dinsdag 18 juni 2019

Blijf hopen, willen, dromen, wensen

'Leef hard en goed en schoon en wild. 
Kijk goed, voel beter. 
Wees niet bang. Kies voor wat u blij maakt, wat het ook moge zijn. 
Durf proberen wat te lastig lijkt. 
Leg de lat hoog genoeg. 
Koester en laat u koesteren. 
Geef anderen wat ze verdienen, en uzelf minstens ook. 
Blijf hopen, willen, dromen, wensen.'



 een paar weken geleden begon ik een tweede keer te lezen in Vele hemels boven de zevende. Een topboek geschreven door Griet Op De Beeck. Met kilometers voorsprong mijn favoriete schrijfster. Ik doe dat soms, boeken herlezen. Ik doe dat vaak eigenlijk, boeken herlezen. Het valt me altijd op hoe anders je naar een boek kijkt, hoe anders je bepaalde nuances gaat interpreteren, hoe anders je naar het verloop van het leven van de personages kijkt als je toch al weet wat er gaat gebeuren.

Het viel me ook hard op hoe boesj op de woorden vaak zijn. Zoals de quote hierboven. Hoe enorm waar is dat zeg? En hoe hard heb ik dit gedaan het laatste jaar? Keihard dus.
Ik heb gekozen voor wat me blij maakt, ook al leek dat lastig. Al was dat vooral de schrik dat ik had van hoe de kinderen gingen reageren. Hoe mijn meisjes er mee om gingen gaan.

Goed dus. Ok, voor Mila is het elke wissel even emotioneel omdat ze de ouder die ze 'achterlaat' gaat missen. Maar dat is een fase die slechts 10 minuten duurt, maximaal. Nena is de troostende factor op zo momenten. Dan slaat ze dat kleine armpje om haar zus en zegt: 'Niet wenen Mila, ik zal voor je zorgen.' En ze meent dat oprecht. Dat vult je hart met extra veel liefde voor die 2.
Intussen zijn ze ook gewend aan B in ons leven. Ze vragen spontaan wanneer hij komt, ik moet foto's en filmpjes van hun doorsturen. Ze geven hem al eens spontaan een knuffel. En dat is zalig. B draagt veel zorg van ons. Van ons alle 3.
Hij is soms wel hard, voor mij. Ik heb dat soms eens nodig, iemand die me doet inzien wat ik wel waard ben. Iemand die zegt waar het op staat of dat ik nie onnozel moet doen over wie ik ben of wat ik kan. Onomwonden want B doet niet aan flou.

Ik zal dat dan nog wat harder proberen, kiezen voor wat me blij maakt, die lat misschien iets hoger mikken, me laten koesteren en zelf ook dubbel koesteren wat ik heb. Want wat ik nu heb maakt me gelukkig. Oprecht gelukkig. En dat is het enige dat telt.

donderdag 2 mei 2019

lucky shot

"Vissen zijn vriendelijk en meelevend en passen zich heel gemakkelijk aan anderen aan. Jammer genoeg zijn ze soms wat overgevoelig en niet bepaald praktisch; ze zijn aan de mysterieuze en dromerige kant. Veel zelfvertrouwen hebben Vissen niet, maar ze zijn trouw aan hun vrienden en kunnen ook goed alleen zijn."

Onlangs kreeg ik dit tekstje doorgestuurd van een collega/vriendin. Ik slikte even en las het een tweede keer. En zat dan wat verbouwereerd voor me uit te staren. Het is best confronterend om een beschrijving van jezelf te zien staan dat blijkbaar 1 of andere pipo uit de Feeling heeft geschreven. Al klopt het niet helemaal. Ik ben alles wat ze hierboven zeggen, maar ben naast (misschien) soms wat overgevoelig wel enorm praktisch aangelegd. Enfin, een beetje verlies hebt ge altijd zegt mijn bomma.

Laat me nu wel een down-to-earth meisje zijn en niet geloven in dingen zoals een horoscoop. Ik vind het moeilijk te geloven dat pakweg 1/12 van de wereldbevolking deze karaktertrekken heeft, simpelweg omdat ze geboren zijn onder het sterrenbeeld Vissen. Maar wie ben ik om het ook in twijfel te trekken natuurlijk. Het punt is dat dit wel een treffende beschrijving is van mijn persoontje en dat vond ik op zijn minst gezegd wat bizar. En bizar, dat is dan wel weer iets wat ik leuk vind.

