woensdag 30 januari 2019

Liefde

Zij was er ineens
geheel onverwacht
en zij was de wereld 
de dag en de nacht

de tafel de stoelen
het brood en het bed
mijn eerste mijn tweede
en laatste couplet

de lach die ze lacht
is al bijna een kus
ze past in mijn armen
het sluit als een bus 

ik hou van je, hou van je 
stamel ik zacht
dat is de liefde 
ze komt onverwacht

je kunt haar niet zoeken
niet vragen niet wenken
niet organiseren
en ook niet bedenken

ze is er ineens
geheel onverwacht
en zij is de wereld
de dag en de nacht
  
Toon Hermans

donderdag 24 januari 2019

kick back and relax

Dat ik zo goed als alles onder controle had, zei ik laatst. Jaja, zo goed als alles. Het leven loopt hier smooth as a baby's butt.
Al zijn er van die dagen waarom alles mis gaat, ge Murphy en zijne wet vervoekt gelijk ne ketter en ge gewoon in een diep gat wil kruipen naast dienen beer die in winterslaap is.

Vorige vrijdag was zo een dag. Alles ging zijn gewone gang overdag, tot ik thuis kwam.
Ik begon aan mijn gewone dagelijkse routine: vaatwas leegmaken. Alles schoon weggezet, ik wil de deur van de vaatwas dichtdoen en het spel blokkeert. Het zit vast. Muurvast. ik begin die deur half te demonteren want ik kan da, wa vijzen losdraaien. Bleek er een ijzer deel dat meedraait met de deur afgebroken te zijn. Dat Nena, aka kleine babyveelvraat, haar ooit es op haar gemak op de deur heeft gezet toen ze klein was, gaat daar al geen goe aan gedaan hebben.
Het feit dat die vaatwas al 9 jaar oud is, zo goed als dagelijks draait en dus waarschijnlijk met de huidige normen van elektronische apparatuur rotversleten is, zal ook wel meespelen in het ter ziele gaan van de vaatwas.

Nu is er iets wat ik werkelijk haat, en dat is afwassen. Dat is zo banaal, mijn handen drogen daar van uit en het is gewoon tijdrovend. Ik moest dus zo snel mogelijk een nieuwe vaatwas hebben. Vader werd gevorderd om de dag nadien een nieuwe te gaan kopen en te installeren. Dat ik eigenlijk geen vaatwas gebudgetteerd had denk ik niet aan. Die vaatwas is levensnoodzakelijk voor mij.

Verder dan met de orde van de dag op vrijdag. Dat was dus een gigantische hoeveelheid vol-au-vent maken... Ik had enorm fijn bezoek op zaterdag en beloofde dat te maken en had ook alle boodschappen al gedaan. Vol-au-vent dus, dat zijn bergen afwas... maar belofte maakt schuld.
In het uur na het ter ziele gaan van mijn vaatwas ben  ik er in geslaagd mij serieus te verbranden aan de stoom van de kippenbouillon die opstond én is er een liter van die bouillon over mijn kasten op de grond gelekt omdat mijn Ikea-zipbag die ik vulde met bouillon om in te vriezen een slecht gelaste zijnaad bleek te hebben...
Ik zeg het je, dat is een vettige bedoening om van uwen vloer en kasten te krijgen, die verse kippenbouillon. En nekeer dat gelukt was, kon ik de afwas starten...

Zaterdag bleek dan dat een inbouwvaatwas niet op stock was. Maar geen nood, vandaag word mijn nieuwe geleverd! Ik heb dus slechts 5 dagen moeten afwassen en uit flessen drinken.

dinsdag 15 januari 2019

Of dat wat lukt?

Een vrouw, alleen in een huis, week om week met haar dochters. Veel mensen vragen hun af of dat wel gaat, blijkbaar. Dan krijg je de vraag: en lukt het zo wat? Ik vraag me op mijn beurt dan af wat ze nu precies bedoelen, want wees eerlijk, het is een vraag waar je veel aspecten kan aan koppelen.

