woensdag 22 november 2017

Winterkonijntjes

Ja ik naai nog. Nog relatief vaak. Als mijn kinders kleren nodig hebben. Ik ben niet zo aan het duusd stukken naaien die vervolgens niet uit de kast komen. Ten eerste is dat nogal ecologisch onverantwoord en ten tweede is mooie stof niet goedkoop waardoor het ook belachelijk duur zou zijn om al dat ongedragen gerief te laten verpieteren in de kast. 

Maar kijk, een naaigelegenheid dring zich op. Nena groeit blijkbaar, en het kind haar jurken leken eerder iets weg te hebben van korte tunieken. En ik ben niet zo zot fan van tunieken. Meestal dan.
Nieuwe kleren dus. En hey, de semi-lelijke-met-slecht-licht-foto’s-nog-steeds-gepakt-aan-mijn-keukenkast krijgt u er gratis bij! Mijn handelsmerk enal eh.

Ik maakte ergens in september een vilette-jas voor mijzelf (topjas werd dat! wie weet heb ik ooit goesting daar foto’s van te pakken. Stel je voor!)  met een ongelooflijk schoon stofje uit de stoffenkamer. Toen ik daar dan toch was en elke rol stof van dichtbij bewonderde, viel m’n oog op een lichtroze stof met konijntjes en op een roze-met-gouden-spikkeltjesstof. Perfect voor Nena. Niet alleen zitten we nog steeds in de roze fase, het blinkt dan ook nog eens én er waren konijnen. Scoren in het drievoud. 

Dat moest hier rap gaan dus veel moeite deed ik niet. Ik nam het al getekende en geknipte maar verder werkloze patroon van Tiny, knipte stof en stak het ding in elkaar. Blij kind als resultaat. Blije moeder ook. Weer een tuniek minder in de kast.  














Veel meer valt daar niet over te zeggen. Behalve dan dat het stofke eentje is van Cotton + Steel en dat het kei schoon is, maar ook wel kei slecht strijkt.

maandag 13 november 2017

it's a woman's world

Ik ben niet zo vreed aan de cliché rolmodellen en toestanden. Ik ken mannen die beter strijken dan de meeste vrouwen en ik ken vrouwen die nauwgezetter elektriciteit kunnen leggen dan mannen.
Thuis ben ik ook de klusser in huis. Ik hang kaders en rekjes op. Met een boormachine en waterpas.
Aan een rekje waar je gerief afrolt omdat het niet recht hangt heeft niemand iets.

I don't need a man dus, voor het dagelijkse leven en wat daar bij komt kijken. Ik trek mijn plan wel. Met vallen en opstaan. Zo gaat Sanitair De Smedt en dochter waarschijnlijk nooit het levenslicht zien. Een paar jaar terug heb ik de kraan van het bad in de badkamer vervangen, samen met mijn vake. Dat ik de badkamer blank heb gezet omdat ik dacht dat de kraan wel zou blijven zitten nadat ik de vijsjes had losgemaakt is bijzaak. Ik zette de kraan toch niet open? Eventjes geen rekening gehouden met de druk die wel op dat water zit. Daar had vake ook even niet aan gedacht. We hebben dan ook wel net iets meer rollen teflon gebruikt dan strikt nodig voor het vervangen van een kraan. Maar kom, die kraan, die hing er wel aan op het einde van de dag.

Gisteren was het best koud. Zo een zondag waarin ik zin had om voor mijn stoof te hangen, tv te kijken en niets te doen. De Vent, die was naar de jaarmarkt. Zijn jaarlijkse glorieweekend, ofzoiets. Hij was dus niet thuis. Ik heb die dan ook niet nodig om het hout van de houtzolder te halen en een vuurtje te stoken. Ik kan dat wel zelf. Handig, zo een doe-het-zelfver-wijf.

Vuurtje bouwen, zien dat het goed in gang zit, me in de zetel smijten, bedenken dat ik er wel een instagram-boomerangske van kan maken van dat vuur, de zetel weer uitkruipen, me op de grond voor de stoof zetten en dan zien dat de glazen schaal met kaarsen in nog op de stoof staat. Een glazen schaal waar het kaarsvet langs alle kanten uit loopt, en vrolijk zijn weg naar het parket vindt...

En zo komt het dan dat je ineens niet in de zetel hangt voor de stoof, maar je best doet alle kaarsvet van het parket en nu ook keukenvloer te halen, omdat die glazen schaal ook bleef druppen terwijl je die naar de keuken bracht...

I don't need a man dus. Al had het handig geweest de schuld op hem te steken...