Ik was nieuwsgierig, zocht eens op welke sterrenbeelden de mensen hebben die ik graag heb en ging dat eens vergelijken met hun karakter. Ik hou het erop dat ze bij de Feeling nu gewoon een lucky shot hadden in de beschrijving van mijn karakter.


vrijdag 1 maart 2019

loslaten

Het leven is, als je het allemaal wat simplistisch bekijkt, een aaneenschakeling van loslaten. Je laat je moeder los om geboren te worden. Je laat de tafel los om te leren stappen. Je laat de hand van je ouders los om de wijde wereld in te trekken. Je laat je eigen kinderen los zodat die zelfstandig  worden. We laten ook relaties los, omdat ze ons beklemmen. Omdat ze simpelweg niet goed zijn voor ons.

In het hele break-up gedoe vind ik dat nu het enige moeilijke. De dingen loslaten. Niet de relatie op zich want ik weet dat die me niet gelukkig maakte. Maar het nu al loslaten van die kinderen. Geen vat hebben op de helft van hun leven. Loslaten dat ze bij papa andere dingen mogen dan bij mij. Dat is geen evidentie. Zeker niet omdat ik hun hele leven al voor alles heb ingestaan. En dat valt nu voor de helft weg. Een soort van lege-nest-syndroom voor de nest leeg is.

Ik voel het wel beteren, week na week. Ik mis uiteraard mijn kleintjes als ze er niet zijn, maar ik kan mijn kinderloze week wel opvullen met genieten van dingen die anders niet gaan. En ik kan genieten van dat opgeruimde huis waardoor het niet zo erg is dat in dat huis de week nadien een speelgoedbom ontplofte. En zo zit ik voor op het schema van leren loslaten wat de kinderen betreft.

Het loslaten van de oude relatie bracht wel teweeg dat ik plek en ruimte maakte voor nieuwe ervaringen, nieuwe mensen. En een nieuwe Liefde. met een grote L. En daar ga ik me nu wat in wentelen. Ik mag dat want ik verdien dat.

donderdag 21 februari 2019

zachtheid

Een breuk. Nooit plezant, al kies je het zelf. Er zijn geen winnaars in zo een situatie. En het doet altijd een beetje pijn, ook al is het de beste beslissing van je leven. Iedereen gaat daar op zijn geheel eigen manier mee om. Heel persoonlijk allemaal. En het maakt een mens kwetsbaar. En laat dat nu net iets zijn waar mensen niet mee om kunnen.

Ik kan oprecht zeggen dat het nu redelijk goed gaat met mij. Dat ik gelukkig ben in mijn keuze, dat mijn leven zijn gangetje gaat en op z'n gemakje aan het uitwijzen is hoe het wel zal lopen. Het is echter niet altijd zo geweest. Ik heb 3 jaar strijd gevoerd. 3 jaar van doodgaan vanbinnen en van wanhoop. 3 jaar van dat vakkundig wegsteken ook. Dodelijk vermoeiend is het. En dat laat sporen na. Uiterlijk misschien niet altijd zichtbaar. Maar geloof me, het laat sporen na.

Ik lijk misschien dat immer opgewekte vrouwmens, die spring-in-het-veld met pakken zelfvertrouwen. Ik doorbreek de bubbel dus even, dat ben ik niet. Of dat was ik niet altijd die laatste 3 jaar. Daar heeft de innerlijke strijd vakkundig komaf mee gemaakt. Zelfvertrouwen, wat is dat nu alweer? Nee, dat is iets wat ik lang niet had en wat nog steeds een innerlijk strijdpunt blijkt te zijn. Of dat is het gevolg als degene waar je je leven mee deelt precies ook andere vrouwen interessanter blijkt te vinden. 4 keer. Dat breekt een mens. 4 keer.
Dus nu, nu doen we van self-care. En omring ik me met mensen die me wel waarderen voor wie ik ben en wat ik doe.Mensen die me weer doen inzien dat ik wel de moeite ben. Mensen die me de energie geven om vooruit te gaan, richting die toekomst die ik verdien. Richting spring-in-het-veld.






woensdag 30 januari 2019

Liefde

Zij was er ineens
geheel onverwacht
en zij was de wereld 
de dag en de nacht

de tafel de stoelen
het brood en het bed
mijn eerste mijn tweede
en laatste couplet

de lach die ze lacht
is al bijna een kus
ze past in mijn armen
het sluit als een bus 

ik hou van je, hou van je 
stamel ik zacht
dat is de liefde 
ze komt onverwacht

je kunt haar niet zoeken
niet vragen niet wenken
niet organiseren
en ook niet bedenken

ze is er ineens
geheel onverwacht
en zij is de wereld
de dag en de nacht
  
Toon Hermans

donderdag 24 januari 2019

kick back and relax

Dat ik zo goed als alles onder controle had, zei ik laatst. Jaja, zo goed als alles. Het leven loopt hier smooth as a baby's butt.
Al zijn er van die dagen waarom alles mis gaat, ge Murphy en zijne wet vervoekt gelijk ne ketter en ge gewoon in een diep gat wil kruipen naast dienen beer die in winterslaap is.