Lukt het om een week zonder mijn dochters te wonen?
Ja, dat is gelukt. Leuk is anders, dat is waar. Ik mis de kusjes en de knuffeltjes. De verhalen die ze vertellen, het gelach en gegiechel, de eindeloze discussies zoals die alleen tussen 2 zussen kunnen plaatsvinden. Maar het lukt wel, beter dan verwacht ook. Al was dat doemscenario in mijn hoofd moeilijk te overtreffen. Ze bellen me elke dag via Facetime, zodat we elkaar ook zien. Ze zien er ook elke dag gelukkig en content uit. Ze zitten daar goed, bij hun papa. Dus ja, als je gelukkige en blije dochters aan de telefoon hoort, dan maakt dat het leven voor mij ook een pak dragelijker als ze er niet zijn.
Het heeft ook voordelen. Zo ruimde ik woensdag, toen ze vertrokken waren, het huis op. En dat ligt nog steeds zo! Opgeruimd, niet bedolven onder een berg glitter, knipseltjes, stickers, poppenkleren, knuffels en kousen die ze ergens uitdeden. Ik heb dus een hele week een grote-mensen-huis gehad. met kussen geschikt in de zetel, kaarsjes op de tafel, bloemen daarbij en opgeruimd. Zei ik al dat een opgeruimd huis de max is? Een opgeruimd huis is dus keihard de max.

Lukt het om alles in en rond het huis te klaren op je eentje?
Bah jaat jong, da lukt. Voorlopig nog niets tegen gekomen wat me niet is gelukt. Ik voel me ook nie te beroerd om iemand om hulp te vragen. Zo is mijn pépéétje, mijn dooppeter, mijn nieuwe verlichting komen ophangen. En heb ik mijn kippen hun kot helemaal uit gekuist, nieuw stro gelegd, nieuw eet- en drinkbakken gekocht.
Ik ben al enkele keren op en af gereden naar het containterpark met bucht en rommel dat weg mag en waar ge echt niemand en plezier meer mee kunt doen. Ik ben ook nog geen vuilzakken vergeten buiten te zetten en ik ben de spanning in de banden van mijn auto zelf gaan bijregelen. Got this shit covered enal.

Lukt dat zo wat, een huis afbetalen en alle kosten enzo?
euh, tricky one deze. Want ja die eerste periode alleen, dat is nie representatief. Ik heb nog een hoop kosten die ik anders niet zou hebben natuurlijk. Nieuwe meubels, huisraad,... En laat het ook solden zijn...
In grote lijnen heb ik dit wel helemaal onder controle. Ik rekende uit wat mijn zware kosten zijn op jaarbasis. Kosten die niet maandelijks weerkeren zijn dat dat. Mijn KI, brandverzekering, mutualiteit,... en nog zo toffe dingen. Dat bedrag deelde ik door 12 en dat wordt maandelijks op kant gezet. Als ik dan een rekening krijg kan ik die van dat geld betalen en moet ik niet panikeren. Ik weet dat ik voor de rest niet gewoon onbezonnen 3 paar schoenen moet kopen. Maar tussen dat wéten en daar naar handelen zit wel een klein verschil... Zo bevond ik me zaterdag per ongeluk in de lingeriewinkel, kocht ik per ongeluk voor 350 euro en dacht ik: YOLO! No point in being the richest bitch on the cemetery!
Dus laat ons zeggen: nailed it, bijna dan. Maar ook dit puntje komt helemaal goed.

woensdag 9 januari 2019

handtekenen met betekenis

'Proficiat' kreeg ik van een aantal mensen te horen. Alleen weet ik niet goed goed hoe ik die proficiat in ontvangst moet nemen. Het is misschien wel een blijde gebeurtenis. Al is de aankomst van sinterklaas een toch net iets grotere blijde gebeurtenis vermoed ik.

Ik ging een maand geleden namelijk naar de notaris. Daar werd ik de eigenaar van mijn eigen huis. Volle eigenaar dus. Niet meer in onverdeeldheid. Het kot is heel van mij dus. Een meisjeshuis, zoals de dochters dat nu bestempelen. Ik ben dan nu de eigenaar van een meisjeshuis. En ja ik ben daar zeker en vast blij om. Blij dat ik mijn vertrouwde plek kon houden, de plek waar ik altijd graag heb gewoond. De plek waar ik thuis kwam met mijn meisjes toen ik ben bevallen. De plek waar ik hun eerste stapjes heb zien zetten. De plek waar familie en vrienden over de vloer kwamen. De plek waar toekomstdromen werden gemaakt.

Veel mensen vragen me of het wel een goed idee is om in datzelfde huis te blijven wonen. Of dat niet teveel herinneringen gaat oproepen. Of het niet te kwetsend zou zijn.Te confronterend.
Ik kan daar vol 'Nee' op antwoorden. Nee het is niet te confronterend, nee het is niet te kwetsend. Ik woon er nog steeds graag. En het gaat de basis worden van mijn tweede leven. Van Liezewiezewoes 2.0. Mijn tweede boek dat ik nu ga beleven.

Het is op die korte periode dat ik er alleen woon al meer 'mijn' huis geworden. Al meer een echt meisjeshuis. Met nog hier en daar een gebrek en iets dat moet gefixt of aangepast worden. Maar van een uitdaging is nog niemand dood gevallen.