donderdag 21 februari 2019

zachtheid

Een breuk. Nooit plezant, al kies je het zelf. Er zijn geen winnaars in zo een situatie. En het doet altijd een beetje pijn, ook al is het de beste beslissing van je leven. Iedereen gaat daar op zijn geheel eigen manier mee om. Heel persoonlijk allemaal. En het maakt een mens kwetsbaar. En laat dat nu net iets zijn waar mensen niet mee om kunnen.

Ik kan oprecht zeggen dat het nu redelijk goed gaat met mij. Dat ik gelukkig ben in mijn keuze, dat mijn leven zijn gangetje gaat en op z'n gemakje aan het uitwijzen is hoe het wel zal lopen. Het is echter niet altijd zo geweest. Ik heb 3 jaar strijd gevoerd. 3 jaar van doodgaan vanbinnen en van wanhoop. 3 jaar van dat vakkundig wegsteken ook. Dodelijk vermoeiend is het. En dat laat sporen na. Uiterlijk misschien niet altijd zichtbaar. Maar geloof me, het laat sporen na.

Ik lijk misschien dat immer opgewekte vrouwmens, die spring-in-het-veld met pakken zelfvertrouwen. Ik doorbreek de bubbel dus even, dat ben ik niet. Of dat was ik niet altijd die laatste 3 jaar. Daar heeft de innerlijke strijd vakkundig komaf mee gemaakt. Zelfvertrouwen, wat is dat nu alweer? Nee, dat is iets wat ik lang niet had en wat nog steeds een innerlijk strijdpunt blijkt te zijn. Of dat is het gevolg als degene waar je je leven mee deelt precies ook andere vrouwen interessanter blijkt te vinden. 4 keer. Dat breekt een mens. 4 keer.
Dus nu, nu doen we van self-care. En omring ik me met mensen die me wel waarderen voor wie ik ben en wat ik doe.Mensen die me weer doen inzien dat ik wel de moeite ben. Mensen die me de energie geven om vooruit te gaan, richting die toekomst die ik verdien. Richting spring-in-het-veld.