Vorige vrijdag was zo een dag. Alles ging zijn gewone gang overdag, tot ik thuis kwam.
Ik begon aan mijn gewone dagelijkse routine: vaatwas leegmaken. Alles schoon weggezet, ik wil de deur van de vaatwas dichtdoen en het spel blokkeert. Het zit vast. Muurvast. ik begin die deur half te demonteren want ik kan da, wa vijzen losdraaien. Bleek er een ijzer deel dat meedraait met de deur afgebroken te zijn. Dat Nena, aka kleine babyveelvraat, haar ooit es op haar gemak op de deur heeft gezet toen ze klein was, gaat daar al geen goe aan gedaan hebben.
Het feit dat die vaatwas al 9 jaar oud is, zo goed als dagelijks draait en dus waarschijnlijk met de huidige normen van elektronische apparatuur rotversleten is, zal ook wel meespelen in het ter ziele gaan van de vaatwas.

Nu is er iets wat ik werkelijk haat, en dat is afwassen. Dat is zo banaal, mijn handen drogen daar van uit en het is gewoon tijdrovend. Ik moest dus zo snel mogelijk een nieuwe vaatwas hebben. Vader werd gevorderd om de dag nadien een nieuwe te gaan kopen en te installeren. Dat ik eigenlijk geen vaatwas gebudgetteerd had denk ik niet aan. Die vaatwas is levensnoodzakelijk voor mij.

Verder dan met de orde van de dag op vrijdag. Dat was dus een gigantische hoeveelheid vol-au-vent maken... Ik had enorm fijn bezoek op zaterdag en beloofde dat te maken en had ook alle boodschappen al gedaan. Vol-au-vent dus, dat zijn bergen afwas... maar belofte maakt schuld.
In het uur na het ter ziele gaan van mijn vaatwas ben  ik er in geslaagd mij serieus te verbranden aan de stoom van de kippenbouillon die opstond én is er een liter van die bouillon over mijn kasten op de grond gelekt omdat mijn Ikea-zipbag die ik vulde met bouillon om in te vriezen een slecht gelaste zijnaad bleek te hebben...
Ik zeg het je, dat is een vettige bedoening om van uwen vloer en kasten te krijgen, die verse kippenbouillon. En nekeer dat gelukt was, kon ik de afwas starten...

Zaterdag bleek dan dat een inbouwvaatwas niet op stock was. Maar geen nood, vandaag word mijn nieuwe geleverd! Ik heb dus slechts 5 dagen moeten afwassen en uit flessen drinken.

dinsdag 15 januari 2019

Of dat wat lukt?

Een vrouw, alleen in een huis, week om week met haar dochters. Veel mensen vragen hun af of dat wel gaat, blijkbaar. Dan krijg je de vraag: en lukt het zo wat? Ik vraag me op mijn beurt dan af wat ze nu precies bedoelen, want wees eerlijk, het is een vraag waar je veel aspecten kan aan koppelen.

Lukt het om een week zonder mijn dochters te wonen?
Ja, dat is gelukt. Leuk is anders, dat is waar. Ik mis de kusjes en de knuffeltjes. De verhalen die ze vertellen, het gelach en gegiechel, de eindeloze discussies zoals die alleen tussen 2 zussen kunnen plaatsvinden. Maar het lukt wel, beter dan verwacht ook. Al was dat doemscenario in mijn hoofd moeilijk te overtreffen. Ze bellen me elke dag via Facetime, zodat we elkaar ook zien. Ze zien er ook elke dag gelukkig en content uit. Ze zitten daar goed, bij hun papa. Dus ja, als je gelukkige en blije dochters aan de telefoon hoort, dan maakt dat het leven voor mij ook een pak dragelijker als ze er niet zijn.
Het heeft ook voordelen. Zo ruimde ik woensdag, toen ze vertrokken waren, het huis op. En dat ligt nog steeds zo! Opgeruimd, niet bedolven onder een berg glitter, knipseltjes, stickers, poppenkleren, knuffels en kousen die ze ergens uitdeden. Ik heb dus een hele week een grote-mensen-huis gehad. met kussen geschikt in de zetel, kaarsjes op de tafel, bloemen daarbij en opgeruimd. Zei ik al dat een opgeruimd huis de max is? Een opgeruimd huis is dus keihard de max.

