, de semi-lelijke-met-slecht-licht-foto’s-nog-steeds-gepakt-aan-mijn-keukenkast krijgt u er gratis bij! Mijn handelsmerk enal eh.

Ik maakte ergens in september een vilette-jas voor mijzelf (topjas werd dat! wie weet heb ik ooit goesting daar foto’s van te pakken. Stel je voor!)  met een ongelooflijk schoon stofje uit de stoffenkamer. Toen ik daar dan toch was en elke rol stof van dichtbij bewonderde, viel m’n oog op een lichtroze stof met konijntjes en op een roze-met-gouden-spikkeltjesstof. Perfect voor Nena. Niet alleen zitten we nog steeds in de roze fase, het blinkt dan ook nog eens én er waren konijnen. Scoren in het drievoud. 

Dat moest hier rap gaan dus veel moeite deed ik niet. Ik nam het al getekende en geknipte maar verder werkloze patroon van Tiny, knipte stof en stak het ding in elkaar. Blij kind als resultaat. Blije moeder ook. Weer een tuniek minder in de kast.  














Veel meer valt daar niet over te zeggen. Behalve dan dat het stofke eentje is van Cotton + Steel en dat het kei schoon is, maar ook wel kei slecht strijkt.

maandag 13 november 2017

it's a woman's world

Ik ben niet zo vreed aan de cliché rolmodellen en toestanden. Ik ken mannen die beter strijken dan de meeste vrouwen en ik ken vrouwen die nauwgezetter elektriciteit kunnen leggen dan mannen.
Thuis ben ik ook de klusser in huis. Ik hang kaders en rekjes op. Met een boormachine en waterpas.
Aan een rekje waar je gerief afrolt omdat het niet recht hangt heeft niemand iets.

I don't need a man dus, voor het dagelijkse leven en wat daar bij komt kijken. Ik trek mijn plan wel. Met vallen en opstaan. Zo gaat Sanitair De Smedt en dochter waarschijnlijk nooit het levenslicht zien. Een paar jaar terug heb ik de kraan van het bad in de badkamer vervangen, samen met mijn vake. Dat ik de badkamer blank heb gezet omdat ik dacht dat de kraan wel zou blijven zitten nadat ik de vijsjes had losgemaakt is bijzaak. Ik zette de kraan toch niet open? Eventjes geen rekening gehouden met de druk die wel op dat water zit. Daar had vake ook even niet aan gedacht. We hebben dan ook wel net iets meer rollen teflon gebruikt dan strikt nodig voor het vervangen van een kraan. Maar kom, die kraan, die hing er wel aan op het einde van de dag.

Gisteren was het best koud. Zo een zondag waarin ik zin had om voor mijn stoof te hangen, tv te kijken en niets te doen. De Vent, die was naar de jaarmarkt. Zijn jaarlijkse glorieweekend, ofzoiets. Hij was dus niet thuis. Ik heb die dan ook niet nodig om het hout van de houtzolder te halen en een vuurtje te stoken. Ik kan dat wel zelf. Handig, zo een doe-het-zelfver-wijf.

Vuurtje bouwen, zien dat het goed in gang zit, me in de zetel smijten, bedenken dat ik er wel een instagram-boomerangske van kan maken van dat vuur, de zetel weer uitkruipen, me op de grond voor de stoof zetten en dan zien dat de glazen schaal met kaarsen in nog op de stoof staat. Een glazen schaal waar het kaarsvet langs alle kanten uit loopt, en vrolijk zijn weg naar het parket vindt...

En zo komt het dan dat je ineens niet in de zetel hangt voor de stoof, maar je best doet alle kaarsvet van het parket en nu ook keukenvloer te halen, omdat die glazen schaal ook bleef druppen terwijl je die naar de keuken bracht...

I don't need a man dus. Al had het handig geweest de schuld op hem te steken...