Lukt het om alles in en rond het huis te klaren op je eentje?
Bah jaat jong, da lukt. Voorlopig nog niets tegen gekomen wat me niet is gelukt. Ik voel me ook nie te beroerd om iemand om hulp te vragen. Zo is mijn pépéétje, mijn dooppeter, mijn nieuwe verlichting komen ophangen. En heb ik mijn kippen hun kot helemaal uit gekuist, nieuw stro gelegd, nieuw eet- en drinkbakken gekocht.
Ik ben al enkele keren op en af gereden naar het containterpark met bucht en rommel dat weg mag en waar ge echt niemand en plezier meer mee kunt doen. Ik ben ook nog geen vuilzakken vergeten buiten te zetten en ik ben de spanning in de banden van mijn auto zelf gaan bijregelen. Got this shit covered enal.

Lukt dat zo wat, een huis afbetalen en alle kosten enzo?
euh, tricky one deze. Want ja die eerste periode alleen, dat is nie representatief. Ik heb nog een hoop kosten die ik anders niet zou hebben natuurlijk. Nieuwe meubels, huisraad,... En laat het ook solden zijn...
In grote lijnen heb ik dit wel helemaal onder controle. Ik rekende uit wat mijn zware kosten zijn op jaarbasis. Kosten die niet maandelijks weerkeren zijn dat dat. Mijn KI, brandverzekering, mutualiteit,... en nog zo toffe dingen. Dat bedrag deelde ik door 12 en dat wordt maandelijks op kant gezet. Als ik dan een rekening krijg kan ik die van dat geld betalen en moet ik niet panikeren. Ik weet dat ik voor de rest niet gewoon onbezonnen 3 paar schoenen moet kopen. Maar tussen dat wéten en daar naar handelen zit wel een klein verschil... Zo bevond ik me zaterdag per ongeluk in de lingeriewinkel, kocht ik per ongeluk voor 350 euro en dacht ik: YOLO! No point in being the richest bitch on the cemetery!
Dus laat ons zeggen: nailed it, bijna dan. Maar ook dit puntje komt helemaal goed.

woensdag 9 januari 2019

handtekenen met betekenis

'Proficiat' kreeg ik van een aantal mensen te horen. Alleen weet ik niet goed goed hoe ik die proficiat in ontvangst moet nemen. Het is misschien wel een blijde gebeurtenis. Al is de aankomst van sinterklaas een toch net iets grotere blijde gebeurtenis vermoed ik.

Ik ging een maand geleden namelijk naar de notaris. Daar werd ik de eigenaar van mijn eigen huis. Volle eigenaar dus. Niet meer in onverdeeldheid. Het kot is heel van mij dus. Een meisjeshuis, zoals de dochters dat nu bestempelen. Ik ben dan nu de eigenaar van een meisjeshuis. En ja ik ben daar zeker en vast blij om. Blij dat ik mijn vertrouwde plek kon houden, de plek waar ik altijd graag heb gewoond. De plek waar ik thuis kwam met mijn meisjes toen ik ben bevallen. De plek waar ik hun eerste stapjes heb zien zetten. De plek waar familie en vrienden over de vloer kwamen. De plek waar toekomstdromen werden gemaakt.

Veel mensen vragen me of het wel een goed idee is om in datzelfde huis te blijven wonen. Of dat niet teveel herinneringen gaat oproepen. Of het niet te kwetsend zou zijn.Te confronterend.
Ik kan daar vol 'Nee' op antwoorden. Nee het is niet te confronterend, nee het is niet te kwetsend. Ik woon er nog steeds graag. En het gaat de basis worden van mijn tweede leven. Van Liezewiezewoes 2.0. Mijn tweede boek dat ik nu ga beleven.

Het is op die korte periode dat ik er alleen woon al meer 'mijn' huis geworden. Al meer een echt meisjeshuis. Met nog hier en daar een gebrek en iets dat moet gefixt of aangepast worden. Maar van een uitdaging is nog niemand dood gevallen.